İslami Öğretiler (Jamal A. Badawi)
Paket 9: İsa: Allah'ın Sevgili Elçisi - 2. Bölüm (16 kaset)
a) Badawi, Üçlü Birlik'i eleştiren bir başka kişi olan William Channing'i bir kez daha övüyor
b) Badawi, Üçlü Birlik doktrininin Gnostik ve Doğu felsefesinden geldiğini söyler.
c) Badawi, Athanasian İnanç Bildirgesini hiç sevmemektedir.
d) Badawi, insanların İsa’nın tanrılaştırıldığını kanıtlamak için sundukları tüm delillerin kesin olmadığını, çok zayıf olduğunu ve Kutsal Kitap’ın genel bağlamında yanlış yorumlandığını, aslında bunların sadece alegorik olduğunu söyler.
e) 1. Yuhanna 5:7 “çıkarıldı”, bu da Üçlü Birlik’in doğru olmadığını gösterir. (8. Seri, kaset #10a’daki görüşünün tekrarı).
f) Kutsal Kitap’ta Üçlü Birlik Doktrini’ni destekleyen hiçbir şey yoktur; sadece Tanrı’nın mutlak tekliği desteklenmektedir. Üçlü Birlik ne mantıklıdır ne de makuldür.
a) Yine, Badawi’nin, birçok dinin Tanrı’ya ulaştırdığı inancını da içeren Üniteryenlerin görüşlerini desteklemesi tuhaftır.
Bir yandan Badawi, Channing ve diğer Üniteryenleri alıntılar ve onların Üçlü Birlik’i eleştirmek için Kutsal Kitap ayetlerinden alıntı yaptıklarını belirtir. Öte yandan Badawi, hoşuna gitmeyen Kutsal Kitap ayetlerini (Yuhanna 1:1,14; Filipililer 2 vb.) ve bunların yazarlarını (Yuhanna ve Pavlus gibi) eleştirir.
b) Üçlü Birlik, Gnostiklerden gelmiş olamaz; zira Gnostisizm, Hristiyanlıktan türeyen bir tarikattı. Badawi’nin bir Hristiyanlık doktrininin doğu dinlerinden geldiğini iddia etmesi de tuhaftır; zira İslam’ın Zerdüştlük ve diğer doğu dinlerinden ödünç aldığına dair kanıtlar, Hristiyanlığın ödünç aldığına dair kanıtlardan daha fazladır.
c) Badawi, sadece Atanasus (İznik) İnanç Bildirgesi’ni değil, herhangi bir Hıristiyan inanç bildirgesini de beğenmiyor olabilir. Pek çok kişi, İznik İnanç Bildirgesi’nin ilk olarak M.S. 325’te formüle edilmediğinin farkında olmayabilir. Bu, eski Kudüs İnanç Bildirgesi’nin hafifçe değiştirilmiş bir versiyonuydu ve daha önceki Sezariye İnanç Bildirgesi’ne de çok benziyordu. Bu konuda daha fazla bilgi için bkz. Apostolic Fathers, cilt 7, s. 524.
d) Son dizide de belirtildiği gibi, Badawi bir yandan Yeni Ahit’te Mesih’in tanrısallığına dair hiçbir kanıt olmadığını söylerken, diğer yandan da Mesih’in tanrısallığını öğrettikleri için Pavlus’u ve Matta ile Yuhanna İncillerinin yazarlarını sert bir şekilde eleştirir.
e) 1. Yuhanna 5:7, Üçlü Birlik’ten açıkça bahseder. Badawi gerçekten bu ayetin Kutsal Kitap’ta olması gerektiğini düşünüyor mu? Hiç de değil. Aksine, bu ayetin orijinal metinden “çıkarıldığına” dair hiçbir kanıt yoktur. Aksine, bu ayet sonradan eklenmiştir; bunun kanıtı, bu ayetin 10. ve 14. yüzyıldan kalma birer el yazmasının kenar notunda yer almasına rağmen, 16. yüzyıla kadar hiçbir Kutsal Kitap metninde bulunmamasıdır.
f) 8. Seri, 10. kaset, 8. maddeye verdiğimiz yanıtta, Üçlü Birliğin çeşitli yönlerini destekleyen 100’den fazla ayet bulunmaktadır. Daha önce, Üçlü Birliğin Eski Ahit’te nasıl önceden haber verildiğini, Yeni Ahit’te açıkça nasıl ortaya konduğunu, ilk Hıristiyanlar tarafından nasıl yazıldığını ve hatta paganların bile Hıristiyanların İsa’ya Tanrı olarak taptıklarını bildiğini göstermiştik. Badawi, suyun üçlü noktası konusunu açıklarken ciddi zorluklar yaşamaktadır ve dinleyici, buradaki argümanlarını çok zayıf ve ikna edici bulacaktır.
a) Kur’an-ı Kerim’in 5:75. ayetinde İsa’nın Tanrı olmadığı belirtilmektedir
b) 4:171 ve 5:76 ayetlerinde Üçlü Birliğin olmadığı belirtilir
c) Badawi, Kutsal Ruh’un Tanrı değil, melek Cebrail olduğunu söyler.
d) Badawi, İslam’ın Üçlü Birlik’i, İsa’nın kefaretini ve O’nun kan kurbanını çok açık bir şekilde “reddettiğini” söyler.
e) Badawi, bu şeylere ya da hatalı İncil kayıtlarına dayanan güvenilmez bir İncil’in verdiği diğer çarpıtılmış öğretilere inanmadan da iyi bir Hıristiyan olunabileceğini söyler.
f) Badawi, İsa’nın hiçbir zaman ikame edici kan kefareti fikrini öğretmediğini, aksine Matta 19:16-19’a göre on emri yerine getirmeyi ve iyi işler yapmayı öğrettiğini söyler.
a) Bu, muhtemelen Badawi’nin Üçlü Birlik’i reddetmesinin asıl nedenidir; zira Kur’an dışında herhangi bir somut itirazda bulunmamıştır.
b) Mesele Kuran’ın ne dediği değil, şudur:
b1) Kuran, Mesih’in tanrısallığı konusunda İncil’lerle aynı görüşte değildir
b2) Kur’an, orijinal İncillerin Tanrı’dan geldiğini söyler
b3) Elimizdekinin, orijinal anlamın sadık bir şekilde korunmuş hali olduğunu gösterebiliriz.
b4) Dolayısıyla sahte olan Kuran’dır
c) Kutsal Ruh’un Cebrail olduğunu düşünmek tipik bir Müslüman inancıdır, ancak az sayıda Müslüman buna karşı çıkabilir.
d) Ne yazık ki bu konuda Badawi ile tamamen aynı fikirde olmak zorundayız. İslam, Üçlü Birlik, İsa’nın kefareti ve O’nun kan kurbanını çok açık bir şekilde “reddetmektedir”.
Yine de, Badawi şunu kabul etmelidir ki, eğer bunların doğru olduğu varsayılırsa, Kuran gerçeği inkar etmiş olur.
e) Badawi, bir Hıristiyan’ın ne olduğunu yeniden tanımlamaya çalışsa da, birçok Sufi, Şii ve Alevi Müslüman’ın, Dr. Badawi kadar kesin bir inançla, iyi bir Müslüman olmanın İslam’ın beş şartını göz ardı etmeyi ve çoğu durumda şarap içmeyi de içerebileceğini iddia ettikleri belirtilebilir.
f) Dr. Badawi İncil’i reddettiği için, sadece Kur’an’daki İsa’nın bunu öğrettiğini söylüyor.
İsa ayrıca “herkesin Baba’yı onurlandırdığı gibi Oğul’u da onurlandırmasını” öğretti (Yuhanna5:23 ).
İsa, kendisinin gerçekte kim olduğuna inanmayan herkesin günahları içinde öleceğini öğretmiştir. Yuhanna 8:24;12:47 -48;6:45 .
İsa, boşanma, yemek vb. konulardaki öğretileri değiştirdi.
Dr. Badawi’yi Kutsal Kitabı okuduğu için takdir etsek de, Kutsal Kitabı daha derinlemesine okuması gerekiyor.
a) Yeni Ahit’teki kan kurbanı ve kefaret teorisinin başlıca savunucusunun, İsa’nın havarisi olmayan ve hatta İsa’nın hizmetine tanık bile olmayan Pavlus olduğunu söylüyor.
b) Pavlus, kan kurbanı ve kefaret konusunda yazılarında Yeni Ahit’in diğer yazarlarından daha açık bir şekilde ifade etmiştir.
c) Badawi, Yuhanna 1:4’ü alıntılar ve bunun, İsa’nın herhangi bir kanla kefaret gerçekleşmeden önce bile görevini tamamladığını gösterdiğini ve bunun çarmıha gerilmenin gerekli olmadığına dair sağlam bir kanıt olduğunu söyler.
d) Yakup *2. bölüm*, kefaret ve iman konusunda Pavlus’tan farklı bir görüşe sahipti ve yasaya uymayı ve iyi işler yapmayı vurguladı. Badawi, Yakup 2:24’ü Galatyalılar 2:16’daki Pavlus’un sözleriyle karşılaştırmaya çalışır.
e) Pavlus, Adem’in günaha düşmesi nedeniyle insan doğasının (Romalılar5:18 ) yozlaşmış olduğunu varsaymıştır (ayrıca Romalılar5:12 ).
f) Badawi, insanları Adem aracılığıyla önceden mahkum etmenin adil olmadığını belirtir.
a) Dr. Badawi’nin, kanla kefaretin Yeni Ahit’te Pavlus’un mektuplarında açıkça öğretildiğine dair sözlerinin bir kısmına katılabiliriz. Dr. Badawi’nin bunun Yeni Ahit’te öğretildiğini açıkça kabul ettiğine dikkat edin.
Ancak, Matta, Markos, Luka, Yuhanna ve Petrus’ta kanla kefaretten bahsedilir; hatta Yeşaya ve Eski Ahit’in diğer bölümlerinde de kefaret kavramına rastlanır.
b) Pavlus ve Yuhanna, bu konuları ayrıntılı olarak açıkladıkları için her ikisi de açık sözlüydü. Ancak İbraniler mektubunun yazarı muhtemelen daha da açık sözlüydü.
c) Yuhanna 1:4, gerçekten de İsa’nın çarmıha gerilme hikâyesinden önce yazılmıştır. Ancak, Badawi’nin bu konuda haklı olamayacağı herkes tarafından anlaşılmalıdır: Yuhanna 1:4, İsa’nın doğum hikâyesinden bile önce yazılmıştır.
d) Vurgu farklı olsa da, bu öğretileri birbiriyle uyumlu hale getirmekte bir sorun yoktur. Yakup’un mektubunda, iman yoluyla lütufla kurtulduğumuzu ve bunun kendimizden kaynaklanmadığını inkar eden hiçbir şey yoktur. Efesliler’de, iyi işler yapmak için kurtulduğumuzu söyleyen Pavlus, işler olmadan imanın ölü olduğunu belirten Yakup 2’yi inkar etmez. İman, kurtuluşumuzun bir girdisidir; işler ise vazgeçilmez bir çıktısıdır.
e) Badawi’nin buradaki görüşü, standart Sünni teolojisiyle çelişiyor gibi görünmektedir. Sünni İslam, insanın günahkârlığını Hristiyanlık kadar vurgulamasa da, herkesin (İsa hariç) anne karnında Şeytan’ın etkisine maruz kaldığını kabul eder.
f) Badawi, burada önemli bir Hıristiyan doktrininin özünü gözden kaçırıyor gibi görünüyor. Günahkâr bir doğa miras almış olsak da, hepimiz kendimiz de yeterince günah işledik. Tanrı, günah işleyen herkesi cehenneme gönderse adil olurdu. Yine de merhameti için Tanrı’ya şükürler olsun!
g) Tanrı, insanı kusurlu yaratıp sonra da bizden kusursuz olmamızı bekliyorsa, nasıl adil olabilir? Tanrı, bizim kusursuz olmadığımızı bilir.
h) Badawi, İsa gibi masum bir insanın günahkarlar ve suçlular uğruna ölmesinin adil olmadığını söylüyor. Bunun kendisi bile zalimce ve adaletsizdir.
i) Kan kurbanı istemek yerine, samimi ve tövbe eden, affedilmeyi arayan birini affetmek daha adil olmaz mıydı?
j) Badawi, İsa’nın hizmetinden sonra ortaya atılan bu Pavlusçu kefaret teorisinin, Tanrı’nın ilahi nitelikleriyle, adaletiyle ya da merhametiyle tutarsız olduğunu söylüyor.
k) Kefaretin işe yaramadığını, çünkü üstün olanı alt olan için feda etmediğinizi söylüyor. Her zaman tam tersi olur.
l) İntihar etmek ahlaki açıdan yanlıştır; dolayısıyla İsa’nın günahlarımız uğruna ölmeye razı olması da ahlaki açıdan yanlış olurdu.
m) Badawi, “Çarmıhta kim öldü?” diye sorar. Tanrı mıydı, yoksa insan mı? Badawi, Tanrı’nın ölemeyeceğini, dolayısıyla günahları kefaret edemeyecek olanın sadece insan İsa olması gerektiğini söyler.
g) Belki bir benzetme burada yardımcı olabilir. Eğer insanlar istem dışı olarak batan bir gemiye bindirilmiş olsalardı, boğulurlarsa kendi ölümlerinden sorumlu tutulmayabilirlerdi. Ancak, gemiden inip bekleyen cankurtaran botuna binmeleri söylense ve onlar bu teklifi reddederse, o zaman ölümleri tamamen kendi hataları olurdu.
h) İsa’nın ölmesi haksızlıktı, ancak Badawi asıl noktayı tamamen gözden kaçırıyor.
İsa ölmeyi hak etmemişti, ancak çivileri kasten seçti; bizim için kasıtlı olarak adaletsizliğin kurbanı olmaya karar verdi.
i) Badawi’nin günahın ciddiyeti ve Tanrı’nın adaleti konusunda oldukça “hafif” bir anlayışı vardır. Tanrı, sadece cezalandırmak istediği günahları değil, tüm günahları cezalandırır. Adil yargıç olan Tanrı, günahımızı adil bir şekilde cezalandırdı; ancak günahın cezasını İsa’nın üzerine yükledi. İsa bunu hak etmemişti, ancak İsa bunu gönüllü olarak seçti. Ve bunu yaptığı için Tanrı’ya şükretti!
j) Öncelikle, Badawi’nin kefaretin Yeni Ahit’te, en azından Pavlus’un mektuplarında açıkça öğretildiğini kabul ettiğini not edin. Ancak Badawi, Pavlus’a hak ettiğinden daha fazla değer atfediyor. Bu sadece Pavlus’a özgü değil; “Yuhanna’ya”, “Luka’ya”, “Matta’ya”, “Petrus’a”, “İsa’ya”, “Vaftizci Yahya’ya” ve “Yeşaya’ya” da aittir; zira bu, tüm bu kişilerin sözlerinde ve yazılarında yer almaktadır. Yine de, İsa’nın, havarilerinin ve Eski Ahit peygamberlerinin tutarlı mesajının, Kuran’daki Allah’ın doğasıyla tutarsız olduğu konusunda Badawi ile aynı fikirde olmak zorundayız.
k) Her zaman bir fırsat arayan insan, bilerek daha üstün bir şeyi daha üstün bir şey uğruna asla feda etmez. Ancak, Tanrı’nın yolları insanın yolları değildir. Tanrı bizim uğrumuza İsa’yı feda etti ve İsa daha üstündü. Oysa Badawi, İncil’deki çarmıha gerilme doktrininde yalnızca korkunç, aptalca bir trajedi görüyor; dirilişin muhteşem, zafer dolu haklılığını görmüyor.
l) İsa intihar etmedi; çünkü kalmayı ve şehit olmayı seçmek intihar etmek değildir. Müslüman hadisleri, intihar eden kişinin cehenneme gideceğini öğretir. Eğer Badawi, kesin ölümün beklediği bir yerde kalmayı seçmenin intihar olduğunu ve bunu yapanı cehenneme gönderdiğini düşünüyorsa, Ali’nin oğlu Hüseyin’in, imkansız bir durum karşısında teslim olmayı reddetmesi nedeniyle cehennemde olduğunu söylemeye razı olur mu?
m) Badawi’ye göre, Kutsal Kitap’ta öğretildiği gibi enkarnasyona inanmayı reddeden kişi için seçenek ya Tanrı ya da insandır. Oysa Kutsal Kitap (Pavlus dahil), İsa’nın tam anlamıyla hem Tanrı hem de insan olduğunu açıkça öğretir. Badawi Hristiyanlığı eleştirmek istiyorsa, bu başka bir konudur. Ancak Hristiyanlık olmayan bir şeyi eleştirirken, bunun Hristiyanlık olduğu yönünde yanıltıcı bir izlenim vermemelidir.
a) Badawi, tekrar tekrar aynı konuyu işlerken, Pavlus ve diğer İncil yazarlarının Mesih’in günahlar için kefaretine dair söylediklerine bir türlü inanmak istemiyor.
b) Badawi, özellikle Filipililer 2’yi alıntılayarak Pavlus’un “yenilikçiliğinden” bahsetmeye devam ediyor. Filipililer 2:6’nın öğrettiği gibi Mesih’in tanrısallığını saldırıyor.
c) İsa’nın kefaretini eleştirmek için Badawi, İsa’nın diğer saf insanlar ile aynı düzeyde bir günahkar olduğunu öne sürer. İsa’nın bir günahkar olduğuna dair Donnie Moinham’ın kitabından alıntı yapar.
d) O, İsa’nın bir anlamda, Muhammed dahil tüm peygamberler gibi “günahsız” olduğunu, ancak yine de İsa’nın insani zayıflıklarla başa çıkmak zorunda kaldığını söyler. Dolayısıyla İsa, Tanrı gibi günahsız bir mükemmelliğe sahip değildi.
e) Badawi, peygamberlerden herhangi birinin, İsa’nın çölde şeytanla yaşadığı ayartılma sırasında yaptıklarını yapabileceğini söyler (Luka 4 ve Matta 4).
f) Badawi, İsa ve Muhammed’in Tanrı kadar iyi olmadıklarını söyler.
g) Muhammed daha büyük bir peygamber ve son elçi olduğu ve onun kan kurbanı gerekli olmadığına göre, İsa’nın kurbanı da gerekli değildi.
a) Badawi ya korunmuş kutsal metinlerin güvenilirliğine saldırmaya çalışabilir (ve biz bu konuyu ele aldık), ya da orijinal İncillerin sahte olduğunu iddia edebilir. Bu, Muhammed’in Hıristiyanların kutsal metinlere sahip olduğu yönündeki sözlerini inkar etmeye çok yakındır; zira ortodoks İslam öğretisine göre Hıristiyanlar kutsal metinlerini tahrif etmişlerdir, başından beri hiç sahip olmadıkları söylenmez.
b) Yine, eğer Pavlus, Petrus, Yuhanna, İsa ve Yeşaya’nın hepsinde çok benzer bir “yenilik” varsa, o zaman bu “yeniliğin” kaynağı hepsi için ortaktır: Tanrı.
c) Badawi’ye karşı elimizde Muhammed’in kendisinin sözleri vardır. Muhammed, diğer tüm insanlardan farklı olarak İsa’nın anne karnında Şeytan’ın etkisine maruz kalmadığını söylemiştir.
d) Badawi’nin bu iddiasını destekleyecek, bazı Müslüman hadisleri dışında hiçbir kanıtı yoktur. Müslümanlar, hadislerden alıntı yaparken daha dikkatli olmalıdırlar; zira bu hadisler, eskiden Kuran’da yer aldığını ancak daha sonra çıkarıldığını söyledikleri surelerden alıntılar içermektedir.
e) Müslüman kaynaklar birbiriyle çelişmektedir. Onlar, “peygamber” Adem’in günah işlediğini ve peygamber Yunus’un Tanrı’ya karşı geldiğini kabul ederler.
Mesele, İsa’nın Kur’an’da kayıtlı olmayan bir mucize gerçekleştirmiş olması değil; mesele, Muhammed’in bunu yapmış olmasıdır. Badawi, İsa’nın Tanrı olduğu şeklindeki, kanıtlanabilir şekilde eski İncil öğretisinden tiksindiği için İsa’nın itibarını sarsmaya çalışmaktadır.
f) İsa, “Yalnızca Tanrı iyidir” diyerek “iyi” kelimesini kullanırken çok dikkatliydi. Oysa Yuhanna10:11 ’da İsa, kendisini açıkça “iyi çoban” olarak nitelendirdi.
g) Badawi’nin “ya-ya da” argümanına yakından bakalım. Badawi ilk iddiayı varsayıyor ve ikinci iddianın yanlış olduğu sonucuna varıyor. Oysa bu durumda, ikinci iddianın doğru olduğunu varsayarsanız, o zaman ilk iddia yanlıştır. Eğer 1.500 yıllık Yahudi tarihi ve Yeni Ahit kan kurbanının gerekli olduğunu öğretiyorsa ve Muhammed yanlış bir şekilde bunun gerekli olmadığını söylediyse, o zaman Muhammed, Tanrı’nın yanlış bir peygamberiydi. Bu iki iddiadan birinin doğru, diğerinin ise son derece yanlış olduğu konusunda Badawi ile hemfikiriz.
a) Badawi, İsa’nın tamamen günahsız olmadığını söylüyor. İsa’nın diğer peygamberler gibi olduğunu iddia ediyor.
b) Badawi, Kutsal Kitap’ta, özellikle de Yuhanna tarafından kullanılan (örneğin Yuhanna 14:6; 1. ve 2. Yuhanna) münhasır ifadelerin, aşağıdaki gibi çeşitli nedenlerden dolayı adil veya hakkaniyetli olmadığını söylüyor:
b1) Hiç duymamış olanlar
b2) Ölen bebekler
b3) İsa’dan önce yaşamış olanlar
b4) Diğer dindar ve samimi inançlı insanlar vb.
c) Badawi, ilahi gerçeğin “eğer” ve “ama”lara tabi olmadığını, ancak zorunlu olduğunu söylüyor. Tabii ki Badawi buna inanmayı seçerse.
a) Kuran, İsa'nın günahsız olduğunu söyler; Badawi ise bu kelimeleri yeniden tanımlamaya çalışıyor. Günümüzde pek çok Müslüman, Badawi ile aynı fikirde değildir. Onlar, İsa'nın tamamen günahsız olduğunu ve Muhammed'in de öyle olduğunu söylerler.
b1) Badawi, Romalılar 4:15 ve5:12 l ayetlerini bilmelidir; kanunun olmadığı yerde günah sayılmaz. Hepimiz kendi standartlarımıza göre bile başarısız olsak da, Tanrı herkesi adil bir şekilde yargılar (Romalılar 2). Ancak, tıpkı Tanrı’nın İsa aracılığıyla, hatta İsa’dan önce Enoch, İbrahim ve diğerlerini kurtarabildiği gibi, Tanrı, cennete gitmeye yazgılı olan herkesi İsa aracılığıyla kurtaracak kadar güçlü ve bilgedir.
b2) Kutsal Kitap, Tanrı’nın adil ve merhametli olduğunu söyler. Bebeklere gelince, Kutsal Kitap’ın 2. Samuel kitabında ölen bebeklerin cennete gideceği ima edilir.
b3) Peki, Badawi ciddiyetle Yeni Ahit’in ya da herhangi bir Hıristiyan’ın, İbrahim, Musa, Davut ve diğerlerinin İsa’dan önce yaşadıkları için cehennemde olduklarına inandığını mı düşünüyor? Badawi’nin Hıristiyanlar hakkında böyle bir düşünceye sahip olabileceğine inanamayız.
b4) Tanrı herkese karşı adildir; ancak İsa, dindar Ferisilere bile, kendisinin iddia ettiği kişi olduğuna inanmadıkları takdirde günahları içinde öleceklerini söylemiştir.
Yuhanna 8:24;12:47 -48;6:45 . Ayrıca bkz. Elçilerin İşleri3:23 .
c) Badawi’nin, Müslüman teolojisinin bu konudaki görüşünden haberdar olup olmadığını bilmiyorum; bu görüşe göre, Muhammed, Allah veya Kuran hakkında tek bir şeye bile inanacak kadar bilgisi olmayan bebekler cennete gider.
d) Badawi, İsa’nın dua ettiği için Tanrı olamayacağını, çünkü bunun onun aşağılığını gösterdiğini ve İsa’nın iradesinin Baba’nınkinden farklı olduğunu, yani orada iki ilahi irade olacağı için İsa’nın Tanrı olamayacağını söylüyor. Dolayısıyla iki tanrı olması gerekir.
e) Badawi, Avusturya’da keşfedildiğini söylediği Barnabas İncili’ne atıfta bulunur; bu incilde İsa’nın çarmıha gerilmediği, onun yerine başka birinin öldürüldüğü belirtilir. Barnabas İncili’ne göre melekler, çarmıha gerilmeden önce İsa’yı oradan uzaklaştırmışlardır. Onun yerine Yahuda çarmıha gerilmiştir. Ancak tutarsız bir şekilde, Barnabas İncili’nin 193. bölümünde İsa’nın da öleceği ve hızla diriltileceği söylenir.
f) Badawi, Eski Ahit’teki Mesih kehanetlerinin Mesih’e, onun kefaretine veya çarmıha gerilmesine atıfta bulunduğunu reddeder. Mezmur yazarının birçok durumda şiddetli bir ölümden kurtulmak için dua ettiğini, bunun da çarmıha gerilmenin tam tersi olduğunu söyler. Badawi, Tanrı’nın İsa’yı kurtaracağını belirtir.
g) Badawi, Markos 15, Matta 6:27; Luka 23; Yuhanna 14; İbraniler 2,5 ayetlerinin Mezmur 22’ye atıfta bulunduğunu belirtir; ancak Badawi, Mezmur 22’nin gelecekteki bir olaydan değil, Davut ve Saul ile yaşadığı sıkıntılardan bahsettiği için Yeni Ahit yazarlarının bu konuda yanıldıklarını söyler.
d) Badawi, 8. paket, 8. kaset, i. maddede daha önce söylediği şeyi tekrarlamaktadır. Yine, İsa’nın Baba Tanrı ile iletişim kurmayı reddetmesinin akıl almaz olduğunu tekrarlayacağız. Aslında, İsa’nın, ortodoks Müslümanların genel olarak anladığı şekliyle Baba Tanrı’ya dua etmeyeceği konusunda Dr. Badawi ile kısmen hemfikir olabiliriz. Hristiyan duası, Müslümanların ritüel okunumu gibi değildir. O bir iletişimdir.
e) Badawi, paket 8, kaset 3, d maddesinde daha önce söylediği şeyi tekrarladığına göre, bu kanıtlanabilir sahteciliği gerçekten çok seviyor olmalı. Muhammed’in zamanından sonra, pek çok Müslüman, Muhammed’in “Ali cehennemde yanıyor” dediği de dahil olmak üzere, Muhammed hakkında yüz binlerce sahte hadis uydurdu. Barnabas İncili, sahte hadis ya da hatta sahte sure kategorisine girer. İlginç bir şekilde, hem Kuran’da hem de İncil’de yer alan öğretileri reddediyor.
f) Çoğu Müslüman, Kuran’ın belirttiği gibi İsa’nın Mesih olduğuna sorgusuz sualsiz inanır. Oysa Badawi, İsa’nın Mesih olduğu gerçeğini önemsiz göstermeye çalışıyor. Bu durum son derece ilginçtir; zira Barnabas İncili, İsa’nın Mesih OLMADIĞINI, Mesih’in Muhammed olduğunu söyleyerek Kuran’la çelişmektedir. Aslında Kuran’da tek bir sure, ne de Buhari ya da Sahih Müslim’deki hadislerde Muhammed’in Mesih olduğunu iddia ettiği tek bir yer yoktur.
g) Mezmur 22, zorlu koşullar altında yazılmış olabilir; ancak Mezmur 22’deki tasvir, Davut’un çektiği acıların çok ötesine geçmektedir.
a) Badawi, Yeni Ahit yazarlarının “peygamberlik sözlerine takıntılı” olduklarını söylüyor
b) Badawi, Yeni Ahit yazarlarının çarmıha gerilme ve İsa’nın Tanrı olduğu konusundaki temelsiz iddialarını desteklemek için Eski Ahit pasajlarını sürekli olarak yanlış alıntıladıklarını söylüyor. Badawi, Mezmur 9, Mezmur 10 ve Mezmur 21’den alıntı yaparak, “Tanrı’nın kulu”nun kurtarılacağını ve çarmıha gerilmeyeceğini, ancak kötülerin lanetleneceğini (Tesniye 21:23) ve çarmıha gerilecek kişinin İsa değil, Yahuda olacağını belirtiyor.
c) Badawi, İsa’nın pek çok kişi tarafından sevildiğini, bu nedenle Mezmur 69:21’in 4. ayet nedeniyle O’nunla ilgili bir kehanet olamayacağını belirtir. Badawi ayrıca Mezmur 69’da bahsedilen kişinin günahlarından söz eder; dolayısıyla Yuhanna’nın Yuhanna 19:28-29’da İsa’ya atıfta bulunması yanlıştır. Badawi, Mezmur 69’un İsa’dan çok Yahuda ile ilgili olduğunu söyler.
d) Badawi, Matta’nın Matta 27:3-10’da, aslında Zekeriya 11:12-13’ü alıntılarken Yeremya’dan alıntı yaptığını iddia ederek olgusal bir hata yaptığını ve bu nedenle Matta İncili’nin hatalar içerdiğini ve güvenilemez olduğunu söyler.
a) Her ne kadar onlar sadece “gerçeğe takıntılı” olsalar da, Badawi’nin, onların İsa hakkındaki Kutsal Kitap peygamberliklerine takıntılı oldukları yönündeki görüşünün, bazı Müslümanların Muhammed’i “kanıtlayan” Kutsal Kitap peygamberliklerini bulma takıntısına benzediğini düşünüyorum. Örneğin, bu dizinin 7. kasetinin d bölümünde Badawi, Muhammed’in Kutsal Kitap’ta nasıl peygamberlik edildiğini anlatmaya çalışır.
b) Mezmur 9, 10 ve 21, Hristiyanlar tarafından genellikle İsa’nın Eski Ahit’te kehanet edildiğinin kanıtı olarak gösterilmez. Yeşaya 53; Yeşaya 7:14; Yeşaya 9:6; Mezmur 22, Mika 5:2; Yaratılış 49:10 ve Daniel 9 ise gösterilir.
c) İsa’nın takipçileri tarafından çok sevilmiş olması, O’nun aynı zamanda pek çok kişi tarafından şiddetle nefret edildiği gerçeğiyle çelişmez. Dr. Badawi bile bundan daha iyisini yapabilir!
Ayrıca, Mezmur 69 zaten esasen Mesih’le ilgili bir ayet değildir.
d) Matta, Eski Ahit’teki Yahuda hakkındaki peygamberlik kehanetini sunarken, aslında Yeremya 32:6-9 ve Zekeriya 11:12-13’ten alıntı yapıyordu. Yeremya ayrıca Yeremya 18:2, 19:2,11’de bir çömlekçinin tarlasından bahseder; ancak Matta bunlardan hiçbirinden tam bir alıntı yapmamıştır. Matta, o dönemde yaygın bir uygulama olan, peygamberler arasında daha popüler olanı alıntılamaktadır. Matta, daha önce Matta 5:2’de de Mika 5:2 ve 2. Samuel 5:2’den alıntı yaparak aynı şeyi yapmıştır. Hatalı olan ve güvenilemeyecek kişi Badawi’dir.
a) Yine Badawi, Matta’nın “peygamberlik sözlerine takıntılı” olduğunu söylüyor
b) Badawi, Eski Ahit’teki İsa ile ilgili birçok peygamberliği gerçek değilmiş gibi bir kenara atmaya çalışır.
c) Badawi, Kutsal Kitap’ta Muhammed’in nasıl peygamberlik edildiğinden bahsediyor.
a) Matta, aslında İsa hakkındaki birçok kehaneti aktarmaktadır (ve Muhammed hakkında hiçbir kehanet aktarmamaktadır, çünkü böyle bir kehanet yoktur). Badawi, 5. kasetin f bendinden başlayarak bu kasetin sonuna kadar Kutsal Kitap yazarlarının kehanetlere nasıl takıntılı olduklarını anlatmaya başlar. Bu, onun için önemli bir nokta olmalı.
b) Badawi, dinleyicilerine şunu söylememektedir:
b1) Eski Ahit, Mesih’in öleceğini öngörmüştü (Yeşaya 53:5-10, Mezmurlar22:16 ; Daniel9:26 ; Zekeriya12:10 ) ve İsa, Mesih’in ilk gelişiyle ilgili Eski Ahit’teki tüm peygamberlik sözlerini yerine getirdi. (bkz. Matta 4:14-16;5:17 -18;8:17 , Yuhanna5:25 -26;5:39 )
b2) İsa, yaklaşan ölümünü birçok kez önceden haber vermiş ve açıkça duyurmuştur (Yuhanna2:19 -21;10:10 -11; Matta12:40 ; Markos 8:31; Matta 17:22-23).
b3) Hem Eski Ahit’te (bkz. Mezmurlar16:10 ; Yeşaya 26:18; Daniel 12:2) hem de Yeni Ahit’te (bkz. Yuhanna2:19 -21; Matta12:40 ;17:22 -23) yer alan dirilişine dair tüm kehanetler, O’nun öleceği gerçeğine dayanmaktadır. Yalnızca ölen biri dirilebilir.
c) Badawi, Eski Ahit’in İsa’yı kehanet ettiğine dair kanıtların çok zayıf, Eski Ahit ve İncil’in Muhammed’i kehanet ettiğine dair kanıtların ise çok güçlü olduğuna inanmamızı istiyor gibi görünüyor. Diğer Müslümanların çoğu bile Kutsal Kitap’ı zorlayarak Muhammed’i öngörmeye çalışmaz.
a) Badawi, bir şey Tanrı’dan geliyorsa, içinde çelişki olmaması gerektiğini söyler.
b) Badawi, Yeni Ahit’in M.S. 50 civarında yazıldığını söylüyor.
c) Badawi, dört kanonik İncil’in çarmıha gerilmeden bahsettiğini kabul eder, ancak İncil’deki hikayelerin tutarlı veya gerçek olmadığını söyler.
d) Badawi, İncil’in gerçekliğini reddeden “birçok İncil bilgini”nden (Dennis Meinham ve John Fenton gibi) alıntı yapar. Markos ve Luka’nın görgü tanığı olmadığını, Matta ve Yuhanna’nın da aslında gerçek havariler tarafından yazılmadığını söyler.
e) Badawi, İncil’e saldırırken Hıristiyanlara sürekli olarak “kardeşler” diye hitap etmektedir.
a) Gerçeğin çelişkili olmadığı konusunda Badawi ile hemfikiriz. Ancak Dr. Badawi, Kuran’daki birçok nesh edilmiş ayeti nasıl açıklayacak? Çeşitli Müslümanlar tarafından yaklaşık 200 ayet nesh edilmiş kabul edilmektedir. Sahih Müslim hadisleri, Kuran’dan çıkarılan sureleri kaydetmektedir. Nesh edilmemiş kısımlar bile birçok çelişki ve tutarsızlık içermektedir. Örneğin, Zul-Karnaim, 18:85-86. ayetlerde güneşin çamurlu bir pınara battığına dair “gerçeği” keşfetmemiştir. Kur’an, 7:54; 10:3; 11:7; 25:29 ayetlerinde dünyanın 6 günde yaratıldığını söyler; oysa 41:9-12 ayetlerinde bunun 8 gün sürdüğü belirtilir. Ayetlerin nesh edilmesi konusu, 2:106 ayetinde ve Sahih Müslim cilt 1, hadıs 1433, s. 330’da da ele alınmaktadır.
Surah 17:1 ve diğer ayetlere de bakabiliriz, ancak Badawi’nin kendi testini Kuran’a da uygulaması gerektiğini söylemekle yetinelim.
b) Çeşitli bölümlerin hangi yıllarda yazıldığını tam olarak bilmiyoruz, ancak Badawi, Pavlus’un mektupları konusunda haklıdır; İnciller ise muhtemelen biraz daha geç yazılmıştır.
c) Öyleyse, bu dört anlatım ile seküler tarihçilerin anlatımları bir araya geldiğinde, en azından İsa’nın yargılandığı ve çarmıha gerildiği gerçeği ortaya çıkmaktadır.
d) Badawi, paket 8, kaset 1, madde d; kaset 6, madde c; kaset 7, madde c; kaset 10, madde c ve kaset 11, madde h’de yaptığı gibi, Hristiyan olmayan kişileri Hristiyan ya da İncil bilginleri olarak alıntılamayı seviyor gibi görünüyor.
Hristiyan olmayanların da İncil bilgini olabileceğini kabul ediyoruz; ancak Dr. Badawi, dinleyicinin onların Hristiyan olmadığını varsaymasına izin vermek yerine, bunların Hristiyan olmadığını belirtmelidir.
e) Badawi, savaşçı Müslümanları gerçek Müslüman olmadıkları şeklinde kınamadan neden bize “kardeşler” diyor? Öte yandan, içten dileğimiz, Dr. Badawi ile bizim gerçekten kardeş olmamız, Dr. Badawi’nin gerçek İsa’nın sevincini tatması ve sonsuz yaşama kavuşmasıdır.
f) Badawi, İnciller’deki çarmıha gerilme hikâyesinin tutarsız olduğunu söylüyor. Badawi, İnciller’deki aşağıdaki konulara ilişkin farklı “versiyonlar” veya anlatımlar nedeniyle İnciller’in gerçek olmadığını savunuyor:
f1) İsa’nın meshedilmesi
f2) Son Akşam Yemeği’ndeki olaylar
f3) İsa’nın son gecesi ve tutuklanması
f4) İsa’nın yargılanması
f5) Çarmıha gerilme
f6) Gömülme
f7) Yahuda'ya ne oldu?
f8) Diriliş
f) Eğer farklı ayrıntıların sunulmasının tutarsızlık olduğunu söylemek istiyorsa, bu onun tanımıdır. Ancak farklı ayrıntıların sunulması, çelişkili olduğu anlamına gelmez. Elbette, her şeyin tutarlı olduğunu iddia ediyorsak, tutarlılığı göstermemizi istemek adil olur.
İşte çarmıha gerilme olayının tamamen uyumlu bir anlatımı. Numaralı maddeler birbirini takip etmelidir; harfli maddeler ise herhangi bir sırada olabilir.
P24. Fısıh Bayramı’ndan altı gün önce, Beytanya’da İsa, cüzamlı Simon’un evinde kendisi onuruna düzenlenen bir ziyafete katılır; burada Meryem hizmet eder. İsa, Meryem tarafından bir alabaster kavanozdan, bir yıllık maaş değerinde bir pint nard yağıyla ikinci kez meshedilir. (Bunun Lazarus’un yaşadığı kasaba olduğunu, ev olmadığını unutmayın.) Yahuda İskariot ve havariler şikayet ederler. Matta 26:6-13; Markos 14:3-9; Yuhanna 12:1-11
P25. Yahuda, kâhinlerle görüşür. Matta 26:14-16; Markos 14:10-11; Luka 22:3-6
P26. Mayasız Ekmek Bayramı’nın ilk günü (Perşembe), Son Akşam Yemeği’ni hazırlarlar. Matta 26:17-19; Markos 14:12-16; Luka 22:7-13
P27. İsa, havarilerinin ayaklarını yıkar. Yuhanna 13:1-18
P28. Büyük bir üst odada (Mk14:15 ), Rab’bin Sofrası’na katılırlar. Matta 26:20-29; Markos 14:17-25; Luka 22:14-23; 1 Korintliler11:23 -26
P29. İsa, Yahuda’nın Kendisini ele vereceğini söyler Yuhanna 13:18-28a
P30. İsa, birbirimizi sevmemiz için yeni bir emir verir. Yuhanna 13:31-35
P31. Son Akşam Yemeği’nin ortasında Yahuda oradan ayrılır. Yuhanna 13:28b-30
P32. Ya Son Akşam Yemeği sırasında ya da hemen sonrasında, kimin en büyük olduğu konusunda bir başka tartışma yaşanır. Luka 22:24-30
P33a1. Yahuda ayrıldıktan sonra, Zeytin Dağı’na giderken İsa, Petrus’un kendisini üç kez inkâr edeceğini önceden bildirir. Matta 26:30-35; Markos 14:26-31; Luka 22:31-38; Yuhanna 13:36-38
P33a2. Zeytin Dağı’ndaki Getsemani Bahçesi’nde. Matta 26:36-46; Markos 14:32-43a; Luka 22:39-46
P33b. Son Akşam Yemeği’nden Zeytin Dağı’na kadar İsa’nın sözleri. Yuhanna 14:1-16:33
P34. İsa’nın tutuklanmadan önceki duası. Yuhanna 17:1-26
P35. İsa duasını bitirdikten sonra, Kidron Vadisi’ni geçip bir zeytinlik içine girerler. Yuhanna 18:1
P36. Tutuklanma. Matta 26:47-56; Markos 14:43b-52; Luka 22:47-53; Yuhanna 18:2-11
P37a1. Başkâhinin avlusunda ya da yakınında, İsa Sanhedrin tarafından yargılanır. Matta 26:57-68; Markos 14:53-65; Luka 22:66-71; Yuhanna 18:12-14; Yuhanna 18:19-23
P37b. Avluda Petrus, Mesih’i üç kez inkâr eder. Matta 26:69-75; Markos 14:66-72; Luka 22:54-62; Yuhanna 18:15-18; Yuhanna 18:25-27
P37c. Akeldama’da Yahuda kendini asar. (ip, o ölmeden önce ya da sonra koptu) Matta 27:1-10; Elçilerin İşleri 1:18-19
P37a2. Askerler İsa’yla alay eder, onu döver ve gözlerini bağlar. Luka 22:63-65
P38. İsa’nın Pilatus’un huzurunda yargılanması. Matta 27:11-14; Markos 15:1-15; Luka 23:1-6; Yuhanna 18:28-37
P39. İsa, Herod’a gönderilir. Luka 23:7-11a
P40. İsa, Pilatus’a geri gönderilir. Luka 23:11b-12
P41. Pilatus kalabalığa seslenir ve Barabbas’ı serbest bırakır. Matta 27:15-26; Luka 23:13-25; Yuhanna 18:38-40
P42. Romalı askerler İsa’yı kırbaçlar ve O’na mor-kırmızı bir cüppe ile dikenli taç giydirirler. Matta 27:27-31a; Markos 15:16-20a; Yuhanna 19:1-3
P43. Pilatus tekrar Yahudilerin karşısına çıkar. Yuhanna 19:4-15
P44. İsa çarmıha gerilmek üzere götürülür. Matta 27:31b; Markos 15:20b; Luka 23:26a; Yuhanna 19:16
P45. İsa [başlangıçta] kendi çarmıhını taşıdı. Yuhanna 19:17a
P46. [Sonra] Simun, İsa’nın çarmıhını taşımaya zorlanır. Matta 27:32; Markos 15:21; Luka 23:26b
P47. İsa şöyle der: “Ey Yeruşalim’in kızları, benim için ağlamayın; kendiniz ve çocuklarınız için ağlayın…” Lk 23:28-31
P48a. Golgota’da üçüncü saatte [9:00am ], İsa çarmıha gerilir. Matta 27:33; Markos 15:22,25; Luka 23:33; Yuhanna 19:16b-22
P48b. İsa’nın başının üstüne üç dilli yazıyı yazdı. Matta 27:37; Markos 15:26; Luka 23:38
P48c. İki suçlu, İsa’nın yanında çarmıha gerilir. Matta 27:38; Markos 15:27; Luka 23:32-33
P49a. İsa, “Baba, onları bağışla…” der. Luka 23:34a
P49b. Bazıları İsa’ya içecek teklif eder, ancak O reddeder. Matta 27:34; Markos 15:23
P49c. Giysiler için kura çekilir. Matta 27:35-36; Markos 15:24; Luka 23:34b; Yuhanna10:23 -24
P50a. İsa şöyle dedi: “Kadın, işte oğlun”; “İşte annen”. Yuhanna 19:25-27
P50b. Diğerleri şöyle der: “Başkalarını kurtardı; şimdi kendini kurtarsın…”. Matta 27:40-43; Markos 15:29-30; Luka 23:35a
P50c. Rahipler de İsa’yla alay ederler. Mk 15:31-32; Lk 23:35b
P50d. Askerler çarmıhtaki İsa’yla alay ederler. Luka 23:36-37
P50e. Soldaki hırsız İsa’ya hakaret eder. Matta 27:44; Luka 23:39
P51. Sağdaki hırsız İsa’yı savunur. Luka 23:40-43a
P52. İsa, “…bugün benimle cennette olacaksın” der. Luka 23:43b
P53a. İsa, “Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?” der. Matta 27:45-47; Markos 34-36
P53b. İsa, “Susadım” der ve ikinci kez süngerle içecek sunulur. Matta 27:48; Yuhanna 19:28-29
P53c. Bazıları İlyas’ın gelip gelmeyeceğini görmek için bekler. Matta 27:49
P53d. Yaklaşık altıncı saatten dokuzuncu saate kadar güneş parlamaz. Mk 15:33; Lk 23:44-45
P54. İsa, “Tamamlandı” der. Yuhanna 19:30
P55. Ölmeden hemen önce İsa şöyle der: “Baba, ruhumu senin ellerine teslim ediyorum.” Luka 23:46a
P56. İsa ölür. Matta 27:50; Markos 15:37; Luka 23:46b
P57a. O anda Tapınak perdesi ikiye yırtıldı. Matta 51a; Markos 15:38-39, (ayrıca Thales, M.S. 52)
P57b. Bir deprem meydana gelir, mezarlar açılır ve ölüler ortaya çıkar. Matta 51b-53.
P58a. Askerler hırsızların bacaklarını kırdılar, ama İsa’nınkini kırmadılar. Yuhanna 19:31-37
P58b. Yüzbaşı, “Bu adam kesinlikle doğru bir adamdı” der. Lk 23:47-49
P58c. Yüzbaşı, “Bu, Tanrı’nın Oğlu’ydu!” der. Matta 27:54
P58d. Birçok kadın izliyordu. Matta 27:55-56
P59. Akşam olunca, Arimathea’lı Yusuf, Pilatus’tan İsa’nın cesedini ister. Matta 27:57-58; Yuhanna 19:38
P60a. Arimathea’lı Yusuf’un mezarında, Yusuf ve Nikodim Mesih’in cesedini gömdüler ve mezarın üzerine bir taş yuvarlandı. Matta 27:59-61; Markos 15:42-47; Luka 23:50-54; Yuhanna 19:39-42
P60b. Şabat başlamadan önce kadınlar baharatları hazırladılar. Luka 23:55-56
P60c. Pilatus, mezarın önüne askerlerden oluşan bir nöbetçi koyulmasını kabul eder. Matta 27:62-65
P61. Mezara mühür vurup bir nöbetçi görevlendirirler. Matta 27:66
R1a. Şabat bittiğinde, Mecdelli Meryem, diğer Meryem [Yakup’un annesi], Salome ve diğer kadınlar mezara doğru yola çıkarlar. Matta 28:1b; Markos 16:1-3; Luka 24:1; Yuhanna 20:1
R2a. Melek taşı bir kenara fırlattığında bir deprem oldu. Nöbetçiler ölü gibi oldular. Matta 28:2-4
R2b. Melek taşı bir kenara fırlattı. Mk 16:4; Lk 24:2
R1b. Ceset bulunamadı ve iki “adam” kadınlarla konuştu. Lk 24:3-8; Yuhanna 20:2
R3. İsa’nın dirildiği sabah, bir melek kadınların karşısına çıktı ve onlara, havarilere Celile’ye gitmelerini söylemelerini emretti. Matta 28:5-7; Markos 16:5-8
R4a. Kadınlar aceleyle geri dönerken, İsa da kadınların karşısına çıkar ve onlara, havarilere Celile’ye gitmelerini söylemelerini emreder. Matta 28:8-10
R4b1. Kadınlar mezardan döndüklerinde, havariler kadınlara inanmazlar. Luka 24:9-11
R4b2. Petrus ve Yuhanna mezara koşarlar; Yuhanna oraya ilk varır. Luka 24:12; Yuhanna 20:3-9
R4b3. Ardından havariler [Yeruşalim’deki] evlerine dönerler. Yuhanna 20:10
R4c. Muhafızlar rahiplere haber verir; rahipler onlara rüşvet verir. Matta 28:11-15
R4d. Meryem ağlarken, önce iki adam, ardından da İsa, Mecdelli Meryem’e görünür. Mk 16:9-11; Yuhanna 20:11-18
R5. Aynı gün, Emmaus yolunda İsa, iki havariye (on bir havariden olmayanlara) görünür. Akşama kadar onlarla birlikte kalır. Mk 16:12; Lk 24:13-29
R6. Hemen ardından iki havari, 7 mil uzaklıktaki Kudüs’e koştular ve olanları on bir havariye anlattılar. Mk 16:13; Lk 24:33-35
R7. İsa’nın dirildiği günün akşamı, Kudüs’te, bu ikisi havarilerle konuşurken, İsa ilk kez on havariye görünür. Yuhanna 20:19-23
R8. Diğer havariler, Tomas’a İsa’yı gördüklerini söylediler. Yuhanna 20:25
a) Badawi, İsa’nın hem Tanrı’ya dua edip hem de dünyanın günahları için ölemesinin mümkün olmadığını, bu ikisinin aynı anda doğru olamayacağını söyler.
b) Badawi, İsa’nın havarilerinin İncil’de anlatıldığı gibi asla kaçmayacaklarını söyler. Badawi, Petrus kılıcını kullandıysa neden tutuklanmadığını sorar. Eğer havariler kaçmış olsalardı, çarmıha gerilme ve dirilişin tanıkları olamazlardı.
c) Badawi, Yeni Ahit’teki İncillerin gerçek olmadığını ve İsa’ya en yakın kişiler tarafından yazılmadığını söylüyor.
d) Badawi, İnciller’in İsa’nın dirildiğini söylemesinden hoşlanmaz.
e) Badawi, İncil'lerden İncil'e görülen “farklılıkları” hoş görmemekte ve bunun İncil'leri gerçek dışı ve sahte kıldığını söylemektedir.
a) İsa’nın Tanrı ile iletişim kurmaması, Badawi’nin gözünde gerçek bir sorundur. O, bunu Paket 8, kaset 8, madde i’de ve bu paket (9), kaset 5, madde d’de de belirtir. İsa’nın, Tanrı olduğu için, Müslümanların rakatlarını yerine getirmediğine katılabiliriz.
Ancak İsa’nın Baba ile iletişim kurmaya hiç teşebbüs etmemiş olması gerçekten olası mıdır?
b) Korkuları göz önüne alındığında, havariler zayıf bir anlarında neden kaçmasınlar ki? Kölenin kulağına ait kanıt artık ortada olmasaydı ve Petrus zaten kaçmış olsaydı, onu tutuklamak zor olurdu. Çok uzağa kaçmadıkları için çarmıha gerilme olayının tanıkları olurlardı. Birçok kişi çarmıha gerilmeyi görecekti ve onlar da kalabalığa kolayca karışabilirlerdi.
c) Ancak Badawi, İsa’nın çarmıha gerilmediğini veya dirilmediğini iddia eden sözde İsa havarilerine ait herhangi bir erken dönem el yazması kanıtı sunamamaktadır. Badawi’nin yapabileceği en iyi şey, Orta Çağ’dan kalma bir sahteciliğe atıfta bulunmaktır; hem de İtalyanca olan bir sahteciliğe. (İsa’nın zamanında İtalyanca dil mevcut değildi.) Badawi sadece “görgü tanıkları orada değildi” diyor. (Peki o zaman – neredeydiler?)
d) Badawi’nin dirilişi reddetmek için, mezara kadar takip etmek istediği adamın sözleri dışında hiçbir dayanağı yoktur: Muhammed.
e) Ancak, 10 zeki Müslüman öğrenciyi alıp her birinden Muhammed’in iki sayfalık bir tarihçesini yazmalarını istersek, yazdıkları tarihçeler birbiriyle tam olarak örtüşecek mi? Eğer örtüşmezse, bu, hepsinin Muhammed hakkında söylediklerinin yanlış olduğu anlamına mı gelir? Bir mahkemede delil kurallarına bakılır.
a) Badawi, Yeni Ahit’in kendi önceden oluşturduğu inançlarıyla çelişen olaylar, doktrinler vb. hakkında söylediği hiçbir şeye inanmamaktadır.
b) Badawi, İncil’deki diriliş kayıtlarına karşı şu argümanları ileri sürer:
b1) Mecdelli Meryem neden İsa’nın cesedini götürmek istesin ki?
b2) Meryem neden İsa’yı bahçıvan sandı? Badawi, İsa’nın kılık değiştirdiğini söylüyor.
b3) İsa, henüz Babasına yükselmediğini söylediğinde, bu onun henüz ölmediği anlamına gelir.
b4) İsa, “Senin Tanrın ve benim Tanrım’a yükseleceğim” demiştir. Badawi, bunun İsa’nın Tanrı olamayacağının kanıtı olduğunu söyler.
b5) Badawi, İsa’nın ölümünden sonra tekrar beden almasının mümkün olmadığını, çünkü bunun Hinduizm’in reenkarnasyon öğretisinin doğru olabileceği anlamına geleceğini söylüyor.
b6) Badawi, İncillerin, İsa’nın ölümünü ve dirilişini önceden bildirdiği ve havarilerin o sırada buna inanmadıkları konusunda tutarlı olduğunu söylüyor; ancak Badawi, havarilerin inanmamış olmasının olası olmadığını ve bunun muhtemelen doğru bir anlatım olmadığını belirtiyor.
a) Badawi’ye şunu sormak isteriz: Buradaki ve diğer kasetlerindeki her itiraz tatmin edici bir şekilde yanıtlandıktan sonra, o zaman inanır mı?
b1) İncil anlatımlarını basitçe okuduğumuzda, Meryem’in cesedi baharatlarla düzgün bir şekilde sarmak için geldiği anlaşılır. Cesedi herhangi bir yere sürüklemeyi planlamıyordu.
b2) O kadar şaşırmıştı ki, bu adamın İsa olduğunu düşünemedi. Onun kimliğini hemen tanımaması muhtemelen bir mucize değildi. Aksine, şafak vakti loş ışığında, bir bezle örtülmüş bir adamın, Yeşaya 53’te sıradan bir adama benzediği söylenen İsa olarak kolayca tanınması pek olası değildi.
b3) Badawi bu konuda yanılıyor. Eğer haklı olsaydı, İsa, “Bana dokunma, çünkü ben hâlâ hayattayım” derdi. “Yükseldi” demek, yükseldi demektir. Badawi’nin bu spekülasyonunu kanıtlaması için, “yükseldi” kelimesinin sadece “öldü” anlamına geldiği örnekler bulması gerekir. Aksi takdirde herkes herhangi bir kelimeyi istediği anlama getirebilir.
b4) Hayır, çünkü “Tanrı” kelimesi Kutsal Kitap’ta farklı anlam yelpazelerine sahiptir: bazen burada olduğu gibi Baba Tanrı’yı, bazen İsa’yı, bazen Kutsal Ruh’u ve bazen de Üçlü Birlik’i ifade eder. İbraniler 1:8-9’da “Tanrı” kelimesi ikinci kez kullanıldığında Baba’yı, ilk kez kullanıldığında ise İsa’yı ifade eder. Benzer şekilde Yuhanna 1:1’de de ilk kez kullanıldığında Baba’yı, ikinci kez kullanıldığında ise İsa’yı ifade eder.
b5) Bu ilginçtir, çünkü İslam ve Kuran’ın kendisi insanların fiziksel olarak diriltileceğini söyler. Belki de Badawi burada İslam’dan biraz sapmaktadır. Sura 2:243’te şöyle denir: “…Allah onlara, 'Ölün’ dedi; sonra da onları diriltti.”
b6) O, İncillerin şu konularda tutarlı olduğunu kabul etmektedir:
a) İsa’nın ölümüne dair kehanet
b) İsa’nın dirilişine dair kehanet
c) Havarilerin kaçacağına dair kehanet
Oysa o, yalnızca kendi görüşüne göre havarilerin kaçmayacağı gerekçesiyle bunun yanlış olduğunu belirtir.
Badawi, bir şeyi sırf kendi ön yargılarına uymadığı için reddediyor.
c) Badawi, Hıristiyanların daha sonra, olaylar gerçekleştiğinden sonra, Josephus’un tarihçelerine eklemeler yaptığını söylüyor.
d) Badawi, Nikodim İncili’nden alıntı yaparak, İsa’nın ölümünden sonra cehenneme gidip Adem, İbrahim ve diğer peygamberleri alıp onları cennete götürdüğünü söyler. Badawi, bunun İncil’deki anlatımlar kadar çelişkili olduğunu belirtir.
e) İsa’nın diriliş öyküsü sadece bir efsane ya da mit olup, gerçek değildir.
c) En azından bazı ifadeler muhtemelen Josephus’un Süryanice çevirisine eklenmiştir. Ancak bunu bilmemizin nedeni, Josephus’un farklı bir Arapça çevirisiyle karşılaştırma yapabilmemizdir.
d) Birisi aynı şekilde uydurma hadisleri de alıntı yapabilir, ancak bu, Nikodim İncili’nin gerçek İsa hakkında anlattıklarından daha fazlasını gerçek Muhammed hakkında anlatmaz.
e) İsa’nın dirilişi, antik tarihin iyi belgelenmiş bir gerçeğidir. İncil yazarlarının yanı sıra, bu konuya atıfta bulunanlar şunlardır:
Roma’lı Clement, M.S. 97/98
Papias M.S. 110-130
İgnatius, M.S. 107 veya 116'da vefat etti.
Polikarp, M.S. 163 civarında vefat etti.
İrenaeus M.S. 120/140-202
Didache M.S. 120-150
Justin Martyr, M.S. 138-165
Antakya'lı Theophilus, M.S. 168-181/188 yılları arasında yaşadı.
Diğerleri
Badawi, Orta Çağ sahte metinleri dışında, dirilişi reddeden kaynaklar sunmalıdır.
Badawi’nin alternatif görüşü daha makul mu??? Badawi’nin dirilişi reddetmesinin genel bir şüphecilikten kaynaklandığı yanlış bir şekilde düşünülebilir. Oysa durum böyle değildir; zira Badawi (ve çoğu Müslüman), İsa’nın aslında çarmıha gerilmiş gibi göründüğünü, ancak Allah’ın mucizevi bir şekilde bir başkasını (genellikle Yahuda olduğu düşünülür) onun yerine koyduğunu ve mucizevi bir şekilde onlara İsa’nın fiziksel görünümünü verdiğini, böylece sadece İsa’nın düşmanlarını değil, sadık takipçilerini de kandırdığını düşünür.
a) Badawi, İncil’e saldıran liberalleri ve inançsızları alıntılar.
b) Badawi, İsa’nın “Enkarnasyon Halindeki Tanrı” olduğu fikrinin eski kabile mitlerine, efsanelere, pagan inançlarına ve felsefeye dayandığını söyler.
c) Badawi, Baal ve güneş tanrıları hakkındaki hikâyeler, Budist hikâyeler gibi birçok hikâyeyi sıralar ve mitlerin tarihsel bir temeli olmadığını söyler. Elbette Hititler bir zamanlar Kutsal Kitap’taki bir mit olarak kabul ediliyordu, ancak artık onlar hakkında bol miktarda belge mevcuttur.
d) Badawi, mantıktaki “benzerlik yanılgısı”ndan habersiz görünmektedir.
a) Badawi’nin farklı inançlara sahip kişileri alıntılamasına bir itirazımız yok; ancak Badawi’nin bu kişileri haksız bir şekilde Hıristiyan olarak nitelendirmesi ya da Hıristiyan olduklarını ima etmesi bizim için sorun teşkil ediyor.
b) Kabile mitleri ve efsanelerinden bahsetmek istenirse, Muhammed’den önce Kabe’nin etrafında dönme, hac ve Allah’a (kızları da dahil olmak üzere) ibadet konusunda çok daha güçlü argümanlar ortaya konabilir. Eğer Eski Ahit, İbrahim ve İsa’nın zamanından kalma ise (ki öyledir), o zaman Badawi’nin sorunu sadece bu doktrinle sınırlı değildir; aynı zamanda Tanrı’nın İncil’in tamamını korumayı başaramadığını düşünmesidir.
c) Yeterince dikkatli bakarsanız, neredeyse her şeyde benzerlikler ve taklitler bulabileceğinizden eminiz. Badawi’nin, İslam öğretilerini önceki Zerdüştlük ve sapkın Hıristiyan mezhepleriyle ilişkilendiren modern bilimsel literatürden haberdar olup olmadığını bilmiyoruz.
d) Eğer uzak benzerlikler hiçbir şeyi kanıtlamıyorsa, o zaman onun iddiası geçersizdir. Eğer orta derecede benzerlikler pagan kaynaklardan kopyalandığını kanıtlıyorsa, Dr. Badawi az önce Kuran’ı çürütmüş demektir!
a) Badawi, İncil’in öğrettiklerini öğrettiğini kabul eder, ancak bu İncil öğretilerinin mitlerden kaynaklandığını söyler.
b) Badawi, Samiriyelilerin Yeşu’dan sonraki İncil’deki hiçbir şeye inanmadıklarını ve çeşitli pagan inançların etkisi altında olduklarını belirten Samiriyeli teorisini ortaya atmaktadır. Sözde İncil yazarları, okültist Simon Magus ile ilişkili inanç sistemleriyle de bağlantıları olan bu Samiriyeli etkinin altındaydı (Elçilerin İşleri 8:9-25).
c) Badawi, Yeni Ahit’in çarmıha gerilme, diriliş, İsa’nın “Tanrı’nın Oğlu” olması, İsa’nın Tanrı olması gibi birçok konuda ne öğrettiğini açıkça kabul eder, ancak bunların hiçbirine inanmaz.
d) Badawi, Kuran’ın doğru kabul edilebilmesi için İncil’in yanlış olduğunu varsaymak zorunda olduğunu itiraf etmektedir.
a) Kur’an’daki bazı hikayeler için, örneğin İsa’nın bebekken konuşması gibi, benzer mitler bulunmuştur. Badawi’nin, mitlere değil, Yeni veya Eski Ahit’in ilgili bölümleri yazılmadan önce var olan mitlere örnekler bulması gerekir. Dünya çapında bir tufan gibi benzerlikler içeren mitler olsa bile, insanların felaket niteliğindeki olayları açıklamaya çalışmak için hikayeler uydurması beklenir.
b) Samiriyeliler ve Sadukiler (dini liberaller), Yeşaya, Davut, Süleyman gibi peygamberlerin yazdıklarını kabul etmiyorlardı. Badawi, İncil yazarlarının Samiriyelilerden herhangi bir şekilde nasıl etkilendiklerini kanıtlayamadı. Muhtemelen Samiriyeli olduğu için Simon Magus’tan bahsediyor, ancak bunu İncil yazarlarının (ya da bu bağlamda Muhammed’in) söyledikleriyle ilişkilendirmiyor.
c) O, Kur’an’a olan “önceden var olan teolojik bağlılığı” nedeniyle buna inanmamaktadır; ancak en azından hepimiz Yeni Ahit’in bu konuları öğrettiğini görüyoruz.
d) Bu, aslında Badawi’nin de kabul ettiği önemli bir noktadır. Görünüşe göre Kutsal Kitabı oldukça fazla okumuş olan Badawi, Kutsal Kitabın Tanrı’dan geldiği ve mesajının önemli bir tahrif olmaksızın korunduğu kabul edilirse, Kuran’ın yanlış olması gerektiği konusunda hemfikirdir. Kuran’ın doğru olma ihtimalinin olması için Kutsal Kitabın tahrif edilmiş olması gerekir.
a) Badawi, tarihsel Hıristiyan doktrinlerinin eski zamanlarda makul olduğunu, ancak günümüzde makul olmadığını söylüyor.
b) Badawi, Elçilerin İşleri 8’de geçen Simon Magus’un (bir Samiriyeli) Hristiyanlığa bedenlenmiş Tanrı teolojisini getirdiğini söylüyor.
c) Badawi, Hristiyanlığın kökenleri hakkında, Hristiyanlığın başlangıcıyla hemen hemen aynı dönemde var olan “ilahi insanlar” ve “hükümdar kültleri” gibi daha fazla teori ortaya atar ve Yeni Ahit yazarlarının, İsa’nın bir “Tanrı-insan” olduğu fikrini basitçe benimsediklerini iddia eder. Badawi’nin “mantığı” ona şunu söyler: ilişkilendirme ya da zaman dilimi yoluyla suçlama.
a) İngilizce’de Dr. Badawi’nin görüşünü tanımlayan bir argo deyim vardır: Bu, tencerenin çömleğe “sen siyahsın” demesi gibidir. Badawi, hadisleri yetkili kaynaklar olarak kabul eder. Hadisler, Muhammed’in ayı ikiye böldüğünden, Cebrail’in Muhammed’e fiziksel olarak zarar verdiğinden, Muhammed’in büyüye maruz kaldığından ve Kuran’da nesh edilmiş sureler olduğundan bahseder. Tarihsel Hıristiyan doktrinlerini reddeden liberaller genellikle Mesih’in bakireden doğuşunu ve günahsızlığını inkar ederler; oysa Badawi bu hususları ve İsa’nın birçok mucize gerçekleştirdiği gerçeğini kabul eder. Aslında, onun itiraz ettiği şey İsa’nın mucizeleri değil, çarmıha gerilme, diriliş, Üçlü Birlik ve İsa’nın Tanrı olarak adlandırılmasıdır.
b) Bu, “Dr. Badawi, Muhammed’e Kuran’a ne yazması gerektiğini söyledi” demek kadar saçmadır. Havarilerin çoğu Simon Magus ile hiç tanışmamıştır ve İsa, Simon Magus’tan çok önce Tanrı olarak tapınılmayı kabul etmiş ve Tanrı olarak anılmıştır. Dr. Badawi’nin, hiçbir kanıt olmadan sadece itirazlar “avlamaya” çalışmaktan daha iyi bir yol bulması gerekir.
c) Maniheistler, bir güneş kültü ve bazı gizem dinleri, İsa Mesih’ten önceki ve sonraki yüzyıllarda ortaya çıkmış olabilir. Elbette, birçok Müslüman tarafından tanınmayan tuhaf Müslüman mezhepleri de Muhammed’den sonra ortaya çıktı. Ancak bu, İslam veya Muhammed hakkında hiçbir şeyi kanıtlamaz ve Dr. Badawi’nin bunun erken dönem Hıristiyanlık hakkında bir şeyi kanıtladığını düşünmesinin nedenini anlamak zordur.
Tanrı’nın bir hükümdar olması hem Eski Ahit’te hem de Kuran’da yer almaktadır; dolayısıyla Hristiyanlık sonrası ve İslam öncesi bir “hükümdar kültü”, bir kişinin İslam’ı, Hristiyanlık değil, ondan ödünç aldığını suçlayabileceği bir şey olurdu. Ancak, elimizde buna dair kanıt olmadığı için İslam’ı az bilinen hükümdar kültlerinden ödünç aldığını suçlamayacağız. Dr. Badawi, yalnızca elinde kanıtı olan konularda Hıristiyanlığı suçlasaydı, işler daha basit olurdu ve o kadar çok kaset hazırlamasına gerek kalmazdı.
a) Badawi, “bazı alimler şöyle der” demekten hoşlanır ve bundan yola çıkarak Hristiyanlığın, özellikle de Yunanca “logos” kelimesi aracılığıyla, Philo’dan Pavlus’a uzanan yeniden Yunan ve Helenistik kaynaklara dayandığını iddia etmeye çalışır.
b) Badawi, Enoch Kitabı’ndaki sapkın öğretileri İncil yazıları ile ilişkilendirmeye çalışır.
c) Badawi, 8. paket, 1. kasetin d bendinde Herbert W. Armstrong’dan bahsettiği konuyu tekrar gündeme getiriyor. Badawi, Herbert W. Armstrong’u bir alim olarak nitelendiriyor ve İsa’nın sadece bir insan olduğunu söylüyor – Sura 9:30.
d) Noel ve Paskalya’nın pagan kökenlerinden bahsediyor.
a) Kuşkusuz, Tanrı’nın bir sözü olduğu fikri Yunan felsefesinde mevcuttur. Elbette, klasik Yunanlılardan çok önce, Yaratılış 1, Tanrı’nın sözüyle yarattığını söyler.
Bu arada, Hristiyanlığı suçlama hevesiyle Badawi, Kuran’ın da İsa’nın Allah’ın sözü olduğunu söylediğini unutmuş görünüyor.
b) Enoch Kitabı’nda muhtemelen bir parça gerçek vardır; tıpkı herkesin bir yalan kitabı yazıp içine birkaç İncil ayeti de ekleyebileceği gibi.
Bu arada, Henok Kitabı, muhtemelen farklı yazarlar tarafından kaleme alınmış beş farklı bölümden oluşan, birleştirilmiş bir kitaptır.
c) Badawi, Herbert W. Armstrong’u bir Hıristiyan alim olarak nitelendirirken, Armstrong’un bir sapkın olduğunu belirtmeyi “unutmuştur”. O, tıpkı Muhammed’e tapanların Müslüman olduğu kadar, bir Hıristiyandı.
d) Yunanlılar, Romalılar ve Almanlar arasında yılın neredeyse her günü bir tür kutlama vardı. Paskalya, Yahudilerin Fısıh Bayramı ile aynı zamana denk gelir; dolayısıyla bu, pagan bir kutlama değildir. Noel hiçbir zaman pagan bir bayram olmamıştır. Noel, Saturnalia adlı Roma bayramıyla aynı zamana denk gelirdi; ancak bunun nedeni muhtemelen o dönemde kölelere geçici özgürlük verilmesi ve Roma’daki birçok ilk Hıristiyan’ın köle olmasıydı. Badawi, Muhammed’den önceki Mekke halkının günümüzde “Müslüman” bayramları olarak adlandırılan bayramları kutladığını ve İslam’ın beş şartından dördünü yerine getirdiğini belirtmediği için, yine dünyayı “tek gözle” görüyor gibi görünmektedir.
a) Badawi, İncil’in yanlış olduğunu ve Müslümanlar için gerçeğin şudur diyor:
a1) Sonuna kadar kurtulduğunuzu bilemezsiniz
a2) Badawi’ye göre, kurtuluşa, İncil’in öğrettiği gibi sadece İsa’ya iman etmek ve lütufla kurtuluş yoluyla değil, iyi amellerle Allah’ın huzurunda ulaşmalısınız.
a3) Allah, kendisine “ortak” atfedenleri (yani Üçlü Birlik’e inananları) affetmez
a4) Badawi, kurtuluş için iki koşul olduğunu söyler:
a4a) Tanrı’ya doğru bir inanca sahip olmalısınız (“Tanrı’ya ortak” olmamalıdır)
a4b) İyi amelleriniz olmalıdır
b) Badawi şöyle der: “Müslümanlar, Hıristiyanlar gibi günah ve kefaret konusunda takıntılı değildir.”
c) Badawi, Üçlü Birlik inancının temelsiz “deneyimlere” dayandığını söyler.
a1) Müslümanlar için, Sahih Muslim cilt 1:1214, s. 290’a göre, Muhammed bile mezardaki azap düşüncesinden titremektedir. Badawi, insanların cennete ulaşmak için uydurduğu dinler konusunda bir bakıma haklıdır.
Ancak, Tanrı’nın çocukları, O’nun kendi gücüyle kendilerini koruyacağına dair vaatlerine sahiptir.
a2) Müslümanlar ve diğer dinlere mensup insanlar için, kendi çabalarıyla kurtulmak amacıyla iyi işler yaparlar. Çeşitli dinlere mensup insanlar, Tanrı’ya “Senin cennetine gitmeyi hak ediyorum” diyebilmeyi umarlar. Hıristiyanlar ise kurtulmak için değil, Tanrı’nın kendilerini kurtarma çabasına duydukları şükran nedeniyle iyi işler yaparlar. Biz Tanrı’dan bizi kurtarmasını talep etmiyoruz, ancak bunu yaparken gösterdiği lütuf ve merhamet için minnettarız.
a3) Eğer İsa bizzat kendileri karşısına çıkıp, Tanrı’nın Baba, Kendisi ve Kutsal Ruh olduğunu söyleseydi, o zaman bile İsa’yı reddederler miydi?
a4a) Temel konularda doğru bir imana sahip olmalısınız. Üçlü Birlik’i inkar etmemeli ve reddetmemelisiniz, çünkü Üçlü Birlik gerçektir.
a4b) Yine, Badawi kendi iyi amellerinizin sizi kurtaracağını düşünüyor. Hayır, hiç kimsenin iyi amelleri kurtulmak için yeterince iyi değildir. Evet, Tanrı sizin iyi ameller yapmanızı ister, ancak sizi kurtaran Tanrı’nın lütfu ve merhametidir; kendi erdeminiz değil.
b) Müslüman topraklarda tecavüzün meşrulaştırılması ve hatta Müslüman kardeşlere karşı uygulanan şiddet göz önüne alındığında, Badawi’nin haklı olduğunu söylemek yanlış olmaz; pek çok Müslüman günah ve kefaret konusunda pek de endişeli değildir.
c) Üçlü Birlik, Tanrı’nın sözüne dayanır. Eğer Üçlü Birlik’e karşı çıkıyorsa, en azından Hıristiyanlara bir nezaket gösterip, Hıristiyanların neden Üçlü Birlik’e inandıklarını ve bunun uğruna acı çektiklerini doğru bir şekilde açıklayabilirdi.
a) Badawi, bizim İncil’imiz ile onun Kuran’ının ikisinin de doğru olamayacağı konusunda hemfikirdir.
b) Kutsal Kitap’ın çelişkilerle dolu olduğu, Kuran’ın ise çelişkiler içermediği iddia edilmektedir.
c) Badawi, Kutsal Kitap’ta her zaman “Tanrı şöyle dedi” ifadesinin geçmediğini öne sürerek, Kutsal Kitap’ın insan eliyle yazıldığını iddia eder.
d) Badawi, Yeni Ahit’i yerden yere vurur ve Hristiyanlığa karşı ek saldırılar yapmak amacıyla Yehova’nın Şahitleri’nin “Uyan!” dergisinden alıntılar yapar.
e) Badawi, İncil’deki yazım hatalarını ve hem Luka hem de Matta’da bahsedilen İsa’nın soy ağacını gündeme getirir.
a) Badawi’nin bu noktada haklı olduğu konusunda hemfikiriz; bunlardan biri yanlış olmalıdır.
b) Duyduğumuz tüm sözde çelişkiler www.BibleQuery.org adresinde açıklanmaktadır. Buna karşılık, Müslümanlar, Muhammed’in Kudüs’teki camiye (ki bu cami onun ölümünden sonra inşa edildi) nasıl bir gece yolculuğu yaptığını, Zulkarneyn’in güneşin çamurlu bir pınarda battığını keşfettiğini, dünyanın 6 günde yaratıldığını – hayır, 8 günde yaratıldığını – birbiriyle bağdaşmayacak bir şekilde açıklayamazlar. Ester’in zamanında yaşamış olan Haman, Musa’nın zamanına geriye yolculuk yapmamıştır, vb.
c) Badawi, Tanrı’nın İncil’de insani bir unsur kullanmasını engellemeye çalışıyor. Oysa gerçekte Kuran’da, Allah tarafından doğrudan söylenemeyecek bazı ayetler açıkça mevcuttur. Bu, Kuran’ı çürütmez; ancak Dr. Badawi’nin argümanını geçersiz kılar.
d) Biz de Hinduların İslam hakkında söylediklerini alıntı yapabiliriz, ancak bu, Dr. Badawi’nin Yehova’nın Şahitleri yayınlarından alıntı yapmasının Hristiyanlığı geçersiz kılmazsa, İslam’ı da geçersiz kılmaz.
e) İsa’nın bir değil, iki soy ağacı vardı. Meryem aracılığıyla gelen biyolojik soy ağacı Luka İncili’nde, üvey babası Yusuf aracılığıyla gelen yasal soy ağacı ise Matta İncili’nde yer almaktadır. Kuran’da yazım hataları olduğu gibi, eksik sureler de bulunmaktadır.
Bu cildin sonu: Paket 9
“K Serisi. İslam’ın Sevgili Elçisi İsa - 2. Bölüm, Jamal A. Badawi
İslam Bilgi Vakfı. Halifax, Nova Scotia, Kanada
Daktilo ile yazılmış kısımlar
2:36 Suresi “Sonra Şeytan, onları (cennetten) kaydırdı ve içinde bulundukları (mutluluk) durumundan çıkmalarına neden oldu. Biz dedik ki: 'Hepiniz, aranızda düşmanlık içinde aşağı inin; ey insanlar, yeryüzü bir süreliğine sizin meskeniniz ve geçim kaynağınız olacaktır.’”
Celalayn tefsirinde şöyle denmektedir: “Biz dedik ki: 'Yeryüzüne inin’; yani siz ve hâlâ içinizde bulunan nesliniz. 'Aranızda’ ifadesi, birbirinize karşı zulmünüz nedeniyle neslinizden bazılarının diğerlerine karşı düşmanlık besleyeceği anlamına gelir.”
Evet, Allah Adem’in tövbesini kabul etti ve onu bağışladı (Kuran’a göre – bkz.5:37 ayeti), ancak ne Adem ne de onun soyundan gelenler cennete geri dönebildi, hatta onu yeniden bulamadılar bile. O günden beri acı, ıstırap ve düşmanlık insanın yaşamını domine etmiştir.
Abdullah Yusuf Ali bu ayet hakkında şöyle yorumlamaktadır: “Açıkça görülüyor ki Adem tüm insanlığın temsilcisidir ve manevi konularda erkeklerle kadınlar bir aradadır.”
7. Sûre, 172-173. ayetlerde şöyle denmektedir: “Allah, Adem’in çocuklarından – onun belinden – onların soyunu çıkardı ve onlara kendileri hakkında şahitlik ettirdi (şöyle diyerek): 'Ben, sizi koruyan ve rızık veren Rabbiniz değil miyim?’ Onlar da: 'Evet! Şahitlik ederiz! Bu, kıyamet gününde şöyle demenizden kaçınmak içindir: 'Bunu hiç akılda tutmadık.’ Ya da şöyle demenizden kaçınmak içindir: 'Bizden önceki atalarımız sahte tanrılara tapmış olabilirler, ama biz onların ardından gelen soyuyuz: Öyleyse, boş işlerle uğraşan insanların amelleri yüzünden bizi de yok mu edeceksin?’”
Celalayn tefsiri bunu şöyle yorumlar: “O [Allah], her birini diğerinin belinden, Adem’e kadar, nesilden nesile, doğacakları şekillerde ortaya çıkardı. Onlar, Arafat Günü’nde Nu’man [dağındaki] karıncalar kadar çokturlar. O, onların önünde kendi ilahiliğinin delillerini sergiledi ve içlerine
beyinler yerleştirdi ve kendileri hakkında tanıklık etmelerini sağladı.
Muhammed Farid Wagdi’nin bu ayetlere ilişkin tefsirinde şöyle denmektedir: “Unutmayın ki, Rabbiniz, Adem’in çocuklarının belinden, (doğduklarında) alacakları şekliyle nesiller boyu onların soyunu çıkardı ve onların önüne kendi ilahiliğinin delillerini koydu ve beyinlerine bu delilleri fark etmelerini sağlayacak bir yetenek yerleştirdi. Böylece onlar, 'Ben sizin Rabbiniz değil miyim?’ denilenlerin seviyesine yükseltildiler. Onlar da, 'Evet’ dediler. Dolayısıyla, bu konudaki tam bilgileri ve bu bilginin içlerinde derinlemesine kök salmış olması, onları, tabiri caizse, şahitler haline getirdi; ki kıyamet gününde, 'Bunu (yani Tanrı hakkındaki bilgilerini) hiç akıllarımıza getirmedik’ demesinler diye.” Ya da şöyle demesinler: 'Atalarımız sahte tanrılar edindiler, biz de onları takip ettik. Boş insanlar’ın yaptıkları yüzünden bizi yok mu edeceksin?’”
'Abdullah Yusuf 'Ali tefsirinde şöyle der: “Metindeki sözler Adem’in soyuna, yani zaman sınırlaması olmaksızın doğmuş ya da doğmamış tüm insanlığa atıfta bulunur. Adem’in soyu, Adem’in varlığını sürdürür ve onun manevi mirasını devralır. İnsanlık bu bakımdan toplu bir nitelik taşır.”
İbn 'Abbas şöyle demiştir: “Allah, Nu’man’da, yani Arafat’ta Adem’in belinden bir söz aldı. Yarattığı tüm soyunu ortaya çıkardı ve onları karıncalar gibi huzurunda dağıttı. Onlarla konuştu ve şöyle dedi: 'Ben sizin Rabbiniz değil miyim?’ Onlar da şöyle dediler: 'Evet, şahitlik ederiz!’ ki kıyamet gününde, 'Bunu (yani Allah’ı bilmeyi) hiç akılda tutmadık’ demesinler.”
İbn Abbas ayrıca şöyle dedi
“Başlangıçta Allah, Adem’i yeryüzüne indirdiğinde onu Hindistan topraklarındaki bir çöle gönderdi. Sonra Adem, belini ovuşturdu ve Kıyamet Günü’ne kadar yaratmaya karar verdiği her ruhu ortaya çıkardı. Bu olay, Arafa Dağı’nın arkasında bulunan Nu’man’da gerçekleşti. Ardından Allah onlarla konuştu ve onlara konuşma yeteneği verdi. Onlardan, kendisine ibadet edeceklerine ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayacaklarına dair söz aldı. (Bunu yaptı) onlara akıl verdikten, rızklarını bahşettikten ve ömürlerini, başlarına gelecek sıkıntıları vb. belirledikten sonra. Sonra onları Adem’in beline yerleştirdi. Böylece, sözünü veren herkes doğana kadar Kıyamet Günü asla gelmeyecektir. (Bkz. ayrıca El-Hazin II: 191.)
Ebu Hureyre de şöyle demiştir:
“Böylece Adem itaatsizlik etti ve soyundan gelenler de aynı şekilde itaatsizlik ettiler. Adem unuttu ve ağaçtan yedi; aynı şekilde soyundan gelenler de unuttu. Adem günah işledi ve soyundan gelenler de günah işledi!” (Tirmizi ve diğerleri tarafından rivayet edilmiştir.)
“Bu ayetlerden, tefsirlerden ve hadislerden, Adem’in Müslümanlar tarafından soyunun temsilcisi olarak kabul edildiği ve Kur’an’ın buna atıfta bulunduğu açıktır.” (s. 6)
Sahih el-Buhari’de (cilt 3:1213, no. 3156) bu yorumanın doğruluğuna dair başka bir delil daha bulunmaktadır.
“Kays İbn Hafasa’dan rivayet edildiğine göre… Muhammed’den rivayet edildiğine göre, Allah cehennem ehli arasında en az acı çeken kişiye şöyle der: 'Eğer (kendini kurtarmak için) dünyanın tüm servetine sahip olsaydın, bunu yapar mıydın?’ O da, 'Evet’ dedi. Sonra Allah şöyle dedi: 'Sen hâlâ Adem’in rahmindeyken senden bundan çok daha kolay bir şey istemiştim: Bana başka tanrılar atfetmemeni. Oysa sen reddettin ve sahte tanrılara taptın.’”
Allah’a ibadet etmeyi ve O’na başkalarını ortak koşmamayı taahhüt eden bu nesil, sözünü yerine getiremeyip yeminini bozdu; ne oldu bu nesile?
Tüm insanlar, Tanrı’nın bilinen iradesine karşı Adem’in isyan günahını tekrarlamaya devam ediyor mu?
Abdullah’ın rivayetine dayanan ve Muhammed’e atfedilen başka bir hadis şöyledir:
“Ne zaman bir ruh haksız yere öldürülse, Adem’in ilk oğlu (Kabil) onun kanının (sorumluluğunun) bir kısmını üstlenir; çünkü cinayet emrini veren ilk kişi oydu (Buhari, cilt 3:3157. Ayrıca bkz. cilt 3:6473 ve cilt 3:6890.)
Öyleyse, Muhammed’e göre Kabil, haksız yere öldürülen her ruhun ahlaki sorumluluğunu üstleniyorsa, Adem neden insanlığın günahkâr doğasını soyuna miras bıraktığı için sorumlu olmasın?
Sûre 5:32 “Bu nedenle İsrailoğullarına şunu emrettik: Her kim bir kimseyi öldürürse – cinayet işlediği veya yeryüzünde fitne yaydığı durumlar hariç – sanki bütün insanlığı öldürmüş gibi olur; ve her kim bir canı kurtarırsa, sanki bütün insanlığın canını kurtarmış gibi olur.”
Ali şöyle açıklar: “Bir bireyi, temsil ettiği ideal nedeniyle öldürmek ya da öldürmeye çalışmak, o ideali savunan herkesi öldürmek demektir. Öte yandan, aynı koşullarda bir bireyin hayatını kurtarmak, bütün bir topluluğu kurtarmak demektir.”
“Tanrı, günah tanımayanı bizim için günah haline getirdi; böylece O’nda bizler Tanrı’nın doğruluğuna kavuşabilelim.” (2. Korintliler 5:21)
“O, günahlara karşı ölmemiz ve doğruluk için yaşamamız için, günahlarımızı kendi bedeninde çarmıhta taşıdı.” (1. Petrus 2:24)
“Ama biliyorsunuz ki Mesih, günahları ortadan kaldırmak için ortaya çıktı ve O’nda günah yoktur.” (1. Yuhanna 3:5)
“… kan dökülmeden bağışlanma olmaz.” (İbraniler 9:22)
Mesih’in kendisi açıkça şöyle dedi: “Baba’nın beni sevmesinin nedeni, canımı feda edip yeniden kazanmamdır.” (Yuhanna 10:17-18).
Yuhanna3:16 “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar sevdi ki, biricik Oğlunu verdi; O’na iman eden herkes yok olmasın, sonsuz yaşama kavuşsun diye.”
- - - - -
Neden Müslüman Değilim, İbn Warraq. s. 39-40
İslam öncesi Orta Arabistan’daki toplum, kabileler etrafında örgütlenmişti ve her kabilenin, göçebe kavimlerce bile sabit bir kutsal alanda tapınılan kendi ana tanrısı vardı. Tanrı, bir taşın içinde ikamet ediyordu ve mutlaka insan şeklinde olmak zorunda değildi. Bazen kutsal taş bir heykel olurdu, bazen de şekli insana benzeyen büyük bir kaya bloğunu ifade ederdi. Putperest Araplar, tılsım görevi gören bu taş bloğunun ilahi bir güçle dolu olduğunu ve dolayısıyla ilahi bir etki yarattığını açıkça hayal ediyorlardı.
As Safa ve el-Marwa adlı iki tepenin isimleri, bir taşı, yani bir putu ifade eder. Paganlar, şans ve iyi talih elde etmek amacıyla oraya yerleştirilmiş olan Isaf ve Naila adlı putlara dokunmak ve onları öpmek için bu iki tepe arasında koşarlardı.
KUTSAL SİYAH TAŞ VE HUBAL
Arap dünyasının çeşitli bölgelerinde siyah taşlara tapındığına dair kanıtlarımız vardır; örneğin, M.S. 190 civarında yazan İskenderiyeli Clement, Petra’daki Dusares’in siyah taşına atıfta bulunarak “Araplar taşa taparlar” demiştir. İkinci yüzyılda yazan Maximum Tyrius şöyle der: “Araplar, dörtgen bir taşla temsil ettikleri, ne tür bir tanrı olduğunu bilmediğim bir tanrıya saygı gösterirler,” diyerek Kara Taş’ı barındıran Kabe’ye atıfta bulunur. Bu taşın çok eski olduğu, eski Perslerin Mahabad ve halefinin Kara Taş’ı diğer kalıntılar ve heykellerle birlikte Kabe’ye bıraktıklarını ve bu taşın Satürn’ün amblemi olduğunu iddia etmeleriyle de doğrulanmaktadır.
Mekke civarında, aslen tılsım olan, “ancak belirli kutsal şahsiyetlerle ilişkilendirilerek yüzeysel olarak Muhammedî bir karakter kazanmış” çeşitli başka kutsal taşlar da bulunmaktadır. [Noldeke, Ancient Arabs, cilt 1, s. 659]
Kara Taş’ın kendisi açıkça bir göktaşıdır ve şöhretini şüphesiz “göklerden” düşmüş olmasına borçludur. Müslümanların bu kaya parçasını, Kabe’yi inşa etmesi için melek Cebrail’in İsmail’e verdiği taş olarak kutsamaları iki kat ironiktir; zira Margoliouth’un da belirttiği gibi, “gerçekliği şüphelidir; çünkü Kara Taş, dördüncü [Müslüman] yüzyılda … Karmatiler tarafından kaldırılmış ve yıllar sonra yine onlar tarafından geri konulmuştur: geri koydukları taşın, kaldırdıkları taşla aynı olup olmadığı şüphelidir.” [Margoliouth, Modern İslam’ın Fikirleri ve Putları, s. 241]
Hubal, Mekke’de tapınılıyordu ve kırmızı karneolden yapılmış putu, adakların atıldığı kuru kuyunun üzerine, Kabe’nin içine dikilmişti. Hubal’ın insan şekline sahip olması çok muhtemeldir. Hubal’ın Kara Taş’ın yanında yer alması, ikisi arasında bir bağlantı olduğunu düşündürmektedir. Wellhausen, Hubal’ın aslen Kara Taş olduğunu düşünmektedir; daha önce de belirttiğimiz gibi, bu taş puttan daha eskidir. Wellhausen ayrıca, Kuran’da Tanrı’nın Kabe’nin Efendisi ve Mekke topraklarının Efendisi olarak anıldığını da belirtir. Peygamber, putperest Arapların “Tanrı’nın kızları” olarak adlandırdıkları al-Lat, Manat ve al-Uzza tanrıçalarına Kabe’de gösterilen saygıya şiddetle karşı çıkmış, ancak Muhammed, Hubal kültüne saldırmaktan kaçınmıştır. Wellhausen buradan, Hubal’ın Mekke halkının “tanrısı” olan Allah’tan başkası olmadığı sonucuna varır. Mekke halkı Medine yakınlarında Peygamberi mağlup ettiğinde, liderlerinin “Hubal için yaşasın!” diye bağırdığı söylenir.
Bir kutsal mekanın etrafında dönme, birçok bölgede yaygın olarak uygulanan bir ayindi. Hacılar, turları sırasında sık sık putu öper veya okşarlardı. Sir William Muir, Kabe’nin yedi gezegen turunun “muhtemelen gezegenlerin yörüngelerindeki dönüşlerini simgelediğini” düşünmektedir. [Muir, The Life of Muhammad.] Zwemer ise Kabe’nin yedi turunun —üç tur hızlı, dört tur yavaş— “iç ve dış gezegenlerin taklidi” olduğunu öne sürer. [Zwemer, The Influence of Animism on Islam, s. 158]
Arapların “nispeten geç bir dönemde güneşe ve diğer gök cisimlerine taptıkları” tartışılmaz bir gerçektir [Noldeke, Ancient Arabs, cilt 1, s. 660]. Yağmur yağdırdığına inanılan Pleiades takımyıldızı, bir tanrı olarak görülür. Venüs gezegenine adanmış kültü vardı ve bu gezegen, al-Uzza adıyla büyük bir tanrıça olarak saygı görürdü. …
Arafat ile Muzdalifah arasında ve Muzdalifah ile Mina arasında koşma şeklindeki Müslüman ayinleri, gün batımından sonra ve gün doğumundan önce yerine getirilmeliydi. Bu, pagan güneş ayinleriyle olan bağlantıyı ortadan kaldırmak için Muhammed tarafından kasıtlı olarak getirilen bir değişiklikti,… Ay’a tapınma, Hilal (hilal), Qamar (ay) gibi kişilerin özel adlarında da görülmektedir.
Houtsma [Zwemer, s. 160], Mina’da gerçekleştirilen taşlama ritüelinin aslen güneş iblisine yönelik olduğunu öne sürmüştür. Bu görüş, pagan hac ritüelinin aslen sonbahar ekinoksuyla aynı zamana denk gelmesi gerçeğiyle desteklenmektedir. Güneş iblisi kovulur ve onun sert hükümdarlığı yazın sona erer; bunu, Muzdalifah’ta bereket getiren gök gürültüsü tanrısına yapılan ibadet izler.
Muzdalifah, ateş tapınımı yapılan bir yerdi. Müslüman tarihçiler bu tepeye “kutsal ateşin tepesi” adını verirler. Muzdalifah’ın tanrısı, gök gürültüsü tanrısı Kuzah’tı. Wensinck’in dediği gibi: “Kuzah olarak da adlandırılan kutsal tepede bir ateş yakılırdı. Burada bir mola verildi ve bu vukuf, Sina’dakine daha da büyük bir benzerlik gösterir; zira her iki durumda da gök gürültüsü tanrısı ateş içinde kendini gösterir. Ayrıca, olabildiğince çok gürültü çıkarmak ve bağırmak şeklindeki geleneksel geleneğin, aslen gök gürültüsünü çağırmak için yapılan bir tılsım olduğu varsayılabilir. [Zwemer s.159]
- - - - -
İbn Warraq’ın “Neden Müslüman Değilim” adlı kitabı, s. 35
“Zerdüştlüğün İslam üzerindeki etkisine dair Ignaz Goldziher ve Henri Corbin’in eserleri; Yahudiliğin etkisine dair Geiger, Torrey ve Katsch’ın eserleri; Hristiyanlığın etkisiyle ilgili Richard Bell’in öncü çalışması; Sabianizm ve İslam öncesi Arabistan’ın etkisiyle ilgili Wellhausen, Noldeke, Hurgronje ve Robertson Smith’in çalışmaları; ve Kuran’daki yabancı kelimelerle ilgili Arthur Jeffery’nin çalışması, hepsi bir araya gelerek Zwemer’in şu sonuçlarına katılmamızı sağlıyor: İslam “bir icat değil, bir uydurmadır; bunda, Muhammed’in eski unsurları insanlık dertlerine yönelik yeni bir derman olarak harmanlayıp kılıç zoruyla dayatmasındaki deha dışında yeni bir şey yoktur.” [İslam: İnanca Bir Meydan Okuma, Samuel Zwemer, New York 1908]
“Örneğin 113. surede şöyle denir: 'Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla. De ki: “Şafakın Rabbine sığınırım, O’nun yarattıklarının kötülüğünden; ve gecenin çöküşünün kötülüğünden; ve düğümlere üfleyen büyücülerin kötülüğünden; ve kıskançın kıskançlığının kötülüğünden.”’”
İslam, özellikle Mekke’ye yapılan Hac’ın ayin ve ritüellerinde görüldüğü üzere, en batıl inanç niteliğindeki ayrıntılarının çoğunu eski Arap paganizmine borçludur (bkz. sureler 2.153; 22.28-30; 5.1-4; 22.37). Paganizmin izlerini ayrıca bazı eski tanrıların isimlerinde ( , 53.19,20; 71.22,23 sureleri); cinlerle ilgili batıl inançlarda; ve Ad ile Semud gibi eski halk masallarında da bulabiliriz.
- - - - -
İbn Warraq’ın “Neden Müslüman Değilim” adlı kitabı, s. 36-37
İLK BEŞ GÜN [Hac]
Hacılar, Mekke’nin birkaç mil dışındaki bir noktaya ilk vardıklarında, ritüel saflık veya kutsanmışlık durumuna girmek üzere kendilerini hazırlarlar. Basit hac kıyafetlerini giyip gerekli abdest ve namazları kıldıktan sonra, hacılar Mekke’nin kutsal sınırlarına girerler; burada hayvanları öldürmekten, bitkileri koparmaktan, şiddete başvurmaktan ve cinsel ilişkiye girmekten kaçınmaları beklenir. Mekke’deki kutsal cami olan Mescid-i Haram’da tekrar abdest alır ve namaz kılar; ardından, Mescid-i Haram’ın çatısız avlusunun ortasında bulunan küp şeklindeki yapı olan Kabe’nin doğu köşesinde yer alan kutsal Kara Taş’ı öper.
Hacı daha sonra sağa döner ve Kabe’nin etrafında yedi tur atar; üç turu hızlı, dört turu ise yavaş adımlarla. Kabe’nin etrafından her geçişinde, içinde bir başka uğurlu taşın bulunduğu Yamani köşesine dokunur ve yine kutsal Kara Taş’ı öper.
Hacılar daha sonra, İbrahim’in Kabe’ye doğru dua ettiği söylenen Makam İbrahim’e (İbrahim’in yeri) ilerler. Burada iki namaz daha kılar ve tekrar Kara Taş’a dönerek onu öper. Yakınlarda, Müslüman geleneğine göre Hagar ve İsmail’in çölde su içtikleri kutsal Zem Zem kuyusu bulunur. Hacılar, Müslümanların Hagar ve İsmail’in gömülü olduğuna inandıkları ve Muhammed’in Mekke’den Kudüs’e yaptığı mucizevi yolculuğun gecesinde uyuduğunun söylendiği, el-Hicr olarak bilinen alana doğru ilerler.”
- - - - -
İbn Warraq’ın “Neden Müslüman Değilim” adlı kitabından. s. 36-37
ALTINCI GÜNÜNDEN ONUNCU GÜNÜNE
Hacılar, kutsal camiden yirmi dört kapısından birinden çıkarlar. Dışarıda, Kur’an’dan ayetler okurken As Safa Dağı olarak bilinen hafif eğimli tepeye tırmanırlar. Ardından As Safa’nın tepesinden al-Marwah’ın zirvesine yedi kez koşarak çeşitli duaları tekrarlarlar. Bu … ritüel, Hagar’ın çölde su aradığı varsayılan olayı anmaktadır.
Bu, hacın altıncı günüdür; akşam, hacı Mekke’de geçirir ve Kabe’nin etrafında bir kez daha döner. Yedinci gün, Büyük i’nde bir vaaz dinler; ardından sekizinci gün Mina’ya gider, burada Müslüman ritüelinin olağan ibadetlerini yerine getirir ve geceyi orada geçirir. Dokuzuncu gün, sabah namazından sonra hacı, “durma” (Arapça’da wuquf) ritüelinin gerçekleştirildiği Arafat Dağı’na gider. Müslüman geleneğine göre, Adem ve Havva cennetten kovulduktan sonra burada buluşmuşlardır. Burada hacı, geleneksel duaları okur ve tövbe temalı bir vaaz dinler. Ardından, Mina ile Arafat arasında bulunan Muzdalife’ye aceleyle (Arapça kelime “koşuşma” anlamına gelir) gider; burada gün batımı namazına yetişmesi gerekir.
Ertesi gün, yani onuncu gün, Müslüman dünyasında İdi-Azha olarak kutlanan Kurban Bayramı’dır. Sabahın erken saatlerinde Muzdalifah’ta ibadet edenler namazlarını kılar ve Mina’daki üç direğe doğru ilerler. Hacılar bu direklerin her birine yedi taş atar; bu törene ramyu’r-rijam, yani taş atma denir. “Hacılar, çakıl taşını sağ elinin başparmağı ile işaret parmağı arasında tutarak en az on beş fit mesafeye fırlatır ve şöyle der: 'Yüce Allah’ın adıyla bunu yapıyorum; şeytana ve onun utancına karşı nefretle.’” Kalan çakıl taşları da aynı şekilde atılır. Ardından geri döner ve bir keçi veya kuzu kurban eder. Ziyafetin ardından hacılar, kutsallığın kaldırılması törenini kutlar; bu sırada birçok hacı başını tıraş eder ya da sadece birkaç tutam saçını kestirir.
Müslümanlar, bu özel batıl inancı, İbrahim’in şeytanı reddetmesini simgeleyen bir şey olarak yorumlarlar; şeytan, bu büyük atanın, çok sevdiği oğlu İsmail’i kurban etme konusunda ilahi emri yerine getirmesini engellemeye çalışmıştı. Bir kuzu ya da keçinin kurban edilmesi, İbrahim’in kurban edeceği hayvanın ilahi bir müdahaleyle bir koçla değiştirilmesini anmak içindir.”
Hac Hacının Pagan Kökenleri
On Günlük Bir Dönem Boyunca
1) Kutsal siyah taşı ziyaret edip öpmek
2) İçinde başka bir taşın bulunduğu Yamani köşesine dokunmak
3) Geri dönüp siyah taşı tekrar öpmek
4) As Safa Dağı olarak bilinen taşlı bir tepeyi tırmanarak Al-Marway'in kayalık zirvesine ulaşmak
5) Kutsal taşın bulunduğu Kabe'ye geri dönüp etrafında dolaşın.
6) Dokuzuncu gün Müslümanlar, ibadetlerini yerine getirmek için taşlık ve kayalık Arafat Dağı’na tırmanırlar.
7) Onuncu gün, “Kurban Günü”nde Müslümanlar, Mina’daki üç taş sütuna gider ve her sütuna yedi taş olmak üzere toplam 21 taş toplayarak bu taş sütunlara atarlar.
Ölmüş Bir Dine Tapınmak (“Taştan Ölü”)
1) Manzara kuru ve çoraktır
2) Kabe taştan yapılmıştır
3) “Kutsal” siyah taşı öpmek
4) Şeytana “taş” atmak.
5) Kudüs’te, Müslümanların kutsal mekanı “Kubbet-üs-Sahra”
6) Medine’de Müslümanlar, Fatima’nın (Muhammed’in kızı) türbesini, Muhammed’in türbesini, Muhammed’in amcasının türbesini ve diğer mezarları ziyaret ederler.
7) Müslümanlar sürekli olarak taşlar ve mezarlar gibi ölü ve cansız nesnelere tapınmaktadırlar. Bu, sembolik olarak bu dinin cansız karakterini ortaya koymaktadır. Evrenin yaşayan Tanrısı ile gerçek ve canlı bir ilişki söz konusu olduğunda İslam, cansız ve ölü bir dindir.”
Yazan: Steven M. Morrison, PhD.