Część 1: Pytania dotyczące rozbieżności
Te pytania mają skłonić radykalnych muzułmanów do refleksji.
Samobójstwo Pytanie 1a: Czy uważacie, że w piekle są bomby przeznaczone dla zamachowców-samobójców?
Następujące hadisy mówią, że ci, którzy popełniają samobójstwo, będą wiecznie karani w piekle tym, czym się zabili. Bukhari, tom 7, księga 71, nr 670, str. 450–451; Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 201, str. 62; Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1969, str. 496. To samo dotyczy trucizny. Ibn Majah, tom 5, księga 31, nr 3460, str. 16
Samobójstwo, pytanie 1b: Niektórzy muzułmańscy imamowie zignorowali te przepisy i rozpowszechniali błędne informacje, twierdząc, że szariat dopuszcza zamachowców-samobójców. Czy wiesz, czego hadisy islamu szariackiego nauczają o tych, którzy przypisują Mahometowi fałszywe rzeczy?
Ogień piekielny czeka na tych, którzy przypisują Mahometowi fałszywe rzeczy. Buchari, tom 2, księga 23, nr 378, str. 212–218
Ci, którzy kłamią na temat Mahometa, trafiają do piekła. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 30–37, str. 17–18
Fałszywe świadectwo jest równoznaczne z przypisywaniem Allahowi partnera. Abu Dawud, tom 3, księga 18, nr 3592, str. 1022; Ibn Majah, tom 3, księga 13, nr 2372, str. 414
Samobójstwo Pytanie 1a: Czy zamachowcy-samobójcy są podobni do muzułmańskiego wojownika, który został ranny i celowo popełnił samobójstwo?
Zgodnie z tymi hadisami muzułmański wojownik, który był ranny i cierpiał, popełnił samobójstwo. Mahomet powiedział, że trafił on do piekła. Buchari, tom 8, księga 77, nr 603–604, s. 393–395; Ibn Majah, tom 2, księga 6, nr 1526, s. 409; al-Tabari, tom 7, s. 135–136
Samobójstwo, pytanie 2b: Jak myślisz, kiedy ludzie traktują jako bohatera kogoś, kogo Allah postanowił skazać na męki w piekle?
Ktoś kiedyś powiedział: „Lepiej znany diabeł niż nieznany”. W rzeczywistości lepsze od obu jest niepopieranie żadnego diabła!
Zabójstwo Q1a: Dlaczego obaj muzułmanie trafiają do piekła, jeśli jeden zabije drugiego?
Nie ma dwóch muzułmanów, którzy zabijają się nawzajem, a obaj nie znaleźliby się w ogniu piekielnym. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 36, nr 3963, 3965, str. 296, 297; Sahih Muslim, tom 4, księga 41, nr 7172–7173, str. 1554; Bukhari , tom 9, księga 83, nr 1, 5, 7, 8, str. 1, 3, 4. Muzułmanie nie powinni zabijać innych muzułmanów ani kłamać. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 46, str. 26.
Zabijanie Q1b: Niektórzy muzułmanie pracowali w World Trade Center w dniu9/11/2001 . Jeśli hadisy są prawdziwe, czy ci muzułmanie pójdą do piekła tylko dlatego, że znaleźli się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie?
Zabijanie, pytanie 1c: Ponad 1,5 miliona (głównie) muzułmanów zginęło w walkach między Irakiem pod rządami Saddama a Iranem. Saddam rozpoczął wojnę, ale kiedy chciał ją zakończyć, Irańczycy nie chcieli tego. Którą stronę – Saddama czy Irańczyków – należy uznać za bohaterów w oczach muzułmanów? Która strona, jeśli w ogóle, zasługiwała na poparcie muzułmanów?
Zabijanie, pytanie 1c: Jak myślisz, dlaczego Osama bin Laden powiedział, że muzułmanie „powinni wspierać Saddama, mimo że jest on niewiernym”? (Słowo „niewierny” wybrał sam bin Laden.)
Killing Q1d: Broń chemiczna (gaz bojowy) to bardzo, bardzo bolesny sposób umierania. Kiedy osoba, która zabija gazem zarówno sunnickich muzułmanów (Kurdów), jak i szyitów, powinna uzyskać poparcie ludzi honorowych?
Zabijanie Q1e: Zamachowiec-samobójca podał jako jeden (z wielu) powodów swoich działań to, że Zachód zagazował muzułmanów. Ale tak się nie stało. Kiedy można kłamać? Kiedy można okłamać muzułmanina, aby skłonić go do zabicia kogoś innego?
Zabijanie Q1f: Kiedy (o ile w ogóle) uważasz za uzasadnione, że lojalność wobec sprawy lub nienawiść do kraju są ważniejsze i mają wyższy priorytet niż posłuszeństwo Bogu?
Zabijanie Q2a: Czy Talha i al-Zubair pójdą do piekła za bunt przeciwko Aliemu oraz za walkę i zabijanie innych muzułmanów na polu bitwy?
Jednak nie wszyscy muzułmanie traktowali zbyt poważnie stwierdzenie, że muzułmanie, którzy zabijają innych muzułmanów, pójdą do piekła. A’isha oraz dwaj generałowie, Talha i al-Zubair, zbuntowali się przeciwko 'Aliemu i walczyli przeciwko innym muzułmanom w bitwie pod Camal (Jamal) w 35 roku po hidżrze. W tej bitwie obie strony były ciężko opancerzone, więc zgodnie z relacją al-Tabari (tom 17, str. 135) skupiały się na odcinaniu kończyn. Obaj generałowie zostali zabici przez innych muzułmanów. Istotne jest to, że Talha i al-Zubair byli dwiema z dziesięciu osób, którym Mahomet przekazał radosną nowinę o zagwarantowanym raju.
Było dziesięciu odbiorców radosnej nowiny o raju. Sunan Nasa’i, tom 1, nr 50, str. 126
Dziesięciu osobom przekazano radosną nowinę o raju. Osiem z nich to: Abu Bakr, 'Umar, 'Uthman, Talha, Zubair, Sa’d, 'Abdur-Rahman i Riyah ibn Harith. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 133, str. 75
Zabijanie Q2b: Jeśli ci, którzy zabijają innych muzułmanów, trafią do piekła, a Talha i al-Zubayr byli generałami dowodzącymi walką przeciwko innym muzułmanom, to czy to nakaz ma pierwszeństwo przed obietnicą raju, jaką dał im Mahomet, czy też obietnica raju oznacza, że mogli zabijać innych muzułmanów i mimo wszystko trafić do nieba bez względu na wszystko?
Zabijanie Q2c: Aisza była jedną z ulubionych żon Mahometa, a jednak była przywódczynią frakcji, w której Talha i al-Zubayr pełnili funkcję generałów. Czy Aisza jest w piekle za przewodzenie tej frakcji, czy też jest w raju, ponieważ sama nikogo nie zabiła?
Zabijanie, pytanie 2d: Jeśli muzułmanin nigdy bezpośrednio nie zabije innego muzułmanina, ale zbierze armię, by walczyć z muzułmanami, to czy zgodnie z islamem może on nadal trafić do raju, tak jak (przypuszczalnie) zrobiła to Aisza?
Pytanie 3: Jeśli ktoś uważa, że przywódca muzułmański postępuje niewłaściwie, to kiedy dopuszczalne jest jego zamordowanie?
Było to prawdopodobnie pytanie, które dręczyło zarówno zabójców Uthmana, jak i mieszkańców Medyny, którzy nie zrobili nic, by ich powstrzymać. al-Tabari, tom 15, str. 159; al-Tabari, tom 17, str. 40
Bądź posłuszny swojemu władcy, nawet gdyby był on abisyńskim niewolnikiem. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 43, str. 23
KWC Q1a: Gdybyś miał wybór między podążaniem za Allahem a wspieraniem muzułmanów (lub przynajmniej niektórych muzułmanów), którzy postępują w sposób, którego Allah nie aprobuje, co byś zrobił?
Allah potępia zabijanie kobiet i dzieci. Bukhari, tom 4, księga 52, nr 257, str. 159; tom 4, nr 258, str. 160
KWC Pytanie 1b: Jeśli hadisy jasno wskazują, że zabijanie kobiet i dzieci (z wyjątkiem przypadkowych ofiar podczas nocnych najazdów) jest sprzeczne z nakazem Allaha, dlaczego muzułmanin miałby wspierać zagranicznych bojowników w Iraku, którzy zabijają nawet muzułmańskie dzieci?
Hadisy, które wskazują, że kobiety i dzieci (a niektóre dodają również najemnych sług) są wyłączone z zabijania, z wyjątkiem nocnych najazdów, to: Abu Dawud, tom 2, nr 2662, 2663, 2666, str. 739–740; Sahih Muslim, tom 3, księga 17, nr 4321–4323, str. 946–947 oraz przypis 2225, str. 947
Podpalanie meczetów
Meczet Pytanie 1: Kiedy, twoim zdaniem, dopuszczalne jest spalenie meczetu zbudowanego przez muzułmanów?
Mahomet najwyraźniej jako pierwszy nakazał muzułmanom spalenie meczetu. Uczynił to, gdy muzułmanie wciąż w nim przebywali. „Następnie Posłaniec Boga ruszył dalej, aż zatrzymał się w Dhu Awan, mieście oddalonym o godzinę drogi w ciągu dnia od Medyny. Ludzie, którzy zbudowali Meczet Niezgody (masjid al-dirar), przyszli do niego, gdy przygotowywał się do wyprawy do Tabuku, mówiąc: «O Posłańcze Boga, zbudowaliśmy meczet dla chorych i potrzebujących oraz na deszczowe i zimne noce i chcielibyśmy, abyś nas odwiedził i pomodlił się za nas w nim». [Prorok] odpowiedział, że jest tuż przed wyruszeniem w podróż i jest zajęty, lub coś w tym rodzaju, oraz że gdy powróci, jeśli Bóg pozwoli, przyjdzie do nich i pomodli się za nich w tym miejscu. Kiedy zatrzymał się w Dhu Awan, dotarła do niego wiadomość o meczecie i wezwał Malika ibn al-Dukhshuma, brata z plemienia Banu Salim ibn 'Awf, oraz Ma’na ibn 'Adiego lub jego brata 'Asima ibn 'Adiego, braci z plemienia Banu al-'Ajlan, i rzekł: „Idźcie do tego meczetu, którego właściciele są niesprawiedliwymi ludźmi, i zniszczcie go oraz spalcie”. Wyruszyli szybko, aż dotarli do Banu Salim ibn 'Awf, którzy stanowili klan Malika ibn al-Dukhshuma. Malik rzekł do Ma’na: „Zaczekaj na mnie, aż przyniosę ogień od moich ludzi”… Następnie obaj pobiegli, aż weszli do meczetu, w którym znajdowali się ludzie, podpalili go i zniszczyli, a ludzie się rozproszyli. Mowa o tym w surze 9:107. Al-Tabari, tom 9, str. 61. Przypis 425 na tej samej stronie podaje, że według Waqidiego ogień podłożono po modlitwie wieczornej.
Meczety, pytanie 2: Sunnici spalili meczety szyickie w Pakistanie oraz inne meczety sunnickie w Sudanie. Czy to złe, czy też jest to dopuszczalne, ponieważ należały one do innej sekty islamu?
Mekka, sunnici i szyici
Mekka, pytanie 1a: Czy iraccy sunnici postąpili słusznie, walcząc przeciwko irańskim żołnierzom szyickim? Czy była to rzeź muzułmanów przeciwko muzułmanom, czy też sytuacja była inna, ponieważ jedna z grup nie składała się z prawdziwych muzułmanów?
Mekka, pytanie 1b: Jeśli jedna ze stron walczących w wojnie irańsko-irackiej nie była prawdziwymi muzułmanami, to dlaczego zarówno sunnici, jak i szyici mogą pielgrzymować do Mekki, podczas gdy niemuzułmanie, którzy nie zabili żadnego muzułmanina, nie mogą?
Mekka Q1c: Jeśli sunnici nie są prawdziwymi muzułmanami, a szyici są, to dlaczego szyici pozwalają, by Mekka znajdowała się w rękach niemuzułmanów? Dlaczego nie modlą się do Allaha i nie odzyskują Mekki już teraz?
Mekka Pytanie 1d: Jeśli szyici nie są prawdziwymi muzułmanami i nie należą również do ludu Księgi (chrześcijan, żydów i sabian), to dlaczego agresywni sunnici wydają się znacznie bardziej zainteresowani walką z tymi, którzy są daleko, a nie z szyickimi renegatami?
Honor i kobiety
Honor Pytanie 1: Twoim zdaniem, kiedy muzułmański wojownik może odebrać kobiecie honor, nawet bez jej zgody?
Oto, co mówią hadisy.
Rozbieranie kobiet-jeńców jest dopuszczalne, zgodnie z Sahih Muslim, tom 3, księga 17, nr 4345, str. 953 oraz Ibn-i-Majah, tom 4, nr 2840, str. 187.
Stosunki seksualne z jeńczyniami z plemienia Bani Al-Mustaliq. Bukhari, tom 9, nr 506, str. 372; Abu Dawud, tom 2, nr 2167, str. 582
Fakt, że muzułmanie mogli uprawiać seks z kobietami-jeńcami, znajduje się w Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3371–3374, str. 732–735; Abu Dawud, tom 2, nr 2150 i przypis 1479, str. 577–578.
„Abu Sa’id Al-Khudri przekazał, że gdy siedział z Posłańcem Allaha, rzekł: «O Posłańcze Allaha, otrzymujemy kobiety-jeńców jako naszą część łupów i interesują nas ich ceny. Jaka jest twoja opinia na temat coitus interruptus?» [praktyka seksualna]. Prorok odpowiedział: «Czy naprawdę to robicie? Lepiej dla was, abyście tego nie robili. Żadna dusza, której istnienie przeznaczył Allah, nie uniknie powstania”. Buchari, tom 3, nr 432, str. 237. Zob. również Buchari, tom 5, księga 59, nr 459, str. 317; tom 7, nr 136–137, str. 102–103; tom 8, nr 600, str. 391; Abu Dawud, tom 2, nr 2166, 2168, str. 582
„Abu Sai’d al-Khudri powiedział: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) wysłał wyprawę wojskową do Awtas z okazji bitwy pod Hunain. Spotkali się z wrogiem i stoczyli z nim walkę. Pokonali go i wzięli jeńców. Niektórzy spośród Towarzyszy Wysłannika Allaha (niech pokój będzie z nim) niechętnie odnosili się do odbywania stosunków płciowych z kobietami-jeńcami w obecności ich mężów, którzy byli niewiernymi. Wtedy Allah, Najwyższy, zesłał werset Koranu: (Sura 4:24) „A wszystkie zamężne kobiety są dla was zakazane, z wyjątkiem tych (jeńców), które posiadają wasze prawe ręce.” Oznacza to, że są one dla nich dozwolone po upływie okresu oczekiwania. (1479)” Abu Dawud, tom 2, nr 2150, str. 577
Wojownik muzułmański musi poczekać, aż kobieta zakończy cykl menstruacyjny, zanim będzie mógł odbyć z nią stosunek. Abu Dawud, tom 2, nr 2153–2154, str. 578
„Po podziale łupów wojennych mężczyzna może odbyć stosunek z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego, o ile nie jest ona w ciąży. Jeśli jest w ciąży, należy poczekać, aż urodzi dziecko. Takie stanowisko zajmują Malik, al-Shafi’i i Abu Thawr. Abu Hanifa uważa, że jeśli zarówno mąż, jak i żona zostali pojmani razem, ich więź małżeńska nadal trwa; nie zostaną rozdzieleni. Według większości uczonych zostaną oni rozdzieleni. Al-Awza’i utrzymuje, że ich więź małżeńska będzie trwać tak długo, jak długo pozostaną częścią łupów wojennych. Jeśli mężczyzna ich kupi, może ich rozdzielić, jeśli zechce, i współżyć z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego. („Awn al-Ma’bud” II.213). Należy zauważyć, że Mahomet poślubił Safiję zaraz po bitwie. Abu Dawud, tom 2, przypis 1479, str. 577–578.
Opowiadał Ibn Muhairiz: Widziałem Abu Sa’ida i zapytałem go o coitus interruptus. Abu Sa’id powiedział: „Wyruszyliśmy z Posłańcem Allaha na wyprawę wojenną przeciwko Bani Al-Mustaliq i pojmaliśmy kilku Arabów jako jeńców, a długa rozłąka z naszymi żonami bardzo nas dręczyła i chcieliśmy praktykować coitus interruptus. Zapytaliśmy Posłańca Allaha (czy jest to dozwolone). Odpowiedział: «Lepiej dla was, abyście tego nie robili. Żadna dusza, której Allah przeznaczył istnienie aż do Dnia Zmartwychwstania, nie uniknie powstania»”. Bukhari, tom 3, nr 718, str. 432
Zauważcie, że jeńcy w żadnym wypadku nie byli uważani za „żony”. Nie byli ani żonami, ani konkubinami, bo inaczej nie widzieliby potrzeby pytania Mahometa o tę sprawę.
Honor, pytanie 2: Żołnierze muzułmańscy w armii Mahometa byli mężnymi mężczyznami, ale czy uważasz, że wszyscy byli ludźmi honorowymi?
Honor Pytanie 2b: Czy uważasz, że tolerowanie takiego zachowania przez przywódców było godne szacunku?
Honor Pytanie 2c: Wszyscy zgadzają się, że Ali nie miał udziału w zabójstwie kalifa Uthmana, ale Mu’awiyah i inni muzułmanie walczyli z Alim, argumentując, że nie podjął on żadnych działań wobec tych, którzy zamordowali poprzedniego kalifa, mimo że hadisy i al-Tabari wskazują, iż ich nazwiska były znane. Czy Ali postąpił w tej sprawie niewłaściwie? Jeśli tak, to dlaczego Ali postąpił niewłaściwie, podczas gdy pierwsi muzułmanie nie popełnili błędu, karząc żołnierzy, którzy pozbawili honoru uwięzione kobiety wbrew ich woli?
Te pytania skierowane są do kogoś, kto uważa, że szariat jest czymś dobrym.
Można podzielić muzułmanów na trzy grupy w oparciu o ich sposób myślenia:
a) Bez szariatu: ci, którzy uważają, że szariat nie jest czymś dobrym w dzisiejszych czasach
b) Zwolennicy szariatu: ci, którzy uważają, że szariat jest dobry w dzisiejszych czasach i konsekwentnie go przestrzegają
c) Hipokrytyczni muzułmanie, którzy twierdzą, że szariat jest dobry dla innych, ale sami nie chcą przestrzegać wszystkich jego zasad.
Szariat, pytanie 1: Do której grupy należysz? Oto niektóre przepisy szariatu, których niektórzy hipokryci nie przestrzegają w dzisiejszych czasach.
Muzułmanom nie wolno sprzedawać wina, tusz zwierzęcych, świń ani bożków. Sahih Muslim, tom 3, księga 9, nr 3840, str. 830; Nie wolno kupować ani sprzedawać wina. Abu Dawud, tom 3, nr 3666, str. 1042; Abu Dawud, tom 2, nr 3478–3484, str. 991–992
Odsetki są przyczyną światowego kryzysu gospodarczego. Sahih Muslim, tom 3, przypis 2021, str. 831–832
Odsetki są niedozwolone. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 18, str. 10; Ibn-i-Majah, tom 3, księga 12, nr 2253–2261, str. 347–352
Muzułmanie nie tylko nie powinni pić wina, ale nie powinni go również kupować ani sprzedawać. Ibn-i-Majah, tom 4, księga 30, nr 3382, str. 494
Kobiety powinny zaprzestać modlitwy w okresie menstruacji. Sahih Muslim, tom 1, księga 3, nr 652, s. 188–189; tom 1, księga 1, nr 142, s. 48; Bukhari, tom 1, księga 6, nr 322, str. 194, księga 6, nr 327, str. 196; Sunan Nasa’i, tom 1, nr 355–361, str. 281–284; tom 1, nr 364–368, str. 285–286
Szariat, pytanie 2: Jeśli jesteś muzułmańską żoną, czy pozwoliłabyś mężowi na stosunki seksualne z kobietami, które są w jego posiadaniu? Jeśli tak, to czy powiedziałabyś mężowi, że w tej kwestii jesteś posłuszna szariatowi?
„Czy można podróżować z niewolnicą, nie wiedząc, czy jest w ciąży, czy nie? Al-Hasan nie widział nic złego w tym, że jej pan ją całował lub pieścił.
Ibn 'Umar powiedział: „Jeśli niewolnica, która nadaje się do stosunków seksualnych, zostanie komuś podarowana, sprzedana lub uwolniona, jej pan nie powinien odbywać z nią stosunku płciowego, zanim nie wystąpi u niej pierwsza miesiączka, aby upewnić się co do braku ciąży; w przypadku dziewicy nie ma takiej konieczności”.
'Ata powiedział: „Nie ma nic złego w pieszczotach z własną ciężarną (1) niewolnicą bez odbywania z nią stosunku płciowego. Allah powiedział: «Z wyjątkiem swoich żon i (kobiet-jeńców), które posiadają ich prawe ręce (w tym przypadku nie ponoszą winy)»”. Przypis (1) mówi: „Ciężarna od innego mężczyzny, a nie od swojego obecnego pana”. Buchari, tom 3, rozdział 113, po nr 436, str. 239–240. (Ten sam 'Ata, co poprzednio.)
„A 'Ata nie lubił patrzeć na te niewolnice, które były sprzedawane w Mekce, chyba że chciał je kupić”. Buchari, tom 8, nr 246, str. 162.
Mahomet został zapytany o stosunki seksualne z niewolnicami. – To jest w porządku. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3377, 3383–3388, str. 734–735. W przeciwieństwie do tego, w Starym Testamencie mężczyzna, który odbywał stosunki seksualne z niewolnicą, a nie ze swoją żoną, był zabijany.
Stosunki seksualne z niewolnicami są dopuszczalne. Ibn-i-Majah, tom 1, nr 89, str. 52; tom 3, nr 1920, str. 158; tom 3, nr 1927–1928, str. 162. Zob. również Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1851, str. 117.
Jednak muzułmański właściciel niewolnicy nie może oglądać nagiego ciała niewolnicy, jeśli jest ona żoną kogoś innego. W przeciwnym razie jest to dopuszczalne; nie musi być ona jego żoną, wystarczy, że w momencie stosunku jest jego własnością. Abu Dawud, tom 1, nr 496 i przypis 198, str. 126.
ShariaQ3: A więc, jeśli chodzi o muzułmanów, czy jesteś muzułmaninem typu „bez szariatu”? A może wierzysz w te zasady i ich przestrzegasz? A może jesteś muzułmaninem typu „hipokryta szariatu”?
Ostrzeżenie: Zgodnie z hadisami w piekle wnętrzności hipokryty wyleją się na zewnątrz, zgodnie z Sahih Muslim, tom 4, księga 40, nr 7122, str. 1539
Zasłony mają ogromne znaczenie
Zasłony, pytanie 1a: Chociaż niektóre muzułmanki z Zachodu, które mają taką możliwość, decydują się nosić zasłonę tylko od czasu do czasu, czy uważasz, że zasłony są obowiązkowe dla wszystkich muzułmanek?
Przepis nakazujący kobiecie zakrywanie twarzy jest zawarty w przepisie nakazującym jej zakrywanie części intymnych. Abu Dawud, tom 2, przypis 2749, str. 935
Hadisy stwierdzają, że zasłony są przeznaczone dla wszystkich muzułmanek. Sahih Muslim, tom 2, księga 7, nr 2789, str. 606–607
„…Allah nie przyjmuje modlitwy kobiety, która osiągnęła dojrzałość płciową, chyba że nosi zasłonę.” Abu Dawud, tom 1, nr 639, str. 168
Kiedy pojawił się nakaz zakrywania kobiet. „Opowiadała Aisza, żona Proroka: «Umar ibn al-Chattab mawiał do Posłańca Allaha: „Niech twoje żony będą zakryte”. Ale on tego nie uczynił. Żony Proroka wychodziły w nocy, by załatwić swoje potrzeby fizjologiczne, wyłącznie w Al-Manasi’.” Pewnego razu wyszła Sauda, córka Zam’a, która była wysoką kobietą. 'Umar ibn al-Chattab ujrzał ją, gdy przebywał na zgromadzeniu, i rzekł: „Rozpoznałem cię, o Saudo!”. Powiedział to ('Umar), ponieważ niecierpliwie oczekiwał na pewne boskie nakazy dotyczące zasłony (zasłaniania kobiet). Wtedy Allah objawił werset dotyczący zasłaniania się (Al-Hijab – całkowite zakrycie ciała z wyjątkiem oczu)”. Bukhari, tom 8, nr 257, str. 170
Współcześni muzułmanie są w błędzie. Zasłony i odseparowanie kobiet od mężczyzn w społeczeństwie muzułmańskim [dzisiaj] są wymagane zgodnie z Abu Dawudem, tom 1, przypis 506, str. 267
Zasłony, pytanie 1b: Dlaczego właściwie wszystkie muzułmanki powinny nosić zasłony?
Co ciekawe, kobieta może przebywać w domu innego mężczyzny, jeśli jest on niewidomy. Abu Dawud, tom 2, nr 2282–2283, str. 621
Kobieta może nadal stroić się dla potencjalnych kandydatów do małżeństwa. Abu Dawud, tom 2, nr 2299, str. 627–628
Należy przyjrzeć się kobiecie, z którą chce się zawrzeć małżeństwo, aby zapewnić harmonię w związku. Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1865, str. 126
Dobrze jest przyjrzeć się twarzy kobiety przed zawarciem z nią małżeństwa. Abu Dawud, tom 2, nr 2077, str. 557
Zasłony, pytanie 1c: Z ciekawości – dlaczego we wczesnym okresie muzułmańskie kobiety wolne musiały nosić zasłony, a niewolnice nie?
Zasłony nie są wymagane w przypadku niewolnic. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3325, 3328, str. 721–722. Jest tam napisane: „…a gdyby on [Mahomet] kazał jej nosić zasłonę, wówczas byłaby kobietą (wolną, zamężną), a gdyby nie kazał jej nosić zasłony, wówczas powinna być niewolnicą”. Najwyraźniej nie chodziło tu o pokusę dla mężczyzn, ale po prostu o skromność muzułmanek.
Kiedy Mahomet „wziął” Safiję, pozostali muzułmanie czekali, by zobaczyć, czy nakazałby jej zakrycie twarzy, co oznaczałoby, że zostanie pełnoprawną żoną, czy też pozostawiłby ją odkrytą, co sugerowałoby, że będzie konkubiną lub „niewolnicą seksualną”. Nakazał jej zakrycie twarzy i uczynił ją pełnoprawną żoną. Buchari, tom 4, nr 143, str. 92.
„A 'Ata nie lubił patrzeć na te niewolnice, które były sprzedawane w Mekce, chyba że chciał je kupić”. Buchari, tom 8, nr 246, str. 162.
„On [Mahomet] odpowiedział: «Ukrywajcie swoje intymne części ciała przed wszystkimi oprócz swojej żony i tych, które posiadacie jako niewolnice»”. Abu Dawud, tom 3, nr 4006, str. 1123
W podobnym kontekście właściciel niewolnicy zalicza się do mahramów. Można posadzić niewolnicę na tym samym wielbłądzie. Należy zauważyć, że nie powstałby żaden problem, gdyby był z nią żonaty. Abu Dawud, tom 2, nr 1724, str. 454
Zasłony, pytanie 5: Kiedy armia muzułmańska pojma kobietę, w jaki sposób powinna ona być zasłonięta?
Rozbieranie kobiet-jeńców z ubrań jest dopuszczalne, zgodnie z Sahih Muslim, tom 3, księga 17, nr 4345, str. 953 oraz Ibn-i-Majah, tom 4, nr 2840, str. 187.
Stosunki seksualne z jeńczyniami z plemienia Bani Al-Mustaliq. Bukhari, tom 9, nr 506, str. 372; Abu Dawud, tom 2, nr 2167, str. 582
Fakt, że muzułmanie mogli uprawiać seks z kobietami-jeńcami, znajduje się w Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3371–3374, str. 732–735; Abu Dawud, tom 2, nr 2150 i przypis 1479, str. 577–578.
„Abu Sa’id Al-Khudri przekazał, że gdy siedział z Posłańcem Allaha, rzekł: «O Posłańcze Allaha, otrzymujemy kobiety-jeńców jako naszą część łupów i interesują nas ich ceny. Jaka jest twoja opinia na temat coitus interruptus?» [praktyka seksualna]. Prorok odpowiedział: «Czy naprawdę to robicie? Lepiej dla was, abyście tego nie robili. Żadna dusza, której istnienie przeznaczył Allah, nie uniknie powstania”. Buchari, tom 3, nr 432, str. 237. Zob. również Buchari, tom 5, księga 59, nr 459, str. 317; tom 7, nr 136–137, str. 102–103; tom 8, nr 600, str. 391; Abu Dawud, tom 2, nr 2166, 2168, str. 582
„Abu Sai’d al-Khudri powiedział: Wysłannik Allaha (niech spoczywa w pokoju) wysłał wyprawę wojskową do Awtas z okazji bitwy pod Hunain. Spotkali się z wrogiem i stoczyli z nim walkę. Pokonali go i wzięli jeńców. Niektórzy spośród Towarzyszy Wysłannika Allaha (niech pokój będzie z nim) niechętnie odnosili się do odbywania stosunków płciowych z kobietami-jeńcami w obecności ich mężów, którzy byli niewiernymi. Wtedy Allah, Najwyższy, zesłał werset Koranu: (Sura4:24 ) „A wszystkie zamężne kobiety są dla was zakazane, z wyjątkiem tych (jeńców), które posiadają wasze prawe ręce”. Oznacza to, że są one dla nich dozwolone po upływie okresu oczekiwania (1479)”. Abu Dawud, tom 2, nr 2150, str. 577
„Po podziale łupów wojennych mężczyzna może odbyć stosunek z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego, o ile nie jest ona w ciąży. Jeśli jest w ciąży, należy poczekać, aż urodzi dziecko. Takie stanowisko zajmują Malik, al-Szafi’i i Abu Thawr. Abu Hanifa uważa natomiast, że jeśli zarówno mąż, jak i żona zostali pojmani razem, ich więź małżeńska nadal trwa; nie zostaną rozdzieleni. Według większości uczonych zostaną oni rozdzieleni. Al-Awza’i utrzymuje, że ich więź małżeńska będzie trwać tak długo, jak długo pozostaną oni częścią łupów wojennych. Jeśli mężczyzna ich kupi, może ich rozdzielić, jeśli zechce, i współżyć z niewolnicą po upływie jednego cyklu miesiączkowego. („Awn al-Ma’bud” II.213) Należy zauważyć, że Mahomet poślubił Safiję zaraz po bitwie. Abu Dawud, tom 2, przypis 1479, str. 577–578.
Seks z jeńcami jest dozwolony. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3371–3376, str. 733; Ibn-i-Majah, tom 3, nr 2517, str. 506
Opowiadał Ibn Muhairiz: Widziałem Abu Sa’ida i zapytałem go o coitus interruptus. Abu Sa’id powiedział: „Wyruszyliśmy z Posłańcem Allaha na wyprawę wojenną przeciwko Bani Al-Mustaliq i pojmaliśmy kilku Arabów jako jeńców, a długa rozłąka z naszymi żonami bardzo nas dręczyła i chcieliśmy praktykować coitus interruptus. Zapytaliśmy Posłańca Allaha (czy jest to dozwolone). Odpowiedział: «Lepiej dla was, abyście tego nie robili. Żadna dusza, której Allah przeznaczył istnienie aż do Dnia Zmartwychwstania, nie pozostanie bez życia, lecz z pewnością zaistnieje».” Bukhari, tom 3, nr 718, str. 432
„…Wyruszyliśmy wraz z Posłańcem Allaha (niech spoczywa w pokoju) na wyprawę do Bi’l-Mustaliq i wzięliśmy do niewoli kilka wspaniałych arabskich kobiet; pożądaliśmy ich, ponieważ cierpieliśmy z powodu nieobecności naszych żon (ale jednocześnie) pragnęliśmy również uzyskać za nie okup. Postanowiliśmy więc odbyć z nimi stosunek, ale przestrzegając… Powiedzieliśmy jednak: „Czynimy coś, podczas gdy Posłaniec Allaha jest wśród nas; dlaczego by go nie zapytać?”. Zapytaliśmy więc Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim), a on odpowiedział: „Nie ma znaczenia, jeśli tego nie uczynicie, gdyż każda dusza, która ma się narodzić aż do Dnia Zmartwychwstania, narodzi się”. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3571, str. 732–733.
Zauważcie, że jeńcy w żadnym wypadku nie byli uważani za „żony”. Nie były to ani żony, ani konkubiny, bo inaczej nie widzieliby potrzeby pytania Mahometa o to.
Zasłony, pytanie 2a: Czy zasłony są na tyle ważne, że muzułmanki powinny być bite, a nawet gorzej, jeśli ich nie noszą?
Aisza została uderzona. W Sahih Muslim, tom 2, księga 7, nr 2789, str. 606–607, Aisza jechała na wielbłądzie wraz ze swoim krewnym Abd al-Rahmanem ibn Abu Bakrem i zdjęła zasłonę, ponieważ na pustej pustyni nie było nikogo w pobliżu. „…Podniosłam nakrycie głowy i zdjęłam je z szyi. Uderzył mnie w stopę, jakby uderzał wielbłąda. Powiedziałam do niego: Czy widzisz tu kogoś?...” Przypis 1648 mówi: „Aisza miała na myśli, że była to dzicz i nie było nikogo, wobec kogo musiałaby przestrzegać purdah. 'Abd al-Rahman był jednak nadmiernie ostrożny i obawiał się, by nikt nie pojawił się przed nią niespodziewanie”. Pomijając kwestię, czy powinna była być zasłonięta, gdy nikogo nie było w pobliżu, należy zwrócić uwagę na trzy rzeczy:
1) Gdy w pobliżu byli ludzie, powinna była nosić zasłonę
2) Uderzenie jej jest dopuszczalne
3) Nie było żadnej krytyki za to, że najpierw ją uderzono, a dopiero potem wyjaśniono, dlaczego została uderzona.
W dzisiejszym Afganistanie, nawet po wyparciu talibów, afgańskie kobiety nadal są maltretowane, nękane i zastraszane, jak wynika z raportu organizacji Human Rights Watch „We Want to Live as Humans” (52 strony). (Źródło: The Dallas Morning News12/17/2002 ). Dzieje się tak, gdy zostaną przyłapane na nie noszeniu burki.
Kobieta bez zasłony poza domem została niemal dźgnięta nożem przez swojego męża (Sahih Muslim, tom 4, księga 24, nr 5557, str. 1213). „Mężczyzna zabrał broń, a potem wrócił i zastał swoją żonę stojącą między dwojgiem drzwi. Pochylił się ku niej, ogarnięty zazdrością, i rzucił się w jej stronę z włócznią, by ją dźgnąć. Ona powiedziała: «Odłóż włócznię i wejdź do domu, aż zobaczysz to, co sprawiło, że wyszłam». Wszedł i znalazł wielkiego węża zwiniętego na pościeli…»”.
Zob. również Abu Dawud, tom 3, nr 5237–5238, s. 1448–1449.
Zasłony, pytanie 2b: Jak myślisz, z jaką siłą należy uderzać kobiety, gdy są celowo bite?
„Pewnej nocy 'Umar (niech Allah będzie z nim zadowolony) zorganizował ucztę. O północy wstał i podszedł do swojej żony, by ją uderzyć. Rozdzieliłem ich. Kiedy udał się do łóżka, powiedział do mnie: „O 'Ash’athu, przypomnij mi coś, co usłyszałem od Posłańca Allaha (niech spoczywa w pokoju i niech Allah go błogosławi). (Są to): Mężczyzna nie poniesie odpowiedzialności za uderzenie swojej żony (z ważnych powodów) i nie kładź się spać bez odprawienia modlitwy witr.” Zapomniałem trzeciego (napomnienia).” Ibn-i-Majah, tom 3, księga 9, nr 1986, str. 195. Należy zauważyć, że sformułowanie „z ważnych powodów” jest doprecyzowaniem w tłumaczeniu; nie występuje ono w oryginale arabskim.
„Jak to jest, że ktoś z was bije swoją żonę tak, jak bije ogiera, a potem może ją obejmować (spać z nią)?”. A Hisham powiedział: „Tak jak bije swojego niewolnika”. Bukhari, tom 8, nr 68, str. 42.
Dlaczego Koran w surze 4:34 nakazuje „bić” lub „chłostać” żonę, jeśli jest nieposłuszna? Dr Badawi na str. 25 przyznaje, że mężczyzna może „zadać delikatne klepnięcie”. Jednak w tym przypadku manipuluje on słowami. Arabskie słowo „bić” lub „chłostać” ( ) nie oznacza lekkiego klepnięcia; jest to to samo słowo, którego używa się w odniesieniu do bicia brutalnego przestępcy lub wielbłąda.
W surze 4:34 arabskie słowo idreb jest formą czasownika daraba, które oznacza „bić, uderzać lub uderzać”, zgodnie ze słownikiem Hansa Wehra „Dictionary of Modern Written Arabic”, str. 538.
Sam Mahomet pewnego razu celowo uderzył Aiszę „w klatkę piersiową, co sprawiło mi ból”, jak podaje „Sahih Muslim”, tom 2, księga 4, nr 2127, str. 462.
W Egipcie nie przywiązuje się zbytniej wagi do nowatorskiej interpretacji dr. Badawiego. Tygodnik „The Guardian Weekly” doniósł, że w 1987 r. egipski sąd orzekł, iż mąż ma obowiązek wychowywać swoją żonę, a zatem może ją karać według własnego uznania (z książki „Voices Behind the Veil”, str. 152).
Umm Kulthum nie chciała poślubić kalifa Umara, ponieważ „prowadzi on surowe życie i jest surowy wobec kobiet z rodziny”. Al-Tabari, tom 14, str. 101.
Aisza wyjaśniła kalifowi Umarowi: „Jesteś surowy i bezkompromisowy… Jak to będzie z (Umm Kulthum), jeśli w jakiejkolwiek sprawie ci się nie podporządkuje, a ty ukarzesz ją fizycznie?” – al-Tabari, tom 14, str. 102.
Podobnie al-Tabari, tom 15, str. 141, przypis 251, podaje, że wszyscy czterej kalifowie mieli więzy rodzinne z Mahometem, z wyjątkiem Umara, „ponieważ Mahomet uważał go za zbyt surowego dla którejkolwiek ze swoich córek”. Mahomet uważał go więc za zbyt surowego dla swoich córek, ale nie powstrzymał go przed surowością wobec innych.
Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1850, str. 116, omawiając obowiązki męża, stwierdza, że mąż nie może bić żony po twarzy, nazywać jej brzydką ani nie zapewniać jej wsparcia materialnego. Zob. również Abu Dawud, tom 2, nr 2137, str. 574; tom 2, nr 2138–2139, str. 574–575. We wszystkich tych źródłach od uderzeń wyłączona jest wyłącznie twarz.
Bijcie kobiety, ale nie zbyt mocno, jeśli pozwolą komuś, kogo nie lubicie, położyć się na ich łóżku. Abu Dawud, tom 2, nr 1900, str. 505
Zarówno Mu’awiya, jak i Abu Jahm prosili o rękę Fatimy bint Qais. Abu Jahm nie zdejmował laski z ramienia. Abu Dawud, tom 2, nr 2277, str. 619–620. Mahomet wiedział o tym, ale nigdzie nie jest napisane, by zganił Abu Jahma.
Według muzułmańskiego historyka al-Tabari, Hiob rzekomo otrzymał polecenie, by uderzyć swoją żonę. al-Tabari, tom 2, str. 140
Obecnie art. 212 kodeksu karnego Egiptu i Libii stanowi, że jeśli kobieta nie jest posłuszna mężowi, mężczyzna może złożyć skargę do lokalnego sędziego. Wyroki mogą być egzekwowane przy użyciu środków przymusu, jeśli wymaga tego sytuacja. W razie potrzeby, zgodnie z poleceniem sędziego, dom może zostać otoczony przez siły porządkowe.” (Więcej informacji można znaleźć w książce „Why I Am Not A Muslim”, str. 314).
„Aisza powiedziała: Habiba, córka Sahla, była żoną Thabita ibn Qaisa ibn Shimmasa. On ją bił i złamał jej część ciała. Przyszła więc po porannej modlitwie do Proroka (niech spoczywa w pokoju) i złożyła skargę na swojego męża. Prorok (niech spoczywa w pokoju) wezwał Thabita ibn Qaisa i rzekł (do niego): „Weź część jej majątku i rozstań się z nią”. On zapytał: „Czy to słuszne, Apostołu Allaha?”. On odpowiedział: „Tak”. On rzekł: „Dałem jej jako posag dwa ogrody mięty, a są one już w jej posiadaniu”. Prorok (niech spoczywa w pokoju) rzekł: „Weź je i rozstań się z nią”.
Należy zauważyć, że mężczyzna odzyskał ogrody nawet po tym, jak uderzył swoją żonę i spowodował u niej obrażenia. Abu Dawud, tom 2, nr 2220, str. 600
„To pokazuje, że żony powinny być posłuszne swoim mężom. W przypadku, gdy nie są posłuszne lub stają się zuchwałe wobec mężów, należy starać się je naprawić poprzez pouczanie i wychowanie. Bicie jest ostatecznością. Lepiej jednak unikać bicia w miarę możliwości”. Abu Dawud, tom 2, przypis 1467, str. 575.
W artykule Associated Press z stycznia 2004 r., autorstwa Mar Roman, muzułmański imam z Fuengiroli w Hiszpanii, Mohammed Kamal Mustafa, został ukarany grzywną w wysokości 2 735 dolarów oraz 15-miesięcznym wyrokiem więzienia w zawieszeniu za napisanie i rozpowszechnianie książki „Kobiety w islamie”, w której zachęcał mężów do bicia żon „po rękach i stopach za pomocą cienkiej i lekkiej laski, tak aby nie pozostawiała blizn ani siniaków na ciele”. Imam argumentował, że interpretował fragmenty Koranu i twierdził, iż sprzeciwia się przemocy wobec kobiet.
„’Umar ibn al-Chattab przekazał słowa Proroka (niech spoczywa w pokoju): Mężczyzna nie zostanie zapytany, dlaczego uderzył swoją żonę (1468)”. Abu Dawud, tom 2, nr 2142, str. 575
„Oznacza to, że mężczyzna stara się z całych sił skorygować zachowanie swojej żony, ale jeśli mu się to nie udaje, w ostateczności wolno mu ją uderzyć. Ta tradycja w żadnym wypadku nie oznacza, że mąż powinien bić swoją żonę bez żadnego uzasadnionego powodu. Jeśli uderzy ją bez żadnej winy z jej strony, poniesie za to odpowiedzialność i zostanie pociągnięty do odpowiedzi.” Abu Dawud, tom 2, przypis 1468, str. 375
Kobiety
Kobiety Pytanie 1: Podczas gdy szyici uważają, że mu’tah (małżeństwo tymczasowe na bardzo krótki, ustalony okres) jest dopuszczalne w dzisiejszych czasach, hadisy nauczają, że było ono dopuszczalne dla muzułmanów, dopóki Mahomet nie zniósł go pod koniec swojego życia, w Khaybarze. Dlaczego było ono dopuszczalne dla muzułmanów przez większość życia Mahometa?
„Opowiadał Ali ibn Abi Talib: W dniu bitwy pod Chajbarem Wysłannik Allaha zakazał mut’a (tj. małżeństwa tymczasowego) oraz spożywania mięsa osła”. Bukhari, tom 5, księga 59, nr 527, str. 372, a także Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1961, 1963, str. 180, 182. Bukhari, tom 7, nr 50, 52, str. 36, 37, również porusza temat małżeństwa tymczasowego.
„Opowiadał Abu Jamra: Słyszałem, jak Ibn 'Abbas (wydawał orzeczenie), gdy zapytano go o mut’a z kobietami, i zezwolił na to (nikah-al-mut’a). Wtedy jeden z jego wyzwolonych niewolników rzekł do niego: «To ma miejsce tylko wtedy, gdy jest to bardzo pilnie potrzebne, a kobiet jest mało». Na to Ibn 'Abbas odpowiedział: «Tak»”. Bukhari, tom 7, księga 62, nr 51, str. 36–37
„Opowiadali Dżabir ibn 'Abdullah i Salama ibn Al-Akwa: „Kiedy byliśmy w obozie wojskowym, przyszedł do nas Wysłannik Allaha i powiedział: «Zezwolono wam na zawarcie małżeństwa typu mut’a, więc zawrzyjcie je». Salama ibn Al-Akwa powiedział: Wysłannik Allaha powiedział: „Jeśli mężczyzna i kobieta zgodzą się (na tymczasowe małżeństwo), ich związek powinien trwać trzy noce, a jeśli zechcą kontynuować, mogą to uczynić; a jeśli zechcą się rozstać, mogą to uczynić. Nie wiem, czy dotyczyło to tylko nas, czy wszystkich ludzi w ogóle. Abu 'Abdullah (Al-Bukhari) powiedział: „Ali wyjaśnił, że Prorok powiedział: «Małżeństwo mut’a zostało zniesione (uznane za niezgodne z prawem)»”. Bukhari, tom 7, księga 62, nr 52, str. 37
Kobiety, pytanie 2: Dlaczego w krajach muzułmańskich istnieją „mustahilowie”, czyli mężczyźni, którym płaci się za krótkotrwałe skonsumowanie małżeństwa z kobietą, aby mogli się z nią rozwieść, a kobieta mogła powrócić do swojego poprzedniego męża?
Abu Dawud, tom 2, nr 2302, str. 629, również omawia odrażającą rolę „mustahila” w społeczeństwie islamskim.
Rozwiedziona kobieta nie może ponownie poślubić tego samego mężczyzny, dopóki nie skonsumuje małżeństwa z kimś innym. Buchari, tom 7, księga 63, nr 186, 187, str. 136; Abu Dawud, tom 2, nr 2192, str. 592–593
Należy zauważyć, że jeśli mężczyzna ponownie poślubia tę samą kobietę, nie musi konsumować małżeństwa z nikim innym.
Kiedy mężczyzna „nieodwołalnie” rozwodzi się z kobietą, musi ona skonsumować małżeństwo z kimś innym, zanim będą mogli ponownie być razem. Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1933–1936, str. 165–168. Nie ma takiej dziwnej zasady w odniesieniu do mężczyzny.
Kobiety, pytanie 3: Hadisy islamu nauczają wielu sposobów na uzyskanie nagrody w raju, które nie są dziś powszechnie znane.
Nagrody dla mężczyzny (nie ma wzmianki o kobiecie) za to, że jego żona się wykąpała: „Jeśli ktoś sprawi, że (jego żona) się umyje, a sam umyje się w piątek, pójdzie wcześnie (na piątkową modlitwę), będzie uczestniczył w kazaniu od początku, idąc pieszo, a nie jadąc, zajmie miejsce obok imama, będzie słuchał z uwagą i nie będzie oddawał się bezcelowym rozmowom, otrzyma nagrodę za roczny post i nocne modlitwy za każdy krok, który zrobi”. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 345, str. 91. Nagroda przysługuje mężowi: nie wspomniano wyraźnie o nagrodzie dla żony.
Małżeństwo i rozwód
Małżeństwo, pytanie 1: Dlaczego Mahomet musiał poślubić Zainab bint Jahsh?
Zainab została poślubiona z pożądania: Mahomet nakazał swojemu adoptowanemu synowi Zaidowi, by rozwiódł się z Zainab, a następnie sam poślubił Zainab. Zaid nie miał wyboru, ponieważ Mahomet recytował surę 33:36–38. Muzułmanie wierzą, że Koran jest nie stworzony i zapisany na tablicy w niebie, ale sura 33:36–38 wymienia Zaida z imienia, mówiąc, że nie miał on żadnego wyboru w sprawie rozwodu z Zainab. Później Zainab bint Jahsh „chwaliła się przed innymi żonami Proroka i mawiała: «Allah poślubił mnie (z Prorokiem) w Niebiosach»”. Buchari, tom 9, nr 517, str. 382. Zob. również tom 9, nr 516, 518, str. 381–383.
Zainab bint Jahsh była żoną przybranego syna Mahometa, dopóki Mahomet nie ogłosił w surze, że ma ona rozwieść się z jego synem i poślubić samego Mahometa. Zainab „chwaliła się przed innymi żonami Proroka i mawiała: «Allah poślubił mnie (z Prorokiem) w Niebiosach»”. Bukhari, tom 9, nr 517, str. 382. Zob. również tom 9, nr 516, 518, str. 381–383. Innymi słowy, w wiecznie istniejącym, nie stworzonym Koranie w niebie wspomniano o małżeństwie Zainab.
To małżeństwo z Mahometem wynikało z pragnienia samego Mahometa. Aisza zauważyła: „Wydaje mi się, że twój Pan spieszy się, by zaspokoić twoje pragnienie”. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, nr 3453–3454, str. 748–749.
Pytanie nr 2 dotyczące małżeństwa: Mahomet poślubił wdowę – Safiję. Czy wiesz, jak długo była wdową?
Mahomet poślubił Safiję po tym, jak zabił jej męża i mężczyzn w Khajbarze, a kobiety i dzieci uczynił niewolnikami. Bukhari, tom 2, księga 14, nr 68, str. 35 oraz tom 4, księga 14, nr 143, 280.
Mahomet poprowadził atak z zaskoczenia na Bani Mustaliq i wtedy wziął swoją żonę Dżuwajriję do niewoli. Buchari, tom 3, księga 46, nr 717, str. 431–432
Małżeństwo, pytanie 3: Dlaczego Mahomet potrzebował tak wielu żon, że islamscy uczeni nie mogą dojść do porozumienia co do tego, ile ich miał?
Mahomet był przez krótki czas żonaty z Fatimą/Fatemą/Fatimah bint al-Dahhak bin Sufyan (zwaną również al-Kilabiyyah). Al-Tabari, tom 9, str. 39
Mówi się, że Mahomet poślubił Khawlah bint al-Hudayl. Al-Tabari, tom 9, str. 139. Była ona żoną Mahometa według al-Tabari, tom 39, str. 166
Pytanie 4 dotyczące małżeństwa: Czy kobiety, które odrzuciły oświadczyny Mahometa, a) postąpiły źle i sprzeciwiły się Allahowi, b) postąpiły słusznie, a Mahomet nie powinien był prosić ich o rękę, c) inne?
Mahomet poprosił Ghaziyyah o rękę ze względu na jej urodę, ale ona odmówiła. al-Tabari twierdzi, że była ona w stanie niewierności, ale nie przedstawia na to żadnych dowodów. al-Tabari, tom 9, str. 136. Nie ma dowodów na to, że była niewierna, a Mahomet wykazał się pobłażliwością, nie karząc jej, ani na to, że była niewierna i Mahomet ją ukarał.
Layla poklepała Mahometa po ramieniu od tyłu i poprosiła go o rękę. Mahomet zgodził się. Rodzina Layli stwierdziła, że postąpiła źle, więc Layla wróciła do Mahometa i poprosiła go o unieważnienie małżeństwa, a Mahomet zgodził się. al-Tabari, tom 9, str. 139
Małżeństwo, pytanie 5: Dlaczego niektóre kobiety rozwiodły się z Mahometem?
Kiedy Sauda zestarzała się, obawiała się, że Mahomet się z nią rozwiedzie, więc ustąpiła swojego miejsca Aiszy. Abu Dawud, tom 2, nr 2130, str. 572 (Mahomet ostatecznie nie rozwiódł się z Saudą, ale rozwiódł się z innymi).
'Umar powiedział, że Mahomet rozwiódł się z Hafsą (rozwód odwołalny), a następnie przyjął ją z powrotem. Abu Dawud, tom 2, nr 2276, str. 619 oraz . Według Ibn Ishaqa Mahomet rozwiódł się z Hafsą, ale potem przyjął ją z powrotem. al-Tabari, tom 9, przypis 884, str. 131.
Mahomet poślubił Ghaziyyah bint Jabir. „Kiedy Prorok udał się do niej, stwierdził, że jest staruszką, więc się z nią rozwiódł”. al-Tabari, tom 9, str. 139
Córka Al-Jauna [Jahala] była bardzo krótko żoną Mahometa. Buchari, tom 7, księga 63, nr 181, str. 131, 132
Mulaykah bint Ka’b była bardzo krótko żoną Mahometa. A’isha zapytała ją, czy chce poślubić mężczyznę, który zabił jej męża. Ona „szukała schronienia u Boga” przed Mahometem, więc Mahomet się z nią rozwiódł. al-Tabari, tom 39, str. 165
Mahomet poślubił (w tekście użyto słowa „poślubił”) Mulaykah bint Dawud al-Laythiyyah, ale kiedy dowiedziała się, że to Mahomet kazał zabić jej ojca, szukała schronienia u Allaha przed Mahometem. Mahomet więc się z nią rozstał. al-Tabari, tom 8, str. 189. To samo opowiada się o Mulaykah bint Ka’b (która prawdopodobnie jest tą samą osobą) w al-Tabari, tom 39, str. 165
Mahomet rozwiódł się z jedną kobietą, ponieważ szukała schronienia u Allaha przed nim. Z drugą rozwiódł się, ponieważ cierpiała na trąd. W dziele al-Tabari, tom 39, str. 187, występuje pewne zamieszanie co do tego, które imię odnosi się do której sytuacji.
Mahomet poślubił al-Shanbę bint 'Amr al-Ghifariyyah; jej lud był sojusznikami Banu Kurajza. Kiedy zmarł Ibrahim, powiedziała, że gdyby był prawdziwym prorokiem, jego syn nie umarłby. Mahomet rozwiódł się z nią, zanim skonsumował z nią małżeństwo. al-Tabari, tom 9, str. 136
Mahomet poślubił Asmę bint al-Nu’mana bin al-Aswada bin Sharahila. Cierpiała ona jednak na trąd, więc Mahomet dał jej pieniądze i rozwiódł się z nią. Al-Tabari, tom 9, str. 137. Dlaczego miałby tak postąpić wobec kobiety, którą kochał?
Mahomet rozwiódł się z kobietą, ponieważ cierpiała na trąd. al-Tabari, tom 39, str. 187
Mahomet rozwiódł się z 'Amrą bint Yazidem, ponieważ cierpiała na trąd. al-Tabari, tom 39, str. 188
Mahomet rozwiódł się z nieznaną z imienia kobietą, ponieważ podglądała ona osoby opuszczające meczet. al-Tabari, tom 39, str. 187
Mahomet przez pewien czas pozostawał z 'Aliyah bint Zabyan bin 'Amr bin 'Awf bin Ka’b, a następnie się z nią rozwiódł. al-Tabari, tom 9, str. 138; al-Tabari, tom 39, str. 188
Wzmianka o krótkotrwałym małżeństwie Mahometa z Saną bint Sufyan. al-Tabari, tom 39, str. 188
Niektórzy sądzili, że Mahomet poślubił al-Aśath, ale według al-Tabari, tom 39, str. 190i, jest to nieprawda
Mahomet rozwiódł się z 'Amrą. Ibn-i-Majah, tom 3, nr 2054, str. 233; tom 3, nr 2030, str. 226 (daif [słaby], nie jest to Sahih)
Mohammed poślubił al-Nashat bint Rifa’ah z plemienia Banu Kilab bin Rabi’ah, sojuszników plemienia Qurayzah. Nazywano ją również Sana. Zmarła jednak, zanim Prorok skonsumował z nią małżeństwo. Al-Tabari, tom 9, str. 135–136. Al-Tabari, tom 39, str. 166, podaje tę samą informację na temat Sany bint al-Salt.
Pytanie 6: Czy muzułmańscy mężczyźni mogą poślubiać kobiety niebędące muzułmankami, czy nie?
Nie. „Ilekroć pytano Ibn 'Umara o poślubienie chrześcijanki lub Żydówki, odpowiadał: «Zaprawdę, Bóg uznał kobiety wyznające politeizm za niedozwolone dla prawdziwych wierzących, a nie znam nic gorszego w politeizmie niż to, że kobieta mówi: „Naszym Panem jest Jezus”, choć był on jedynie jednym ze sług Boga!»” [Najwyraźniej nie dotyczyło to uprawiania seksu z niewolnicami ani samego Mahometa, który miał chrześcijańskie konkubiny.] Buchari, tom 7, księga 63, nr 209, str. 155–156. Cytowane również w książce „Kobiety w islamie”, str. 53
Ibn 'Umar stwierdził, że muzułmańskim mężczyznom nie wolno poślubiać kobiet chrześcijańskich ani żydowskich. Buchari, tom 7, księga 63, nr 209, s. 155–156
Jeśli jedno z małżonków przyjmie islam, rozwód następuje automatycznie. Buchari, tom 7, księga 63, rozdział 20, str. 158
Tak. 17. Maria/Mariya, Koptka/chrześcijanka, była żoną [konkubiną] Świętego Proroka zgodnie z „Sahih Muslim”, tom 4, przypis, s. 2835, s. 1351. Maria, Koptka, urodziła syna Mahometa, Ibrahima, jak podaje al-Tabari, tom 9, s. 39.
Muzułmanin mógłby powiedzieć, że Mahomet musiał się z nią ożenić, ponieważ była darem z Egiptu, ale jej siostra Sirin również była darem, a on nie ożenił się z Sirin, lecz oddał ją innemu muzułmaninowi, Hassanowi bin Thabitowi, aby się z nią ożenił. Maria była darem od gubernatora Aleksandrii. Al-Tabari, tom 39, str. 193; al-Tabari, tom 8, str. 66, 131
Rayhanah bint Zayd al-Quraziyyah z plemienia Banu al-Nadir była kolejną konkubiną Mahometa i nic nie wskazuje na to, by była muzułmanką. Mahomet zaproponował jej, że uczyni ją żoną zamiast niewolnicą, ale ona odmówiła i pozostała Żydówką, jak podaje al-Tabari, tom 8, str. 39. Zob. również al-Tabari, tom 9, str. 137. Jednak źródło w al-Tabari, tom 39, str. 164–165, podaje, że Mahomet uwolnił ją, a następnie poślubił.
Męki grobu
Męka Q1a: Dlaczego sam Mahomet tak bardzo bał się grobu?
Mahomet drżał na samą myśl o mękach w grobie. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, nr 1214, str. 290
„Ona (Aisza) powiedziała: Nigdy potem nie widziałam go (Świętego Proroka), by nie szukał schronienia przed męką grobu w modlitwie”. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, nr 1214, str. 290
Męki w grobie: „…słyszała, jak Prorok szukał u Allaha schronienia przed karą w grobie”. Bukhari, tom 2, księga 23, nr 458, str. 258.
Pewna Żydówka powiedziała do Mahometa: „Niech Allah ochroni cię przed męką grobu”. Następnie Mahomet modlił się, szukając schronienia przed męką grobu. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1479, str. 281–282
Mahomet prosił o ochronę przed męką grobu. Sunan al-Nasa’i, tom 2, nr 2065, str. 535; tom 2, nr 2069, str. 537; tom 2, nr 2071, str. 538
Mahomet błagał o wybawienie od męki piekielnej. Ibn-i-Majah, tom 2, księga 5, nr 1351, str. 303
Męki Q1b: Czy Mahomet mógł dowiedzieć się o idei mąk w grobie od żydowskiej kobiety?
Pewna Żydówka powiedziała do Mahometa: „Niech Allah ochroni cię przed męką grobu”. Następnie Mahomet modlił się o schronienie przed męką grobu. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1479, str. 281–282
Żydówka powiedziała albo Mahometowi, albo muzułmańskiemu mężczyźnie, że zostaną poddani próbie w grobie. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2068, str. 537
„’Amra przekazała, że pewna Żydówka przyszła do Aiszy, aby o coś zapytać, i powiedziała: Niech Allah ochroni cię przed męką grobu! … Słyszałam, jak 'A’isha mówiła: «Po tym słyszałam, jak Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) szukał schronienia przed męką ognia i męką grobu»”. Sahih Muslim, tom 2, księga 4, nr 1973, 1974, str. 428
„Ona (Aisza) powiedziała: Nigdy potem nie widziałam go (Świętego Proroka), by nie szukał schronienia przed męką grobu w modlitwie”. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, nr 1214, str. 290
Mahomet usłyszał, jak dwóch zmarłych cierpi w swoich grobach. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2072A, tom 2, nr 2072B, str. 539
Żyd był dręczony w grobie za to, że poszedł do toalety i zmoczył się. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 347–349, str. 198–199
Zmarła Żydówka, a Mahomet powiedział, że lamenty jej krewnych dręczą ją w grobie. Ibn-i-Majah, tom 2, księga 6, nr 1595, str. 446
Męki Q1c: Czy uważasz, że zgodnie z islamem inni prawdziwi muzułmanie mogą być dręczeni w grobach?
W grobach muzułmanów występują pewne męki. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2066, str. 536
Muzułmanin musi płacić zakat, w przeciwnym razie będzie dręczony. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 8, nr 1784–1786, str. 76–77
Męki grobu są faktem. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1311, str. 199
Niewolnictwo w islamie
Niewolnik, pytanie 1a: Jak myślisz, dlaczego Mahomet i jego żony musieli posiadać niewolników?
Mahomet był właścicielem niewolników i posiadał co najmniej jedną czarnoskórą niewolnicę. Buchari, tom 6, księga 60, nr 435, str. 407; Buchari, tom 7, księga 62, nr 119, str. 90; tom 9, nr 368, str. 275
Maimuna była wyzwoloną niewolnicą Mahometa. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 457, str. 118
Mahomet otrzymał kilka niewolnic. Buchari, tom 7, księga 64, nr 274, str. 210
„Opowiadał Anas: ... A Anjashah, niewolnik Proroka [Mahometa], prowadził ich wielbłądy...” Buchari, tom 8, księga 73, nr 221, str. 142. Również Buchari, tom 8, księga 73, nr 182, str. 117
Czarny niewolnik Mahometa stał na szczycie schodów, gdy Mahomet przebywał w swoim pokoju z balkonem. Buchari, tom 9, księga 91, nr 368, str. 275
Aisza miała niewolnicę. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 371, str. 96
Barira była niewolnicą Aiszy, którą ta później uwolniła. Abu Dawud, tom 2, nr 2223 i przypis 1548, str. 601
Niewolnica Q2b: Czy uważasz, że posiadali niewolników tylko tymczasowo, aby ich następnie uwolnić?
Lepiej jest oddać niewolnicę krewnemu niż ją uwolnić. Sahih Muslim, tom 2, księga 5, nr 2187, str. 480
„A 'Ata nie lubił patrzeć na te niewolnice, które były sprzedawane w Mekce, chyba że chciał je kupić”. Bukhari, tom 8, księga 74, rozdział 2, str. 162
'Amr bin Shu’aib, powołując się na swojego ojca, przekazał, że jego dziadek relacjonował słowa Proroka (niech spoczywa w pokoju): „Jeśli ktoś z was poślubi kobietę lub kupi niewolnika, powinien powiedzieć: «O Allahu, proszę Cię o dobro w niej i w usposobieniu, które jej dałeś; szukam u Ciebie schronienia przed złem w niej i w usposobieniu, które jej dałeś». Kiedy kupuje wielbłąda, powinien chwycić za szczyt jego garbu i wypowiedzieć podobne słowa”. Abu Dawud, tom 2, nr 2155, str. 579
Aisza niechętnie uwolniła wielu niewolników z powodu złamanej przysięgi. „On [Ibn Az-Subair] przysłał jej [Aiszy] dziesięciu niewolników, których ona uwolniła jako zadośćuczynienie za (nie dotrzymanie) swojej przysięgi. Aisza uwolniła kolejnych niewolników w tym samym celu, aż uwolniła czterdziestu niewolników. Powiedziała: „Szkoda, że nie określiłam, co zrobię w przypadku niedotrzymania mojej przysięgi, kiedy ją składałam, abym mogła to zrobić bez trudu”.”(1) Przypis (1) brzmi: „Aisza nie określiła, co zrobi, jeśli nie dotrzyma obietnicy; dlatego uwolniła tak wielu niewolników, aby mieć pewność co do adekwatności swojej pokuty”. Buchari, tom 4, księga 56, nr 708, str. 465.
Niewolnik Q1c: Jeśli posiadali niewolników tylko po to, by ich uwolnić, to dlaczego a) bili niewolników, b) nie wolno im było bić swoich żon tak surowo, jak bili niewolników?
Mahomet w kazaniu powiedział: „Nie jest mądre, aby ktokolwiek z was chłostał swoją żonę jak niewolnika”. Najwyraźniej byłoby to zbyt surowe – dla żony, a nie dla niewolnika. Buchari, tom 6, księga 60, nr 466, str. 440
„Jeśli ktoś bije niewolnika, powinien oszczędzić mu twarzy”. Buchari, tom 3, księga 46, przed nr 734, str. 440.
Niewolnicy: Buchari, tom 7, księga 65, nr 344, str. 252; tom 7, księga 65, nr 345, str. 253; tom 7, księga 65, nr 346, str. 254; tom 7, księga 65, nr 352, 371, str. 257, 268
„Jak to jest, że ktoś z was bije swoją żonę tak, jak bije ogiera wielbłąda, a potem może ją obejmować (spać z nią)?”. A Hisham odpowiedział: „Tak jak bije swojego niewolnika”. Buchari, tom 8, księga 73, nr 68, str. 42.
Abu Bakr bił swojego [męskiego] niewolnika, podczas gdy Mahomet był obecny i uśmiechał się. Abu Dawud, tom 2, nr 1814, str. 480
W jednym z kazań Mahomet skrytykował muzułmańskich mężczyzn, którzy biją swoje żony tak, jak biją swoje niewolnice. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 9, nr 1983, str. 194
Niewolnik Q2: Czy wiesz, że Mahomet kupował i sprzedawał niewolników?
Mahomet kupił niewolnika w zamian za dwóch niewolników. Abu Dawud, tom 2, nr 3352, str. 954
„Sprzedaż mudabbara (tj. niewolnika, któremu pan obiecał uwolnienie po swojej śmierci). Opowiadał Dżabir: Prorok sprzedał mudabbara (w imieniu jego pana, który wciąż żył i potrzebował pieniędzy)”. Buchari, tom 3, księga 34, nr 433 i poprzednie, str. 238.
„Opowiadał Dżabir ibn 'Abdulláh: Pewien mężczyzna spośród nas oświadczył, że jego niewolnik zostanie uwolniony po jego śmierci. Prorok wezwał tego niewolnika i sprzedał go (1). Niewolnik zmarł w tym samym roku”. Przypis do (1) brzmi: „Osoba, która miała go uwolnić, była w potrzebie, więc Prorok sprzedał niewolnika w jej imieniu, zezwalając jej na unieważnienie obietnicy uwolnienia niewolnika po swojej śmierci”. Bukhari, tom 3, księga 46, nr 711, str. 427. Również Bukhari, tom 3, księga 34, nr 351, str. 198; Ibn-i-Majah, tom 3, księga 19, nr 2513, str. 503–504
„Adda” nabył niewolnika lub niewolnicę od Mahometa. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 12, nr 2251, str. 346
Mahomet sprzedał pewnemu mężczyźnie dwóch czarnych niewolników, aby ten uwolnił jednego z nich, który przeszedł na islam. Ibn-i-Majah, tom 4, księga 24, nr 2869, str. 202
Mahomet sprzedał niewolnika typu [mudabbar] za 800 dirhamów Nu’aimowi bin Nahhamowi po śmierci właściciela. Bukhari, tom 9, księga 89, rozdział 32, str. 224 oraz tom 9, księga 89, nr 296, str. 224
Mahomet sprzedał niewolnika niebędącego muzułmaninem. Sahih Muslim, tom 3, nr 4116, str. 889
Po tym, jak Aisza poślubiła Mahometa, miała niewolnicę o imieniu Barira. Buchari, tom 9, księga 92, nr 462, str. 342.
Mahomet sprzedał niewolnika koptyjskiego. Buchari, tom 8, księga 79, nr 707, str. 464
„Pewien mężczyzna z plemienia Ansari nadał swojemu niewolnikowi status mudabbara i nie posiadał żadnego innego majątku poza nim. Gdy Prorok o tym usłyszał, rzekł (do swoich towarzyszy): «Kto chce go (tj. niewolnika) dla mnie kupić?». Nu’aim bin An-Nahham kupił go za osiemset dirhamów”. Buchari, tom 8, księga 79, nr 707, str. 464; Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1962, str. 493
Mahomet sprzedał niewolnika Sahih Muslim, tom 2, księga 5, nr 2183–2184, str. 479
Niewolnik Pytanie 3: Czy niewolnictwo osób czarnoskórych lub innych jest dziś dopuszczalne?
Londyński tygodnik „The Economist” poinformował, że muzułmanie w Sudanie zniewalają i sprzedają kobiety oraz dzieci z plemienia Dinka. W specjalnym wydaniu magazynu „Newsweek” z 4 maja 1992 r. poświęconym niewolnictwu również podano, że muzułmanie nadal zniewalają osoby czarnoskóre, podobnie jak w gazecie „Austin American Statesman” z 2 lutego 1996 r. Informacje na ten temat zawiera również artykuł „Haniebny powrót niewolnictwa do Afryki” opublikowany w magazynie „Reader’s Digest” z marca 1996 r., str. 77–81.
Bicie niewolnika – Sahih Muslim, tom 2, księga 5, nr 2237, str. 491
Jedną z form bicia niewolnika było uderzanie go w twarz. Sahih Muslim, tom 3, księga 13, nr 4079, str. 883
Niewolnica coś powiedziała i została uderzona w twarz. Suwaid wpadł w gniew, ponieważ nie wolno było uderzać w twarz. Sahih Muslim, tom 3, nr 4083–4084, str. 883
Pytanie dotyczące niewolników Q3b: Czy uważasz, że dziecko niewolnicy powinno należeć do niej, czy do jej pana, nawet jeśli pan nie był ojcem?
Dziecko należy do właściciela łoża, niezależnie od tego, czy matka była kobietą wolną, czy niewolnicą. Bukhari, tom 8, księga 80, rozdział 18, str. 489
Magia, czary i złe oko
Magia, pytanie 1: Dlaczego, zgodnie z hadisami, Allah pozwolił, by jeden z jego apostołów został zaczarowany, a na nim zastosowano magię?
W pewnym momencie Mahomet został zaczarowany: „Opowiadała Aisza: Na Proroka rzucono zaklęcie, przez co zaczął mu się wydawać, że robi coś, czego w rzeczywistości nie robił. Pewnego dnia długo modlił się do Allaha, a potem powiedział: «Czuję, że Allah natchnął mnie, jak się wyleczyć»...” Bukhari, tom 4, księga 54, nr 490, str. 317. Zob. również Buchari, tom 4, księga 53, rozdział 43; Buchari, tom 4, nr 400, str. 267, tom 8, nr 89, str. 56–57, tom 8, nr 400, str. 266–267; tom 7, księga 71, nr 658–660, str. 441–443.
Mahomet był zaczarowany. Buchari, tom 4, księga 53, rozdział 34 oraz tom 4, nr 400, str. 267
Mahomet był pod wpływem zaklęcia – Sahih Muslim, tom 2, księga 4, nr 1888, str. 411
Mahomet został zaczarowany – Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5428–5429, s. 1192–1193
Żyd Labid bin el-Asam rzucił na Mahometa zaklęcie. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3435, str. 60–61
Magia, pytanie 2: Czy wierzysz w złe oko i czy uważasz, że potrzebne jest lekarstwo na nie?
„…Wpływ złego oka jest faktem.” Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5426, str. 1192. Zob. również al-Tabari, tom 39, str. 134. Mahomet przekazał Aiszy zaklęcie służące do wyleczenia złego oka. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5445, 5447–5450, str. 1196
Przesąd: Złe oko. Bukhari, tom 4, księga 55, nr 590, str. 386
Nauka: „Złe oko jest faktem”. Buchari, tom 7, księga 71, nr 636, str. 427; tom 7, księga 71, nr 827, str. 538.
Przesąd: Czcij włosy Mahometa jako lekarstwo na złe oko. Buchari, tom 7, księga 72, nr 784, str. 518
Przesąd: Mahomet wypowiada się na temat złego oka. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5424–5427, str. 1192
Przesąd: „…Wpływ złego oka jest faktem”. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5426, str. 1192
Złe oko jest faktem. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3506, 3507, str. 39
Mówi się, że Amir bin Rabia rzucił złe oko. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3508, str. 40
Zaklęcie leczy złe oko. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3510, 3511, str. 41; tom 5, księga 31, nr 3512, str. 42
Dwie ostatnie sury Koranu zostały objawione w celu ochrony przed złym okiem. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3517, str. 41
Zaklęcie jest dozwolone przeciwko złemu oku i skorpionowi. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3513–3518, str. 42–44
Mahomet stosował zaklęcia przeciwko złemu oku i jadowitym gadom. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3525, str. 48
Husain bin 'Abd al-Rahman został użądlony przez skorpiona i zastosował zaklęcie. Uczynił to w oparciu o hadis: „Zaklęcie nie przynosi korzyści, z wyjątkiem przypadku (złego wpływu) złego oka lub użądlenia skorpiona.” (Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 425, str. 141)
Zaklęcie jest dozwolone w przypadku złego oka i skorpiona. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3513–3518, str. 42–44
Pytanie magiczne nr 3: Czy uważasz, że ukąszenia skorpiona można wyleczyć, recytując hadis lub fragment sury?
Intonowanie zaklęć jest dozwolone w przypadku złego oka i skorpiona. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3513–3518, str. 42–44
Mahomet stosował zaklęcia przeciwko złemu oku i jadowitym gadom. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3525, str. 48
Mahomet wierzył w złe oko i istniały zaklęcia przeciwko niemu. al-Tabari, tom 39, str. 134
Husain bin 'Abd al-Rahman został użądlony przez skorpiona i zastosował zaklęcie. Uczynił to w oparciu o hadis: „Zaklęcie nie przynosi korzyści, z wyjątkiem przypadku (złego wpływu) złego oka lub użądlenia skorpiona”. (Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 625, str. 141) Zob. również Sahih Muslim, tom 3, księga 24, nr 5442–5444, 5448, str. 1192, 1196.
Husain bin 'Abd al-Rahman został użądlony przez skorpiona i zastosował zaklęcie. Uczynił to w oparciu o hadis: „Zaklęcie nie przynosi korzyści, z wyjątkiem przypadku (złego wpływu) złego oka lub użądlenia skorpiona”. (Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 425, str. 141)
Sa’id bin Jubair zastosował zaklęcie, gdy użądlił go skorpion. Nauczył się tego od Mahometa. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 425, str. 141
Wyleczył ukąszenie skorpiona, recytując Koran. Abu Dawud, tom 2, nr 3411, str. 973
Abu Sa’d [Sa’id] Khudri był muzułmańskim czarownikiem, który recytował wersety Koranu, aby uleczyć kogoś z bólu spowodowanego ukąszeniem skorpiona. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 10, nr 2156, str. 298
Zaklęcia są dozwolone w obronie przed złym okiem i skorpionem. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3513–3518, str. 42–44
Oszustwo
Oszustwo Pytanie 1: Dlaczego Allah miałby oszukiwać muzułmanów?
Sura 3:54 mówi, że Allah jest największym z oszustów/intrygantów. Ale dlaczego miałby oszukiwać również swoich własnych wyznawców? Allah przyjdzie w zwodniczej postaci. „Gdy pozostaną tylko ci, którzy czcili Allaha (Jedynego), zarówno posłuszni, jak i nieposłuszni, [i powiedzą]: «A teraz czekamy na naszego Pana». Wtedy Wszechmocny przyjdzie do nich w postaci innej niż ta, którą widzieli po raz pierwszy, i powie: «Ja jestem waszym Panem», a oni odpowiedzą: «Nie jesteś naszym Panem». I nikt wtedy nie będzie do Niego mówił, z wyjątkiem Proroków, a wtedy zostanie im powiedziane: «Czy znacie jakiś znak, dzięki któremu możecie Go rozpoznać?». Odpowiedzą: «Szyba», a wtedy Allah odsłoni Swoją szybę, po czym każdy wierzący padnie przed Nim na twarz, a pozostaną ci, którzy padali przed Nim na twarz tylko po to, by się popisywać i zyskać dobrą reputację. Ludzie ci będą próbowali pokłonić się, ale ich plecy będą sztywne jak kawałek drewna (i nie będą w stanie się pokłonić). Wtedy nad Piekłem zostanie rozpostarty most”, Buchari, tom 9, księga 93, nr 532, str. 396
W Dniu Zmartwychwstania Allah ukaże się swojemu ludowi w postaci innej niż Jego prawdziwa i zwiedzie hipokrytów, którzy pójdą za Nim ku swojej zgubie. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, nr 349, str. 115
Porady medyczne Mahometa – czy są aktualne dzisiaj?
Medycyna, pytanie 1: Czy uważasz, że bańki są dobrą praktyką medyczną w dzisiejszych czasach? Bańki to starożytna praktyka medyczna polegająca na umieszczaniu rozgrzanych bańek na ciele chorego, a gdy bańki ostygną, powstaje podciśnienie, które (rzekomo) wyciąga chorobę. Gdyby Mahomet w hadisach powiedział, że bańki są nie tylko dobrą praktyką, ale mogą być lekarstwem na każdą chorobę, czy byś w to uwierzył?
Bańki to najlepsze lekarstwo. Abu Dawud, tom 3, nr 3848, 2850, 2851, str. 1084
Mahomet powiedział, że jeśli ktoś podda się zabiegowi bańkowania 17., 19. lub 21. dnia miesiąca, będzie to lekarstwem na każdą chorobę. Abu Dawud, tom 3, nr 3852, str. 1084
Bańki to starożytna praktyka medyczna polegająca na umieszczaniu rozgrzanych bańki na skórze chorego. Gdy bańka i powietrze w jej wnętrzu stygną, powstaje próżnia, która wyciąga krew na powierzchnię.
Mahomet powiedział, że medyczna praktyka bańkowania jest dobrym lekarstwem. Sahih Muslim , tom 3, księga 24, nr 5467, str. 1199; , Sahih Muslim, tom 2, str. 594; Ibn-i-Majah, tom 5, nr 3476, str. 24; tom 5, nr 3478, str. 25
w tym miesiącu, będzie to lekarstwo na każdą chorobę. Abu Dawud, tom 3, nr 3852, str. 1084
Abu Hind zastosował bańki u Mahometa, zgodnie z Abu Dawudem, tom 2, nr 2097, str. 562. Zob. również Abu Dawud, tom 3, rozdz. 1464, nr 3855, str. 1085; Ibn-i-Majah , tom 3, nr 2162–2163, str. 302–303; Bukhari, tom 3, księga 29, nr 361, 62, str. 38–39; Bukhari, tom 7, księga 71, nr 598–602, str. 403–405. Miało to miejsce podczas postu w stanie ihram. Ibn-i-Majah, tom 4, nr 3081, str. 330
Nawet aniołowie powiedzieli Mahometowi, żeby poddał się zabiegowi bańkowania. Ibn-i-Majah, tom 5, nr 3477, str. 25; tom 5, nr 3480–3481, str. 26
Medycyna, pytanie 2: Niektórzy uważają, że wiedzą więcej o medycynie niż Allah i Mahomet, ale niektórzy dobrzy muzułmanie tak nie uważają. Jeśli należysz do tej drugiej grupy, czy mógłbyś wyjaśnić następujące kwestie?
Krople do oczu poprawiają wzrok i pobudzają wzrost włosów. Ibn-i-Majah, tom 5, nr 3497, str. 35
Antidotum na truciznę: „Kto każdego ranka zje siedem daktyli „Ajwa”, ten w dniu, w którym je zje, nie ulegnie działaniu trucizny ani magii”. Bukhari, tom 7, księga 65, nr 356, str. 260, 451
„Aisza opowiedziała mi, że słyszała, jak Prorok mówił: »Ten czarny kmin leczy wszystkie choroby z wyjątkiem As-Sam«. Aisza zapytała: »Czym jest As-Sam?«. On odpowiedział: »Śmierć«”. Buchari, tom 7, księga 71, nr 591, str. 400. Zob. również tom 7, księga 71, nr 592, str. 400
Medycyna islamska. Buchari, tom 7, księga 71, nr 596, str. 402
Nigella sativa leczy wszystko oprócz śmierci. Sahih Muslim, tom 4, księga 24, nr 5489–5490; Ibn Majah, tom 5, nr 3447, str. 8; tom 5, nr 3449, str. 9
Lekarstwem na rwę kulszową są pośladki owcy. Ibn-i-Majah, tom 5, nr 3463, str. 18–19
Lekarstwem na zapalenie opłucnej jest [zioło zwane] wars, indyjskie drzewo aloesowe i oliwa z oliwek. Ibn-i-Majah, tom 5, nr 3467, str. 21
Mahomet radził osobom cierpiącym na ból nóg, aby same farbowały się henną. Abu Dawud, tom 3, nr 3849, str. 1084
Pytanie medyczne nr 3: Niektórzy współcześni ludzie uważają, że wiedzą więcej o higienie niż Mahomet, ale wielu muzułmanów uważa, że dobre rady Mahometa są ponadczasowe. Czy mógłby Pan wyjaśnić następujące kwestie?
Po posiłku należy albo polizać dłoń, albo podać ją komuś, aby ją polizał. Abu Dawud, tom 3, księga 21, nr 3838, str. 1081
Kiedy ludzie pytali o picie wody ze studni, w której znajdowały się ubrania menstruacyjne, martwe psy i cuchnące przedmioty, Mahomet odpowiedział, że woda jest czysta i nic jej nie zanieczyszcza. Abu Dawud, tom 1, rozdział 35, nr 66–67, str. 16–17
„Jeśli mucha wpadnie do napoju któregokolwiek z was, powinien ją zanurzyć (w napoju), ponieważ jedno z jej skrzydeł jest źródłem choroby, a drugie zawiera lekarstwo (antidotum na tę chorobę) (1). Przypis (1) brzmi: „Zob. hadis nr 673, tom 7 (szczegóły)”. Buchari, tom 4, księga 54, nr 531, str. 335.
„Opowiadał Abu Huraira: Prorok powiedział: «Jeśli mucha domowa wpadnie do napoju któregokolwiek z was, niech zanurzy ją (w napoju), gdyż jedno z jej skrzydeł jest źródłem choroby, a drugie stanowi lekarstwo na tę chorobę»”. Buchari, tom 4, księga 54, nr 537, str. 338.
„Opowiadał Abu Huraira: Wysłannik Allaha powiedział: »Jeśli mucha wpadnie do naczynia któregokolwiek z was, niech zanurzy ją całą (w naczyniu), a następnie wyrzuci, gdyż w jednym z jej skrzydeł znajduje się choroba, a w drugim – uzdrowienie (1) (antidotum na nią), tj. lekarstwo na tę chorobę«”. Bukhari, tom 7, księga 71, nr 673, str. 452–453. Przypis (1) brzmi: „Z medycznego punktu widzenia jest obecnie powszechnie wiadomo, że mucha przenosi pewne patogeny na niektórych częściach swojego ciała, o czym wspomniał Prorok (około 1400 lat temu, kiedy ludzie mieli bardzo niewielką wiedzę na temat współczesnej medycyny)”. Podobnie Allah stworzył organizmy i inne mechanizmy, które zabijają te patogeny, np. grzyb penicylinowy zabija organizmy chorobotwórcze, takie jak gronkowce i inne itp. Niedawno przeprowadzono eksperymenty pod nadzorem, które wskazują, że mucha przenosi chorobę (patogeny) wraz z antidotum na te organizmy. Zazwyczaj, gdy mucha dotyka płynnego pokarmu, zanieczyszcza go swoimi patogenami, dlatego należy ją zanurzyć, aby uwolnić również antidotum na te patogeny, które będzie działało jako przeciwwaga dla patogenów. W tej sprawie napisałem również za pośrednictwem mojego przyjaciela do dr. Muhammada M. El-SAMAHY’ego, kierownika Katedry Hadisów na Uniwersytecie Al-Azhar w Kairze (Egipt), który napisał artykuł na temat tego hadisu, a w odniesieniu do aspektów medycznych wspomniał, że mikrobiolodzy udowodnili, iż w brzuchu muchy żyją jako pasożyty podłużne komórki drożdżowe, które – aby powtórzyć swój cykl życiowy – wystają przez przewody oddechowe muchy, a gdy mucha zostanie zanurzona w płynie, komórki te pękają w płynie, a ich zawartość stanowi antidotum na patogeny, które przenosi mucha”.
Jedno skrzydło muchy jest źródłem choroby, a drugie – lekarstwem. Abu Dawud, tom 3, księga 21, nr 3835, str. 1080
Jeśli mucha wpadnie do napoju, zanurz w nim drugie skrzydło. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3504–3505, str. 38–39
Czy są to przesądy, czy też należy się do nich stosować dzisiaj?
Przesąd nr 1: Czy uważasz, że współcześni muzułmanie powinni przestrzegać tego, czego Mahomet nauczał w hadisach na temat liczb nieparzystych?
Mahomet regularnie spożywał nieparzystą liczbę daktyli. Bukhari, tom 2, księga 15, nr 73, str. 38
W modlitwach należy upewnić się, że kończą się one nieparzystą liczbą rak’ahów. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, nr 1632–1644, str. 362–364
Należy nakładać krople do oczu lub używać kamyków nieparzystą liczbę razy. Abu Dawud, tom 1, księga 1, nr 35, str. 8
Lepsze jest używanie nieparzystej liczby kamyków do obmywania się. Sahih Muslim, tom 2, księga 7, nr 2982, str. 655
Należy stosować krople do oczu nieparzystą liczbę razy. Ibn-i-Majah, tom 5, księga 31, nr 3498, str. 35–36. Człowiek, który wypowie określone słowa, nie doświadczy nagłego nieszczęścia ani tego dnia, ani tej nocy. Abu Dawud, tom 3, nr 5069, str. 1411
Przesąd nr 2: Czy wierzysz w to, co według przekazów wierzyli Mahomet i pierwsi muzułmanie na temat zaćmień?
Allah sprawia, że dochodzi do zaćmienia, aby wzbudzić strach wśród swoich sług. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1173, str. 304; tom 1, księga 2, nr 1181, str. 306–307
Allah wykorzystuje zaćmienia Słońca i Księżyca, aby przestraszyć swoich wyznawców. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1494, str. 291; tom 2, nr 1505, str. 305
„On [Mahomet] kontynuował: Kiedy wschodzi słońce, wznosi się ono na swoim rydwanie z jednego z tych źródeł w towarzystwie 360 aniołów… Kiedy Bóg pragnie poddać słońce i księżyc próbie, ukazując swoim sługom znak i w ten sposób wzywając ich, by zaprzestali Mu się sprzeciwiać i zaczęli być posłuszni, słońce spada z rydwanu i zanurza się w głębi tego oceanu, którym jest sfera. Gdy Bóg pragnie wzmocnić znaczenie tego znaku i poważnie przestraszyć Swoich sług, całe słońce spada i nic z niego nie pozostaje na rydwanie. Jest to całkowite zaćmienie słońca, kiedy dzień ciemnieje, a pojawiają się gwiazdy”. al-Tabari, tom 1, str. 236
Mahomet przestraszył się podczas zaćmienia. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1488, str. 289; Ibn-i-Majah, tom 2, księga 5, nr 1262, str. 252
Mahomet był zdezorientowany zaćmieniem. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1489, str. 289–290
Pytania do muzułmanów przestrzegających szariatu
Część 2: Pytania wyjaśniające
Zadaj te pytania, aby nakreślić obraz sytuacji, dzięki czemu będą mogli lepiej dostrzec samych siebie. Postaraj się zminimalizować ich postawę obronną, tak aby chcieli usłyszeć więcej. Pytania te zakładają, że zadałeś już szereg pytań z poprzedniej kategorii.
Pytanie 1: Gdyby hadisy faktycznie nie odzwierciedlały nauk prawdziwego Boga, to nie byłoby w tym żadnego problemu, prawda?
Myślę, że wszystko zależy od tego, czyj wół został rogami przebity. Stara islamska opowieść ludowa brzmi następująco. Pewnego dnia muzułmanin udał się do miejscowego imama i poprosił o wydanie orzeczenia. Powiedział, że jego wół wydostał się z zagrody i rogami przebił na śmierć wołu miejscowego imama. Zapytał, co powinien zrobić zgodnie z prawem islamskim? Imam odpowiedział, że prawo jest jasne – musi zapłacić za wołu. Mężczyzna przeprosił i powiedział: „Popełniłem mały błąd w wyjaśnieniu; w rzeczywistości to wół imama uciekł i zabił rogiem wołu tego mężczyzny”. Wtedy imam stwierdził, że sprawa nie jest już tak jasna; będzie musiał to sprawdzić i się upewnić.
Pytanie 2: Dlaczego więc wielu inteligentnych muzułmanów wydaje się stosować jeden standard w odniesieniu do hadisów i Koranu, a inny standard wiarygodności w przypadku innych spraw?
Anwar Sadat z Egiptu i Begin znaleźli się w impasie podczas negocjacji. Amerykański reporter przeprowadzał wywiad z Sadatem i zapytał go, co jego zdaniem stałoby się, gdyby Begin po prostu ustąpił i powiedział: „Dobrze, zgodzę się na twoje warunki”. Sadat zachichotał i odparł, że na pewno miałby wtedy poważne kłopoty w kraju! W ciągu kilku dni Sadat złagodził swoje stanowisko negocjacyjne i doszli do porozumienia. Chociaż nie ma pewności, czy pytanie reportera wpłynęło na sposób myślenia Sadata, ogólnie rzecz biorąc, dobrze jest umieć spojrzeć na sprawy z perspektywy drugiej osoby.
Pytanie 3: Czy kiedykolwiek przyglądałeś się prawu szariatu i zastanawiałeś się, jak wyglądałoby ono z perspektywy niemuzułmanina, który pragnąłby podążać za Jedynym, Prawdziwym Bogiem?
Pytanie 4: Czy uważasz, że naprawdę ma znaczenie, czego naucza ktoś, kto twierdzi, że jest prorokiem?
Pytanie 5: Czy uważasz, że ma znaczenie, w co wierzą ludzie?
Pytanie 6: Dlaczego Mahomet nie zrozumiał tego właściwie?
Pytanie 7: Czy uważasz, że pomylili się wyznawcy Mahometa, pomylił się sam Mahomet, czy też pomylił się Allah? A może wszyscy?
Słynny szkocki poeta Robert Burns powiedział (w tłumaczeniu na współczesny angielski): „Gdyby tylko Bóg obdarzył nas darem, byśmy mogli widzieć siebie tak, jak widzą nas inni”.
Pytanie 8: Jak, twoim zdaniem, inni postrzegają radykalnych muzułmanów? Jak, twoim zdaniem, Jedyny Prawdziwy Bóg postrzega radykalnych muzułmanów? Czy są oni w ogóle prawdziwymi muzułmanami, czy też nie powinno się im pozwalać na pielgrzymkę do Mekki?
Pytanie 9: W jaki sposób osoba pragnąca podążać za prawdziwym Bogiem może odróżnić prawdziwego proroka od fałszywego?
Pytanie 10: Jak wyjaśniłbyś osobie niebędącej muzułmaninem, co oznacza słowo „prawda” w islamie?
Pytania dla muzułmanów przestrzegających szariatu
Część 3: Pytania mające na celu odkrycie prawdziwych barier
Pytanie 1: Jak dobry Bóg mógłby to powiedzieć?
Pytanie 2: Jeśli Allah istnieje, dlaczego tak się dzieje?
Pytanie 3a: Gdyby ktoś musiał wybierać między podążaniem za tym, co uważał za właściwą religię, a podążaniem za tym, czego, jak wie, pragnie Jedyny Prawdziwy Bóg, co byś mu poradził?
Pytanie 3b: Co byś zrobił, gdybyś znalazł się w takiej sytuacji?
Pytanie 4a: Gdyby Jedyny Prawdziwy Bóg poprosił cię, byś porzucił to, co znane, religię swojego otoczenia, i poszedł za Nim nie wiadomo dokąd, co byś zrobił?
Pytanie 4b: Jak myślisz, co czuł ktoś, kogo oboje szanujemy – Abraham czy Ur – kiedy Bóg nakazał mu to zrobić?
Pytanie 4c: Abraham mógł uznać, że wyruszenie na zachód, kierując się wyłącznie za Bogiem, jest niebezpieczne, ale kiedy Bóg chce, aby ktoś porzucił bożki i inne rzeczy oraz poszedł za Nim, czy bardziej niebezpieczne jest dla tej osoby pójście za Bogiem, czy też pozostanie na miejscu?
Nawet jeśli ktoś umrze, podążając za Bogiem, pozostanie na miejscu jest bardziej zgubne z perspektywy wieczności. Jednak w przypadku Abrahama, w ciągu 50 do 100 lat po jego odejściu miasto Ur zostało splądrowane przez Elamitów, a lud Abrahama zniewolony.
nawet jeśli mogłoby to być niebezpieczne
Pytanie 5: Jeśli talibowie naprawdę podążali za prawdziwym Bogiem, dlaczego Afganistan został opanowany?
Po pierwsze, Afganistan został podbity przez ludzi, którzy byli bardziej życzliwi wobec muzułmanów niż talibowie.