Oto odpowiedzi na 87 pytań przesłanych przez muzułmanina w e-mailu.
Pytanie 1: Dlaczego dwa rodowody Jezusa w Ewangelii Mateusza i Łukasza [pozornie] się ze sobą nie zgadzają? Jeśli ktoś zostaje ogłoszony synem Boga, to z pewnością jego pochodzenie musi być
nienaganne, prawda? Dwa różne rodowody [rzekomo] budzą podejrzenia co do prawdziwego pochodzenia tego człowieka, czyż nie?
Odp.: Jezus miał zarówno biologiczną matkę, Marię, jak i prawnego (ale nie biologicznego) ojca, Józefa. Mateusz odnotowuje rodowód Jezusa wynikający z „prawa” (tj. jego przybranego ojca, Józefa), a Łukasz odnotowuje rodowód wynikający z „natury”, tj. biologiczny rodowód Marii. Z historycznego punktu widzenia Ireneusz, biskup Lyonu w Galii (piszący w latach 182–188 n.e.), wspomniał, że rodowód Józefa według Mateusza sięgał aż do Jojachina, co odwracało tę klątwę – Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 3, rozdz. 21.9, s. 453, napisane w latach 182–188 n.e. Następnie wspomina on, że rodowód Marii w Ewangelii Łukasza sięga Adama i Ewy (Ireneusz, *Przeciw herezjom*, księga 3, rozdz. 22.3, str. 455). Aby uzyskać bardziej szczegółowe wyjaśnienie, zapoznaj się z „Historią Kościoła” Euzebiusza, tom 1, rozdział 7, „The Complete Book of Bible Answers”, str. 97–98, „Bible Difficulties & Seeming Contradictions”, str. 170–171 oraz „When Critics Ask”, str. 385–386.
Jeśli chodzi o kwalifikacje Jezusa, nie przegapcie tutaj kluczowej kwestii. W oczach Żydów Jezus NIE miał nienagannych kwalifikacji, ale nie z powodu genealogii. Uważali Go za nieślubnego, ponieważ nie chcieli zaakceptować faktu, że narodził się z dziewicy. Co więcej, kto by sobie wyobraził, że Król i Mesjasz urodzi się w tak ubogiej rodzinie, a do tego w stajni. Ci, którzy naprawdę chcieli podążać za Jezusem, robili to ze względu na Niego samego i Jego przesłanie, a nie dlatego, że było to politycznie poprawne lub popularne.
Pytanie 2: Dlaczego rodowód z 1. rozdziału Ewangelii Mateusza wskazuje, że Jezus [niebiologicznie] wywodził się z linii objętej przekleństwem? (zob. Mt 1,11-12 + Jr 22,28-30 oraz 1 Krn 3,16 + Jr 36,30 w porównaniu z Łk 1,32). Jekoniasz (Jojachin) i jego ojciec Jojakim zostali obaj przeklęci przez samego Boga, który powiedział, że żaden z tych mężczyzn nie będzie miał potomka na tronie Dawida. Jak Jezus mógłby być Mesjaszem, przeznaczonym do wiecznego panowania na tronie Dawida, gdyby pochodził od któregokolwiek z tych mężczyzn?
Odp.: Łukasz, przedstawiając rodowód Marii, pokazuje, że Jezus NIE był biologicznym potomkiem Jekoniasza i Jojakima, ponieważ przodkowie Marii odeszli od linii królewskiej. Jezus był prawnie (a nie biologicznie) potomkiem Jekoniasza i Jojakima poprzez Józefa. Cytat z Ewangelii Łukasza 1:32 mówi po prostu, że Jezus zasiądzie na tronie Dawida. Patrząc wstecz, widzimy, że Dawidowi i Salomonowi dane zostały nieco różne obietnice. Tylko Józef pochodził od Salomona, a zarówno Józef, jak i Maria pochodzili od Dawida.
Z historycznego punktu widzenia Ireneusz, biskup Lyonu w Galii, odpowiedział na ten zarzut dotyczący genealogii Józefa w Ewangelii Mateusza w dziele „Przeciw herezjom”, tom 3, rozdz. 21.9, str. 453, napisanym w latach 182–188 n.e.
Pytanie 3: Jeśli genealogia w Ewangelii Łukasza dotyczy Marii, a nie Józefa, to dlaczego wymienia ona Józefa w linii rodowej zamiast Marii? Dlaczego nigdzie indziej w Piśmie Świętym nie odnotowano żadnej innej genealogii kobiety? A jeśli jest to genealogia Marii, to Jezus wywodzi się od Natana, a nie od Salomona, co czyni fałszywymi proroctwa z 2 Księgi Samuela 7:12-16 i 1 Księgi Kronik22:10 .
O: Ze względów prawnych dziedziczyło się po ojcu. Ludzie w tamtych czasach nigdy nie zapisywali rodowodu kobiety; Łukasz jest pierwszym znanym historykiem, który to uczynił. Również rodowód w Ewangelii Łukasza wymienia wyłącznie ojców, podając imię ojca Marii (Heli), a nie matki. Właśnie dlatego napisano: „jak sądzono”, syn Józefa. Nawiasem mówiąc, greckie wyrażenie oznaczające „jak sądzono” (wz enomi zeto) znajduje się we wczesnym greckim rękopisie p4, datowanym prawdopodobnie na ok. 150–175 r. n.e., zgodnie z publikacją *The Text of the earliest Greek Manuscripts*, str. 43.
2 Księga Samuela 7:12-16 i 1 Księga Kronik22:10 odnoszą się do Salomona panującego po Dawidzie, choć oczywiście Jezus był prawnie „synem” Salomona poprzez Józefa. To Salomon zbudował świątynię Bożą, a nie Jezus. Jeśli chodzi o kogoś z własnego potomstwa Dawida [potomka], który miałby panować na wieki, należy pamiętać, że ta szczególna obietnica została dana Dawidowi, a NIE Salomonowi.
Pytanie 4: Jeśli, opierając się na genealogii z Ewangelii Łukasza, Jezus wywodzi się od Dawida z plemienia Judy raczej przez Marię niż przez Józefa, to jak to możliwe, że kuzynka Marii, Elżbieta, wywodziła się z rodu Aarona z plemienia Lewiego (Łk 1,5)?
Odp.: Dzieje się tak, ponieważ ludzie mają dwoje rodziców. Elżbieta i Maria nie muszą być kuzynkami ze strony ojca, ale ze strony matki. Trzeba naprawdę bardzo się starać, by dostrzec problemy w Biblii, i przeoczyć tę prostą kwestię.
Pytanie 5: Jak to możliwe, że Jezus [rzekomo] zaprzecza Starym Testamentowi (1 Samuela 21–22), [rzekomo] twierdząc, że to Abiatar podał Dawidowi chleb pokładny, a nie Achimelek, oraz mówiąc, że Dawid miał przy sobie ludzi, podczas gdy w rzeczywistości był sam (Ewangelia według św. Marka2:25 –26)? Czy Kościół oczekuje ode mnie, żebym polegał na naukach „syna Bożego”, który ewidentnie myli się co do tego, co mówi Słowo Boże?
O: Zgadzam się, że trudno jest polegać na tym, co ludzie uważają za nauki Biblii, gdy mówią o niej nieprawdziwe rzeczy. Zanim odpowiemy na to pytanie, sprostujmy zawarty w nim błąd. W Ewangelii Marka 2:25–26 nie ma wzmianki o tym, kto podał Dawidowi chleb pokładny. Zarówno Abiatar, jak i Achimelek żyli wówczas, choć ojciec Abiatara, Achimelek, zginął wkrótce potem. Dawid był sam, gdy przebywał u Achimeleka; Ewangelia Marka2:25 –26 mówi jedynie, że Dawid rozdał część chleba swoim towarzyszom, którzy prawdopodobnie obozowali w pobliżu.
Pytanie 6: Dlaczego Jezus cytuje nieistniejący werset z Pisma Starego Testamentu (J 7,3)? Czy to możliwe, że uważał on również inne pisma niekanoniczne za Słowo Boże?
Odp.: Jezus nie zacytował żadnego nieistniejącego wersetu ze Starego Testamentu. W rzeczywistości w Ewangelii Jana 7:3 przemawiają bracia Jezusa, a oni również niczego nie cytują. Być może miałeś na myśli jakiś inny werset. Jezus potwierdzał autentyczność Pisma Świętego, które istniało przed Nim. W szczególności uczynił to w Ewangelii Łukasza11:51 ; 24:27,44 oraz w Ewangelii Mateusza 23:35. Bronił się przed szatanem, cytując Słowo Boże słowami: „Napisano…” w Ewangelii Mateusza 4:4,7,10 oraz Łukasza 4:4,8,12. W Ewangelii Jana 10:35 Jezus stwierdził, że Pisma nie można złamać, a w Ewangelii Marka 4:8-9 Pismo było określone jako „przykazania Boże”. Jak pokazują wszystkie ewangelie, całe swoje życie poświęcił na cytowanie, życie zgodnie z Pismem i jego wypełnianie.
Jezus zganił saduceuszy, którzy uznawali jedynie Torę (Prawo) za Słowo Boże. W Ewangelii Mateusza22:29 czytamy, że Jezus odpowiedział: „Błądzicie, ponieważ nie znacie Pisma ani mocy Bożej”. Jezus powiedział, że następujące osoby napisały swoje księgi:
Mojżesz w Ewangelii według św. Marka 10:3,5; Ewangelii według św. Łukasza 20:37
Dawid w Ewangelii Mateusza22:43 –5; Ewangelii Marka 12:36–7; Ewangelii Łukasza 20:42–4
Izajasz w Ewangelii Mateusza 15:7
Daniel w Ewangelii Mateusza 24:15
Jezus nie wypowiedział się na temat konieczności poprawiania, uzupełniania lub usuwania fragmentów Pisma Świętego, które było wówczas uznawane w Judei. Stary Testament, który był wystarczająco dobry dla Jezusa, jest wystarczająco dobry dla mnie.
Pytanie 7: Dlaczego Jezus miałby celowo zaciemniać ewangelię, mówiąc w przypowieściach, aby ludzie nie zrozumieli, nie nawrócili się i nie otrzymali przebaczenia (Ewangelia Marka4:11 -12)? Czyż nie przyszedł po to, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni?
Odp.: Jezus odnosił się do Księgi Izajasza 6:9,10. Jezus mówił w przypowieściach, aby okazać miłosierdzie! Oto cztery punkty wyjaśniające tę odpowiedź.
1) Bóg pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni (2 Piotra 3:9; Ezechiela17:23 ).
2) Jednak niektórzy zdecydowali się odrzucić Słowo Boże, co pociąga za sobą konsekwencje w tym życiu. Tacy ludzie stają się nieczuli na to, co słyszą, i zatwardzają swoje serca. (Księga Wyjścia8:15 , 32;9:17 , 34; Prz 28:14; List do Rzymian 1:18-20; List do Hebrajczyków 3:12-15; Zachariasz 7:12)
3) Dla ludzi, którzy odrzucają Boga, lepiej jest nie znać prawdy niż poznać ją i odwrócić się od niej, zgodnie z 2 Listem Piotra 2:20-22.
4) Przypowieść jest właściwym środkiem, ponieważ ci, którzy chcą podążać za Bogiem, mogą zostać poprowadzeni do zrozumienia jej znaczenia, a ci, którzy nie chcą podążać za Bogiem, nie zrozumieją jej.
Jeśli ktoś już odrzucił prawdę, którą zna o Bogu, Bóg nie ma obowiązku udzielać mu dalszej prawdy.
Pytanie 8: Dlaczego Jezus przebywał w grobie najwyżej przez dwa i pół dnia, skoro powiedział, że będzie tam trzy dni i trzy noce (Mt 12,40)? Z pewnością Syn Boży mówiłby dokładnie to, co miał na myśli, prawda?
Odp.: Ponieważ w Ewangelii Łukasza 24:21 jest napisane, że dzień zmartwychwstania nastąpił trzeciego dnia. Jezus umarł w piątek po południu, a zmartwychwstał w niedzielę o świcie. Wyrażenie „po trzech dniach” było znanym hebrajskim idiomem oznaczającym część lub całość trzech dni. Oto trzy przykłady tego „trzydniowego idiomu”. Ponieważ angielskie tłumaczenia różnią się między sobą, wszystkie te cytaty pochodzą z dosłownego tłumaczenia Greena.
1. Roboam w 2 Kronikach 10:5 powiedział do ludu: „Za trzy dni wróćcie do mnie”. Jednak w 2 Kronikach10:12 lud powrócił „trzeciego dnia, jak rozkazał król”.
2. Odnosząc się do śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, sam Jezus w Ewangelii Mateusza 12:40 mówi: „trzy dni i trzy noce”, w Ewangelii Marka 8:31: „trzeciego dnia zmartwychwstanie”, w Ewangelii Marka 14:58: „przez trzy dni”, w Ewangelii Jana 2:19: „za trzy dni”, a w Ewangelii Łukasza 24:21: „Ten trzeci dzień nadchodzi dzisiaj”.
3. W Księdze Estery 4:16 Estera prosi, by pościć za nią „przez trzy dni, noc i dzień”, i sama miała uczynić to samo. Jednak w Księdze Estery 5:1 czytamy, że „trzeciego dnia” Estera urządziła ucztę, co oznacza, że jest to ten sam okres czasu.
Podsumowując, udowodniliśmy, że to hebrajskie wyrażenie może oznaczać „w ciągu trzech dni”, a wyrażenie to było rozpoznawalne od czasów Roboama aż do czasów Jezusa. Więcej informacji można znaleźć w książkach: „1001 Bible Questions Answered” (str. 192), „Hard Sayings of the Bible” (str. 380–381) oraz „Bible Difficulties & Seeming Contradictions” (str. 176–177).
Pytanie 9: Dlaczego Jezus miałby przepowiadać, że Jego królestwo nadejdzie w chwale, zanim niektórzy z tych, którzy Go słuchali, umrą, skoro królestwo to wciąż nie nadeszło (Mt 16:18, Mt 10:23, Mk 9:1, Łk 21:31-32)? Z pewnością Syn Boży nie mógłby wygłosić fałszywej przepowiedni, prawda?
Odp.: Nie, te wersety odnoszą się do różnych spraw. Oto znaczenie każdego z nich.
W Ewangelii Mateusza10:23 jest napisane, że nie zdążą oni przejść przez wszystkie miasta Izraela, zanim przyjdzie Syn Człowieczy. Chrześcijanie głoszący Chrystusa nie przeszli jeszcze przez wszystkie miasta Izraela. Nawiasem mówiąc, w dzisiejszym Izraelu obowiązuje prawo zakazujące nawracania ludzi z judaizmu na chrześcijaństwo.
W Ewangelii Marka 9:1 jest napisane, że niektórzy z nich nie zaznają śmierci, dopóki nie ujrzą królestwa Bożego objawiającego się w mocy. Wielu spośród słuchaczy było świadkami Jezusa po Jego zmartwychwstaniu. Jak podaje 1 List do Koryntian 15:6, Jezus ukazał się ponad 500 osobom.
W Ewangelii Łukasza 21:31-31 czytamy, że gdy zobaczycie, jak spełniają się znaki z Łukasza 21, wiedzcie, że to „pokolenie” nie przeminie, dopóki to wszystko się nie spełni. Odnosi się to do czasów ostatecznych. Greckie słowo „pokolenie” może oznaczać zarówno rasę ludzką, jak i pokolenie.
Ewangelia Mateusza 16:18: „Na tej skale zbuduję Kościół mój” odnosi się do tego, że Chrystus nazwał Piotra „skałą/kamieniem” i zbudował Kościół Chrystusowy na „skale/głazie” wyznania, którego dokonał Piotr.
Pytanie 10: Dlaczego Jezus okazał brak szacunku wobec swojej matki? (zob. Ewangelia według św. Mateusza 12:46-50, Ewangelia według św. Marka 3:31-35, Ewangelia według św. Łukasza 8:19-21, Ewangelia według św. Jana 2:4) W Ewangelii według św. Jana 2:4 Jezus zwraca się do swojej matki tymi samymi słowami, jakimi posługują się demony, gdy spotykają Jezusa. (Porównaj Ewangelię św. Jana 2:4 z Ewangelią św. Mateusza8:29 , Ewangelią św. Marka 5:7, Ewangelią św. Łukasza4:34 oraz Ewangelią św. Łukasza8:28 w dosłownym tłumaczeniu). Z pewnością Syn Boży wiedział, że Maryja cieszyła się błogosławieństwem Ojca, prawda? Nie wspominając już o tym, że Syn Boży nigdy nie byłby niegrzeczny.
O: Jezus nie okazał braku szacunku swojej matce i my również nie powinniśmy tego robić. Jeśli jednak Bóg nakazuje nam coś zrobić lub czegoś nie robić, Jego przykazanie ma wyższy priorytet niż wola naszych rodziców. Podobnie w Ewangelii Mateusza 12:46-50, Ewangelii Marka 3:31-35 oraz Ewangelii Łukasza 8:19-21 matka i bracia Jezusa znajdowali się na zewnątrz, gdy Jezus przemawiał. Kiedy Jezus został o tym poinformowany, wypełnił wolę Bożą i dokończył przemowę. Jezus powiedział, że najbliżsi w rodzinie Bożej to nie osoby biologicznie najbliższe Jezusowi, ale ci, którzy wypełniają wolę Bożą.
W Ewangelii św. Jana 2:4 Jezus mówił swojej matce, że Jego czas jeszcze nie nadszedł.
Być może osoba zadająca pytanie tego nie zrozumiała. W Ewangelii Mateusza 8:29; Ewangelii Marka 5:7; Ewangelii Łukasza4:34 to demony, a nie Jezus, wypowiadają te słowa. W Ewangelii Łukasza8:28 to człowiek opętany przez demony wypowiada te słowa. Sprawdziłem w dosłownym tłumaczeniu Greena; nie znalazłem tam niczego istotnego dla tego pytania.
Pytanie 11: Dlaczego Jezus okłamał swoich braci w sprawie wyjazdu do Jerozolimy (J 7:8-10)? Czy Bóg Ojciec posłał ducha kłamstwa, tak jak uczynił to w 1 Księdze Królewskiej? Jaki ojciec, taki syn? (Słowo „jednak” wstawione w niektórych współczesnych tłumaczeniach nie występuje w najwcześniejszych zachowanych rękopisach. Jest to przykład współczesnej emendacji Pisma Świętego. Bardziej rzetelne tłumaczenia, takie jak Biblia Króla Jakuba, drukują słowo „jednak” kursywą, wskazując, że zostało ono dodane podczas tłumaczenia. Biblia New American Standard nie dodaje tego słowa, pozostając wierną krytycznemu tekstowi greckiemu. Natomiast Biblia New International Version dodaje słowo „jednak” zwykłą czcionką, spychając wyjaśnienie jego wątpliwego charakteru do przypisu, gdzie wielu bezkrytycznych czytelników go przeoczy
.)
O: Wymieniłeś trzy kwestie, które omówię w innej kolejności.
a) Czy Jezus w Biblii kłamał?
b) Czy Jezus kłamał tak, jak kłamał Bóg w Biblii?
c) Czy tłumaczenia świętych ksiąg są nieuczciwe?
Chciałbym najpierw odpowiedzieć na każdą część dotyczącą Biblii, a następnie zestawić to z Allahiem w Koranie i hadisach oraz porównać uczciwość w tłumaczeniu Koranu.
Chrześcijaństwo – A) Jezus nie kłamał, ponieważ NIE powiedział, że nigdy więcej nie pojedzie do Jerozolimy, ale że nie zamierza tam jechać w tym momencie, a zatem nie pojechał z nimi. Później jednak tam nie pojechał. Słowo „jeszcze” po słowie „nie” występuje w najwcześniejszych greckich rękopisach, ale zajmiemy się tym później.
Islam – A) W surze 3:54 Koranu Allah nazywany jest najlepszym z intrygantów/oszustów. Użyte tu arabskie słowo oznacza oszusta lub kłamcę, choć może również oznaczać intryganta. Iracki minister informacji zacytował ten werset Koranu, a sposób, w jaki przekazał tę informację, pokazał, jak go zinterpretował. Islam naucza, że Bóg oszukuje (nie tylko knuje, ale oszukuje) swój własny lud na co najmniej dwa sposoby. Podczas sądu w czasach ostatecznych Allah zapyta Żydów [którzy rzekomo czcili Ezdrasza jako syna Boga], czego pragną, a oni poproszą o napój. Allah pokaże im piekło w postaci mirażu, każe im pić, a dzięki kłamstwu Allaha zostaną oszukani, udadzą się w stronę mirażu i wpadną do piekła. To samo spotka chrześcijan. Następnie Allah ukazał się swojemu własnemu ludowi (zarówno posłusznemu, jak i nieposłusznemu) w zwodniczym wcieleniu. Wtedy prorok powie, że będą mogli rozpoznać Allaha po Jego „goleni” (tj. kości podudzia). Allah więc odsłoni swoją goleń, a wtedy zobaczą, że to jest Allah. Można o tym wszystkim przeczytać w zbiorze Buchariego, tom 9, księga 93, nr 532, str. 396.
Chrześcijaństwo – B) Bóg nie kłamie (Liczb 23:19; 1 Samuela 15:29; Hebrajczyków 6:18). W 1 Księdze Królewskiej Bóg nie kłamał, ale sprawił, że kłamliwy demon wkładał kłamstwa w usta fałszywych proroków. Bóg dopuszcza zło, a nawet wykorzystuje złych ludzi i złe demony do swoich celów.
Islam – B) Islam naucza, że Allah pozwala, by Jego wierni wyznawcy byli oszukiwani i wprowadzani w błąd, co prowadzi do praktykowania szirk (czyli bałwochwalstwa i przypisywania Bogu współtowarzyszy). Nauczają oni, że Jezus tak naprawdę nie umarł na krzyżu; zamiast Niego zginął ktoś inny. Nie widzę problemu w tym, że Bóg oszukał złych Rzymian i żydowskie władze. Widzę jednak duży problem w islamskiej tezie, że Allah pozwolił, by wszyscy naśladowcy Jezusa zostali zwiedzeni. Tak więc przez prawie 600 lat Allah pozwalał wszystkim chrześcijanom wierzyć, że Jezus naprawdę umarł, podczas gdy sam dokonał nadprzyrodzonego cudu, by ich oszukać, i nikomu o tym nie powiedział. Co więcej, zarówno Stary Testament sprzed czasów Chrystusa, jak i Ewangelie nauczają, że Bóg jest Ojcem. Gdyby to było nieprawdziwe, nie mogłoby to być tak poważnym grzechem, jak twierdzi Koran, ponieważ Allah przez wieki pozwalał wszystkim, którzy chcieli Go naśladować, w to wierzyć. Albo przed Mahometem istniało jedno wielkie kłamstwo, albo to Mahomet wymyślił wielkie kłamstwo. Musi być tak albo tak.
Chrześcijaństwo-C) Mam nadzieję, że nie zaczerpnąłeś tego pytania ze strony internetowej, ponieważ wykorzystuje ono kłamstwo, by sformułować poważny zarzut. Słowo „jeszcze nie” (oupo w języku greckim, nr Stronga 3768) występuje w najwcześniejszych zachowanych greckich rękopisach, zwłaszcza w p66 i p75. Zamiast po prostu wierzyć słowom Alanda i innych, sprawdziłem to sam i wyraźnie widnieje ono w obu. W tych rękopisach nie ma tu żadnych luk ani braków.
Wyrażenie „Jeszcze nie” występuje w p66, p75, manuskrypcie Watykańskim, lekcjonarzu bizantyjskim, niektórych manuskryptach syryjskich, koptyjskich sahidyjskich oraz późniejszych manuskryptach.
Wyrażenie „nie” (ouk w języku greckim) występuje w manuskrypcie Sinaiticus, Bezae Cantabrigiensis, koptyjskim manuskrypcie bohairskim, niektórych manuskryptach syryjskich, ormiańskich, etiopskich, gruzińskich, w Diatessaronie, manuskrypcie Chryzostoma oraz w późniejszych manuskryptach.
Istnieje więc wiele dowodów przemawiających za obydwoma poglądami, a NIV faktycznie najlepiej radzi sobie z tą kwestią, umieszczając w tekście słowo „jeszcze” i dodając przypis.
Islam-C) Yusuf 'Ali uwzględnił w swoim tłumaczeniu Koranu kilka wariantów rękopiśmiennych. Rozumiem, że później w Arabii Saudyjskiej spalono jego tłumaczenie Koranu. Najnowsze wydanie z Arabii Saudyjskiej, z jakim się zapoznałem, nie zawiera żadnych wariantów rękopiśmiennych. Z jednej strony można więc (niesłusznie) krytykować NIV za to, że wspomina o istnieniu wariantu rękopiśmiennego. Z drugiej strony nie krytykuje się całkowitego braku wariantów rękopiśmiennych w Koranie. Na przykład egzemplarz Koranu należący do Ubaja nie zawierał niektórych sur, które znajdują się w dzisiejszym Koranie. Muzułmański uczony Baidawi wspomina o wariantach w surze 3:100; 6:91; 19:35; 28:48; 33:6 i innych.
Czy sura 33:6 powinna brzmieć: „Prorok jest bliższy wierzącym niż oni sami sobie, a jego żony są ich matkami”, jak głosi ujednolicony tekst Uthmana?
A może powinno brzmieć: „Prorok jest bliższy wierzącym niż oni sami sobie, a on jest dla nich ojcem, a jego żony są ich matkami”, jak głosi tekst Ubaj b. Ka’ba?
Więcej na ten temat można przeczytać w książce „Koran i Biblia” autorstwa Williama F. Campbella, str. 123.
Pytanie 11: Dlaczego Jezus powiedział, że córka władcy nie umarła? (Mt 9,18–25; Łk 8,41–56) Albo Jezus skłamał, albo nie dokonał cudu, ale kontekst wyraźnie wskazuje, że uznano to za cud.
Odp.: Istnieją dwie możliwości. Po pierwsze, Jezus mógł posłużyć się metaforą. Nawet w Koranie, w surze 2:26, jest napisane, że Allah nie waha się używać metafor. Istnieje jednak prostsze wyjaśnienie. Jezus nigdy nie powiedział, że dziewczynka nie żyje – to Jair i zgromadzeni ludzie twierdzili, że nie żyje. Albo faktycznie znajdowała się w stanie zwykłej śpiączki, albo w inny sposób jej dusza nie opuściła ciała.
Pytanie 12: Dlaczego doktryna Trójcy Świętej była [rzekomo] nieznana Kościołowi aż do IV wieku? Dlaczego doktryna ta została [rzekomo] ustanowiona w drodze głosowania, a nie poprzez objawienie? Dlaczego w składzie soboru, który głosował, znajdowało się [rzekomo] tak wielu zwolenników Atanazego? Dlaczego wiara w tę [rzekomo] nową wówczas doktrynę stała się warunkiem przynależności do Kościoła? Dlaczego arianie byli wygnani i skazywani na śmierć?
Odp.: Wydaje się, że ludzie często wymyślają fałszywe informacje na temat Trójcy Świętej. Doktryny dotyczące Trójcy Świętej znajdują się zarówno w Biblii, jak i we wczesnych pismach chrześcijańskich. Nawet samo słowo „Trójca Święta” zostało sformułowane w formie pytania, co stanowi kłamstwo, a jego pochodzenie jest przesunięte o setki lat. Pierwsza wzmianka o Trójcy Świętej pochodzi od:
biskupa Teofila z Antiochii (168–181/188 r. n.e.) w jego Liście do Autolykusa 2:15.
Oto inne wzmianki, w których pojawia się słowo „Trójca”:
Tertulian (200–220 r. n.e.) był drugą znaną nam osobą, która użyła terminu „Trójca” w swoim liście „Przeciw Praxeusowi”.
Novatian (210–280 r. n.e.) z Rzymu napisał 32-rozdziałową książkę „Traktat o Trójcy Świętej”.
Klemens Aleksandryjski (pisał w latach 193–217/220 n.e.) również wspomniał o „Świętej Trójcy” w dziele „Stromata” 5:14.
Orygenes (230–254 r. n.e.) wspomina o Trójcy Świętej w dziele „De Principiis”, księga 1, rozdział 3, punkt 7.
Istnieje wiele, wiele innych wczesnych wzmianek wskazujących, że ludzie wierzyli, iż Jezus był Bogiem, a także innych kluczowych aspektów Trójcy Świętej. Oto częściowa lista.
| Lider | Źródła | Wypowiedzi i przekonania |
| Ignacy: uczeń apostoła Jana, zmarł w latach 107–116 n.e. | 17 miejsc: List do Polikarpa, rozdział 3, List do Efezjan 7 | „Jezus jest Bogiem” „Bóg Wcielony” |
| Diognet, 130 r. n.e. | Do Mathetesa | Chrystus posłany jako Król, Bóg, człowiek i Zbawiciel |
| Justyn Męczennik: 110/114–165 r. n.e. | Dialog z Tryfonem, rozdz. 55–56, 59, 61–64, 66, 74–78 | „Zasługujący na czczenie jako Bóg i Chrystus”. Popełnił błąd, sądząc, że istniał czas przed Chrystusem. |
| Teofil z Antiochii 115–181 r. n.e. | Do Autolika 2:22 | czyż ten głos [w Ogrodzie Edenu] jest czym innym niż Słowo Boże, które jest również Jego Synem? (Był pierwszym, który użył terminu „Trójca” |
| Tertulian 200–220/240 n.e. | Cała księga „Przeciw Praksjuszowi” | Drugi, który użył terminu „Trójca”. |
| Ireneusz: uczeń apostoła Jana. 120–202 r. n.e. | „Przeciw herezjom” 3:19:2 | „Jezus sam w sobie jest […] Bogiem i Panem […]” |
| Klemens Aleksandryjski 153–220 r. n.e. | „Stromata” 5:14, „Nauczyciel” |
„Święta Trójca” Hymn na cześć Jezusa: „Panie wszystkich czasów i przestrzeni; Jezu, Zbawco naszego rodzaju ludzkiego”; |
| Hipolit, uczeń a Ireneusza, 225–236 r. n.e. | Przeciw herezji Noeta | „Syn Boży, który będąc Bogiem, stał się człowiekiem”. |
| Orygenes z Aleksandrii, 184–254 r. n.e. | „De Principis” 1.3.8 Orygenes był w swoich czasach postacią bardzo kontrowersyjną, ale jego poglądy na temat Trójcy Świętej nie były kwestionowane. |
„Moc Trójcy jest jedna i ta sama”. |
| Nowacjan, 210–280 r. n.e. | Traktat o Trójcy Świętej | Wystarczy. |
| Atanazy zmarł w latach 296–373 | Kazanie na temat Łukasza 10:22 | Zjednoczeni bez pomieszania, odróżnieni bez rozdzielenia, niepodzielni bez stopni |
| Bazyli z Kapadocji 357–379 n.e. | List 8 do mieszkańców Cezarei, O Duchu | Ojciec jest Bogiem, Syn jest Bogiem, Duch Święty jest Bogiem. Omówienie sporu ariańskiego |
| Grzegorz z Nyssy 335–394 r. n.e. | O tym, że nie ma trzech Bogów, Przeciw Eunomiuszowi | Natura Ojca i Syna jest taka sama |
| Hilary 353–368 r. n.e. | Napisał książkę o Trójcy Świętej | Wystarczy |
| Ambroży z Mediolanu 340–397 r. n.e. | O wierze chrześcijańskiej | Słowa „Święty, Święty, Święty” z Ap 4,8 odnoszą się do Trójcy Świętej. |
| Jan Chryzostom 370–407 r. n.e. | Homilia 3 na temat Ewangelii św. Jana 1,1 | Wieczność Słowa jako osoby; nie stworzonego |
| Augustyn z Hippony 354–430 r. n.e. | Książka: O Trójcy Świętej | Nie uznawał żadnej różnicy w rangach |
| Nestoriusz: Sobór w Efezie , 431 r. n.e. | Założyciel nestorianizmu | Jego przekonanie, że Jezus był Bogiem, nigdy nie było przedmiotem krytyki |
| Cyryl z Aleksandrii (431–444 r. n.e.) | Główny przeciwnik Nestoriusza na soborze w Efezie | Zaczął kłaść nacisk na Maryję jako Matkę Bożą (niestety) |
| Patryk z Irlandii 389–461 r. n.e. | nie napisał zbyt wiele | słynna analogia z koniczyną |
Arianie zostali wygnani, ale nie znam żadnych przypadków, by arianie zostali straceni.
Skoro autor pytania podaje nieprawdziwe informacje, nie jest nieuzasadnione przypuszczenie, że w innych kwestiach również kłamie. Można się zastanawiać, czy zapoznał się z protokołami Soboru Nicejskiego [tak jak ja]. Wielu, a być może większość obecnych tam osób, na początku nie miała jasności co do istoty sporu. Nie osiągnięto żadnych istotnych wniosków, dopóki jeden z arian nie wyjaśnił jasno doktryny ariańskiej. Wówczas reakcja chrześcijan była przesądzona.
Doktryna Trójcy Świętej została ustanowiona na podstawie objawienia: chodziło o objawienie z przeszłości, już ujawnione w Nowym Testamencie.
Przyjrzyjmy się teraz islamowi i temu, czym dysponowali muzułmanie zamiast soborów, by rozstrzygać spory.
Bitwa pod Wielbłądem: Aisza, żona Mahometa, oraz jej dwaj generałowie, którym Mahomet obiecał raj, bezskutecznie walczyli przeciwko Aliemu. Obaj generałowie [najwyraźniej] osiągnęli męczeństwo [ponieważ Mahomet obiecał im raj], walcząc przeciwko kalifowi.
Bitwa pod Siffin: Mu’awiya i jego armia z Syrii walczyli z armią 'Aliego.
Ali zniszczył charidżytów, którzy przed bitwą pod Siffin popierali go.
Mutazylici byli brutalnie prześladowani, częściowo dlatego, że nauczali, iż Koran został stworzony.
Sufi byli często prześladowani i zabijani.
A może pytający uważa, że zgromadzenie nie powinno rozstrzygać spraw w drodze konsensusu lub głosowania, lecz poprzez zabijanie przeciwników w tradycyjnym muzułmańskim stylu?
Pytanie 13: Dlaczego Jezus jest tak podobny do innych cierpiących zbawców z mitologii? Dlaczego chrześcijanie nie wierzą w żadne inne historie o narodzinach z dziewicy i zbawicielach zapisane w starożytnej literaturze? Jak to się dzieje, że rytuał chrześcijańskiej komunii [rzekomo] istniał już we wcześniejszych pogańskich ceremoniach spożywania ciała i picia krwi ich bogów? Jak to się dzieje, że chrześcijański rytuał chrztu również istniał w wcześniejszych kultach pogańskich? Czyż najbardziej charakterystyczne doktryny chrześcijaństwa nie zostały w rzeczywistości przejęte z lokalnych kultów pogańskich? Podobnie, dlaczego Wielkanoc, Boże Narodzenie, Wielki Post, dni rogacyjnych, „ ” i inne święta wywodzą się z pogańskich świąt? Czy chrześcijaństwo nie miało własnego, autentycznego kalendarza uroczystości?
O: Przyjrzyjmy się najpierw temu pytaniu w odniesieniu do chrześcijaństwa, a następnie do islamu. Chociaż szatan potrafi tworzyć podróbki, faktem jest, że proroctwo o cierpiącym słudze z Księgi Izajasza 53 poprzedzało całą literaturę rzymską, większość literatury greckiej oraz całą literaturę nordycką. Dlaczego muzułmanie wierzą w Koran, gdy mówi on, że Jezus narodził się z dziewicy, i dlaczego zgadzają się z Koranem, który twierdzi, że Jezus jest Mesjaszem?
Pytanie 14: Jeśli Ojciec i Syn są osobami równorzędnymi, dlaczego Jezus modlił się do Ojca i błagał Go? (Mt 11,25). Czy Bóg może modlić się do Boga?
Odp.: To dobre pytanie; kluczowymi pojęciami, które należy tu zrozumieć, są: poddanie się na ziemi oraz komunikacja w ramach Trójjednego Boga.
Podporządkowanie: Przed przyjściem na ziemię Jezus dobrowolnie ogołocił samego siebie (Filipian 2:6-8), stając się podobnym do nas (Hebrajczyków 2:17)
Na ziemi Jezus podporządkował się Bogu Ojcu (List do Hebrajczyków 5:7)
Gdy odchodził, Jezus poprosił Ojca, aby przywrócił Mu chwałę, jaką miał przed początkiem świata (J 17,5).
Komunikacja: Nawet w Niebie istnieje pełna komunikacja między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Bóg może komunikować się z Bogiem, ponieważ Bóg jest trójosobową istotą.
Bóg trójosobowy: Bóg może być wszystkim, czym tylko zechce, i objawił nam w Nowym Testamencie, że nie jest taki sam jak my; jest Bogiem trójosobowym, którego nazywamy Trójcą Świętą. Na ziemi nie ma niczego ani nikogo podobnego do Boga. Nie powinniśmy próbować ograniczać tego, kim jest Bóg, opierając się na własnym doświadczeniu, ale raczej uczyć się tego, co Bóg objawił.
Pytanie 15: Jak może istnieć wieczny Syn, skoro Biblia mówi o Synu zrodzonym, wyraźnie wskazując, że Syn miał swój początek? (J 3,16; Hbr 1,5-6). Właśnie dlatego słowo „zrodzony” zostało pominięte we wszystkich nowych wersjach wydanych po 1971 roku!!!
Odp.: Nie jestem pewien, o czym mówi osoba zadająca pytanie. Nie jestem pewien, czy osoba ta wie, o czym mówi. Jedną z dwóch najpopularniejszych obecnie Biblii dla dorosłych jest Biblia New King James (prawa autorskie do Nowego Testamentu z 1979 r.). W obu wersetach występuje w niej słowo „zrodzony”.
W „Interlinear Translation of the Bible” Jaya P. Greena (prawa autorskie do oryginału z 1976 r.) w obu miejscach występuje słowo „zrodzony”.
To prawda, że inne tłumaczenia mówią o „jedynym” synu, ale to wciąż oznacza „wyjątkowo zrodzonego” lub, jak to ujął tłumacz Wuest, „jedynego w swoim rodzaju”.
Wygląda na to, że osoba zadająca pytanie uważa, że skoro Syn pochodzi od Ojca, to musiał mieć punkt początkowy, w którym został stworzony. Pragnę przypomnieć muzułmańskiemu czytelnikowi, że niemal wszyscy muzułmanie (z wyjątkiem mutazylitów i kilku innych) wierzą, iż Koran jest nie stworzony, a jednak pochodzi od Allaha.
Pytanie 16: Jeśli Jezus zasiada na tronie, to w jaki sposób może siedzieć po prawicy Boga? (Mk 16,19). Czy siedzi, czy stoi po prawicy Boga? (Dz 7,55). A może przebywa w łonie Ojca? (J 1,1)
Odp.: W chrześcijaństwie może On znajdować się po prawicy Boga w sposób mniej więcej podobny do tego, w jaki w islamie Allah może mieć tron – w obu przypadkach są to metafory. Skoro sura 2:26 mówi, że Allah nie gardzi używaniem podobieństw, czy uważasz, że Bóg kiedykolwiek posługiwał się podobieństwami, gdy dawał Torę i ewangelie?
Pytanie 17: Kto wskrzesił Jezusa z martwych? Czy Ojciec (Efezjan 1:20), czy Jezus (J 2:19-21), czy Duch Święty (Rzymian 8:11)?
Odp.: Wszyscy w tym uczestniczyli!
Pytanie 18: Jeśli Syn i Duch Święty są równorzędnymi osobami w Trójcy Świętej, dlaczego bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu jest niewybaczalne, a bluźnierstwo przeciwko Synowi nie jest? (Łukasz 12:10).
Odp.: Równość nie oznacza identyczności ani braku odrębności. Wszyscy trzej są równi pod względem natury i w innych aspektach, ale różnią się rolą i rangą. Duch Święty jest członkiem Trójcy Świętej, który działa w sercach ludzi, aby doprowadzić ich do zbawienia. Jeśli ktoś świadomie i ostatecznie odrzuca Ducha Świętego, nie ma dla niego nadziei. Jeśli umrze, odrzucając prawdziwego Jezusa, również trafi do piekła, ale jeśli odrzuca Jezusa, Duch Święty może w nim działać, aby zmienić jego serce i umysł.
Pytanie 19: Jeśli Duch Święty jest równorzędną Osobą Trójcy Świętej, dlaczego Biblia zawsze mówi o Nim jako o tym, który został posłany przez Ojca lub przez Jezusa? (J 14,26; 15,26).
Odp.: Są równi pod względem natury, ale różnią się rolą i rangą. Jezus również został posłany przez Ojca. Ojciec nigdy nie został przez nikogo posłany. Nie możemy nakładać na Boga żadnych ograniczeń dotyczących tego, jaką rolę każdy z członków Trójcy jest w jakiś sposób „zmuszony” pełnić. Możemy raczej po prostu uczyć się tego, co Biblia mówi nam o tym, jak poszczególne osoby Trójcy współdziałają ze sobą.
Pytanie 20: Według Ewangelii Mateusza Jezus urodził się za panowania Heroda Wielkiego (Mt 2,1). Według Ewangelii Łukasza Jezus urodził się podczas pierwszego spisu ludności w Izraelu, kiedy to Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii (Łk 2,2). Jest to niemożliwe, ponieważ Herod zmarł w marcu 4 r. p.n.e., a spis ludności odbył się w latach 6 i 7 n.e., czyli około 10 lat po śmierci Heroda.
Odp.: Nie, odbyło się kilka spisów ludności. Najpierw omówimy spisy ludności, a następnie postać Kwiriniusza.
Spisy ludności: Józef Flawiusz wspomina o spisie ludności przeprowadzonym przez „Cyreniusza” około lat 6–7 n.e. („Starożytności żydowskie” 17.13:5, napisane około 93–94 r. n.e.).
Zgodnie z „Wycliffe Bible Dictionary” (str. 319, 414) papirus z Oksyrynchosa nr 225 (w: Milligan, „Greek Papyri”, str. 44–47) podaje, że spis ludności przeprowadzano co 14 lat. Swetoniusz i Tacyt wskazują, że na przykład August zlecił trzy spisy ludności, z których drugi miał miejsce w latach 8–4 p.n.e.
Kwiryniusz: Z inskrypcji wynika, że Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii od 6 r. n.e. (co jest zbyt późnym okresem w stosunku do narodzin Jezusa). Była to jednak druga kadencja Kwiryniusza na tym stanowisku. Pierwsza miała miejsce między 12 a 6 r. p.n.e., kiedy to dowodził kampanią wojenną przeciwko Homanadensianom w Anatolii. Nie wiemy jednak, w której prowincji Kwiryniusz sprawował urząd namiestnika po raz pierwszy. Istnieją dwa poglądy:
Sir William Ramsay twierdzi, że Kwiryniusz był po raz pierwszy namiestnikiem Syrii. (Syria sąsiaduje z górami Anatolii). Chociaż dysponujemy kompletnym wykazem namiestników Syrii z tego okresu, a Kwiryniusz nie jest w nim wymieniony aż do roku 6 n.e., mógł on pełnić funkcję specjalnego, dodatkowego namiestnika na czas tej kampanii wojskowej.
F.F. Bruce uważa, że Kwiryniusz był prawdopodobnie namiestnikiem Galacji. Galacja leży w Anatolii. W swojej książce *The New Testament Documents: Are They Reliable?* (IVP), str. 86–87, F.F. Bruce wspomina, że wielu gramatyków tłumaczy Łukasza 2:2 jako „zanim” Kwiryniusz został namiestnikiem Syrii, a nie „gdy”.
Tertulian (200–240 r. n.e.) w dziele „Przeciw Marcionowi” 4:19 stwierdza, że imię „Kwiryniusz” zastąpiło imię „Saturnin”. Z historii wiemy, że Saturnin był namiestnikiem Syrii w latach 8–6 p.n.e.
Na marginesie należy zauważyć, że wiele faktów dotyczących starożytnego świata nie da się udowodnić. Na przykład monety z Damaszku nie zawierają żadnych wzmianek o rzymskiej okupacji Damaszku w latach 34–62 n.e. Niemniej jednak jesteśmy pewni, że Rzymianie rządzili wówczas Damaszkiem.
Zobacz książkę F.F. Bruce’a *The New Testament Documents: Are They Reliable?* (str. 86–87), gdzie omówiono wszystkie te poglądy, a także *Encyclopedia of Bible Difficulties* (str. 365–366) oraz *When Critics Ask* (str. 383–385), aby uzyskać więcej informacji.
Pytanie 21: Jan chrzcił w imię pokuty (Mt 3,11). Skoro Jezus rzekomo był bez grzechu, nie miał za co pokutować. Fakt, że został ochrzczony przez Jana, zawsze był [a właściwie nigdy nie był] powodem do wstydu dla Kościoła. Ewangelie nie podają żadnego wyjaśnienia chrztu Jezusa, poza [rzekomo] bezsensownym wyjaśnieniem zawartym w Ewangelii Mateusza 3:14-15: „aby wypełnić wszelką sprawiedliwość”. Inne fragmenty, które wskazują, że Jezus nie uważał się za bezgrzesznego, są również [rzekomo] powodem do wstydu dla Kościoła (Ewangelia Marka 10:18, Ewangelia Łukasza 18:19).
Odp.: Najpierw porozmawiajmy o chrześcijaństwie, a potem o islamie i o zawstydzającej sytuacji „bezgrzesznego” proroka, który musiał wielokrotnie prosić o przebaczenie i oczyszczenie ze swoich grzechów.
Kiedy ktoś odrzuca część Pisma Świętego jako „bezsensowną”, a następnie twierdzi, że nie ma w niej żadnego sensu, być może po prostu nie chce zrozumieć tego sensu.
Jezus został ochrzczony, aby dać nam przykład i utożsamić się z nami. Jeśli pytający potrafi zrozumieć, dlaczego Jezus był obecny podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy spożywanie chleba i wina symbolizowało upamiętnienie ciała i krwi Jezusa, to być może zrozumie również, dlaczego Jezus został ochrzczony.
Zadajmy proste pytanie: czy Allah spełnił, czy odrzucił wielokrotne prośby Mahometa? Kiedy Mahomet modlił się o przebaczenie grzechów, kiedy modlił się o oczyszczenie i kiedy obawiał się męki grobu [nie piekła, ale grobu], czy Allah powiedział Mahometowi: „Przestań wprowadzać tych ludzi w błąd. Nie mogę przebaczyć twoich grzechów, ponieważ nie masz żadnych, które można by przebaczyć”? Czy Allah powiedział: „Tak, przebaczam ci twoje nikczemne grzechy”, czy też Allah nic nie powiedział? Zobacz surę 40:55; 48:1-2; Buchari, tom 1, nr 711, str. 398; tom 1, nr 7, 19, 781; tom 6, nr 3; tom 8, nr 319, tom 8, nr 407 (poprzednie).
Czy Mahomet tutaj skłamał? Mahomet modlił się: „Zgrzeszyłem przeciwko sobie i wyznaję swój grzech. Wybacz mi wszystkie moje grzechy…”. Bukhari, tom 1, nr 7, 19, 711, 781; tom 6, nr 3; tom 8, nr 319 oraz tom 8, nr 407 (poprzedni) również wspominają o grzechach Mahometa. Konkretne czyny wymienione w Buchari, tom 1, nr 234; tom 8, nr 794, 795 obejmują odcinanie ludziom kończyn, wypalanie im oczu oraz skazywanie ich na śmierć z pragnienia. Zob. Buchari, tom 9, nr 117; tom 6, nr 198 (poprzedni), a także Fiqh us-Sunnah, tom 1, str. 133.
Mahomet modlił się do Allaha o przebaczenie swoich przeszłych i przyszłych grzechów. Buchari, tom 8, nr 407, str. 269. Mahometowi przebaczono jego przeszłe i przyszłe grzechy. Abu Dawud, tom 3, nr 4945, str. 1380
Bukhari, tom 9, nr 532 (str. 400) podaje, że Jezus w niebie powiedział, iż Allah przebaczył Mahometowi grzechy przeszłe i przyszłe. Czy muzułmanin uważa, że Jezus tutaj skłamał, ponieważ Allah nie musiał niczego przebaczać?
Bukhari, tom 6, nr 236, str. 201, podaje, że grzechy Mahometa zostały przebaczone w niebie, ale rzuca się w oczy brak jakiejkolwiek wzmianki o przebaczeniu jakiegokolwiek grzechu Jezusa. On nigdy nie musiał prosić o przebaczenie grzechów, podczas gdy Mahomet musiał.
Mahomet drżał na samą myśl o mękach w grobie. Sahih Muslim, tom 1, nr 1214, str. 290. Być może powinni drżeć również wyznawcy Mahometa. Zob. również Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1479, str. 281–282.
Pytanie 22: W Ewangelii Mateusza, Marka i Łukasza Ostatnia Wieczerza ma miejsce pierwszego dnia Paschy [w rzeczywistości nie, lecz w Święto Przaśników] (Mt 26,17; Mk 14,12; Łk 22,7). W Ewangelii św. Jana [rzekomo] ma ona miejsce dzień wcześniej, a Jezus zostaje ukrzyżowany pierwszego dnia Paschy [w rzeczywistości nie jest to Pascha, lecz Dzień Przygotowań do Paschy] (J 19,14).
Odp.: Mateusz 26:17, Marek 14:12 i Łukasz 22:7 NIE mówią o pierwszym dniu Paschy, lecz o pierwszym dniu Święta Przaśników. Był to czwartek, dzień, w którym zabijano baranka paschalnego, a nie piątek, kiedy spożywano paschalną wieczerzę. Jezus nie został ukrzyżowany w Dzień Paschy, lecz, jak mówi Ewangelia Jana 19:14, wisiał na krzyżu w Dzień Przygotowań do Paschy. Jeśli chodzi o Ostatnią Wieczerzę i ukrzyżowanie, to kiedy zaczyna się dzień? Dla Żydów dzień zaczynał się o zachodzie słońca, a Ostatnia Wieczerza i ukrzyżowanie miały miejsce tego samego dnia.
Pytanie 23: Kiedy Dawid sprowadził Arkę Przymierza do Jerozolimy? Przed pokonaniem Filistynów czy po? (a) Po (2 Księga Samuela 5 i 6). (b) Przed (1 Księga Kronik 13 i 14).
Odp.: Podróż Arki przebiegała w dwóch etapach, a prawdziwą kwestią sporną jest to, czy pierwszy etap miał miejsce przed walką z Filistynami, po niej, w tym samym czasie, czy też nie zostało to określone. Nie ma w tym żadnego problemu, gdy uświadomimy sobie, że fragmenty te nie muszą być ułożone w porządku chronologicznym. O ile fragment nie jest poprzedzony słowem „wtedy” lub „potem” albo czymś podobnym, wydarzenia mogą mieć miejsce w tym samym czasie lub w dowolnej kolejności.
Pierwszy etap podróży: Dawid sprowadził Arkę z Kiriat-Jearim, ale po śmierci Uzy pozostawił ją w domu Obed-Edoma z Gitu. (1 Kronik 13; 2 Samuela 6:1-11)
Walki: Filistyni zmobilizowali się przeciwko Dawidowi i stoczyli bitwę pod Baal-Perazim, a następnie w dolinie Refaim. (1 Kronik 14; 2 Samuela 5:20-25
Drugi etap podróży: Dawid przeniósł Arkę z domu Obed-Edoma do Jerozolimy. 1 Kronik 15:1-29; 2 Samuela 6:12-18
W 2 Księdze Samuela 6:1 pojawia się słowo „ponownie”, ale nie musi ono oznaczać, że miało to miejsce po bitwie. W 1 Księdze Kronik również nie ma słowa wskazującego na kolejność czasową.
Pytanie 24: Jak miała na imię matka króla Abijasza? (a) Michaia, córka Uriela z Gibei (2 Kronik 13:2). (b) Maacha, córka Absaloma (2 Kronik 11:20). Jednak Absalom miał tylko jedną córkę, która miała na imię Tamar
Odp.: Chociaż 2 Kronik 11:20 nie stwierdza wyraźnie, że ten Absalom był tym samym Absalomem, synem Dawida, to najprawdopodobniej była to ta sama osoba.
W książce „735 Baffling Bible Questions Answered” (str. 137) napisano, że hebrajskie słowo oznaczające córkę, „bet”, może oznaczać potomka, a Maaka mogła być wnuczką Absaloma. Książka „Hard Sayings of the Bible” (str. 245) wspomina również, że Księga Rodzaju 46:15 jest przykładem, w którym „synowie Lei” oznaczają potomków Lei.
Istnieją co najmniej trzy proste możliwe rozwiązania, które nie wiążą się z żadnymi błędami kopistów.
Absalom -> Uriel -> Maaka Absalom miał syna, Uriela, który mieszkał w Gibea, a ten miał córkę o imieniu Maaka.
Uriel -> córka + Absalom -> Maaka Uriel, który mieszkał w Gibea, miał córkę, która poślubiła Absaloma. Mieli córkę o imieniu Maaka.
Absalom -> córka + Uriel -> Maaka Absalom miał córkę, która poślubiła Uriela mieszkającego w Gibei, a oni mieli córkę o imieniu Maaka.
Pytanie 25: Czy Jozue i Izraelici zdobyli Jerozolimę? (a) Tak (Jozue 10:23, 40). (b) Nie (Jozue 15:63).
Odp.: Nie wystarczy po prostu czytać Biblię; trzeba ją czytać uważnie. Błędem jest twierdzenie, że Jozue 10:23,40 mówi o zdobyciu Jerozolimy. Izraelici pokonali armie w bitwie, pojmali pięciu królów kananejskich z jaskini i podporządkowali sobie tę ziemię, ale w Księdze Jozuego nie ma wersetu, który twierdziłby, że zdobyli Jerozolimę.
Pytanie 26: Kim był ojciec Józefa, męża Marii? (a) Jakub (Ewangelia według św. Mateusza 1:16). (b) Heli (Ewangelia według św. Łukasza 3:23).
Odp.: Jakub był ojcem Józefa, a Heli był najbliższym biologicznym przodkiem, czyli ojcem Marii. Łukasz 3:23 mówi, że Jezus był synem – tak się uważało – Józefa. Tak brzmi to w języku greckim, a osoba zadająca pytanie zadała już podobne pytanie w pytaniu 3.
Pytanie 27: Od którego syna Dawida wywodził się Jezus? (a) Salomona (Ewangelia według św. Mateusza 1:6). (b) Natana (Ewangelia według św. Łukasza 3:31).
Odp.: Z biologicznego punktu widzenia Jezus pochodził od Natana. Z prawnego punktu widzenia Jezus miał prawa wynikające z linii Dawida jako prawny (a nie biologiczny) syn Józefa, potomka Salomona.
Pytanie 28: Kto był ojcem Szaltiela? (a) Jekoniasz [Jekoniasz] (Mt 1,12). (b) Neri (Łk 3,27).
Odp.: Było kilku ludzi o imionach Szaltiel i Zorobabel.
W Ewangelii Mateusza 1:12 podano następującą kolejność: Jozjasz (dziadek) -> Jekoniasz -> Szaltiel -> Zorobabel -> Abiud -> Eliakim
W Ewangelii Łukasza 3:26-27 podano: Melchi -> Neri -> Szaltiel -> Zorobabel -> Reza -> Joannas -> Juda -> Józef
W 1 Kronikach 3:15-17 rodowód wygląda następująco: Jozjasz -> Jojakim -> Jekoniasz -> Szaltiel i Pedaías. Nie wspomniano o żadnych dzieciach Szaltiela, ale następnym w linii królewskiej jest Zerubabel, syn Pedaíasa.
Rodowody Marii i Józefa były identyczne aż do Dawida, a następnie rozeszły się. Po tym momencie nie ma już żadnych podobieństw ani wśród przodków, ani wśród potomków. Być może Szaltiel i Zorobabel z Ewangelii Łukasza zostali nazwani na cześć namiestników wymienionych w 1 Kronikach 3:15-17 i Ewangelii Mateusza 1:12. Należy również zauważyć, że Łukasz 3:26-27 wspomina o Judzie i Józefie, ale byli to inni ludzie niż Juda, syn Jakuba, Józef, syn Jakuba, oraz Józef, mąż Marii.
Pytanie 29: Który z synów Zorobabela był przodkiem Jezusa Chrystusa? (a) Abiud (Ewangelia według św. Mateusza 1:13). (b) Reza (Ewangelia według św. Łukasza 3:27). Jednak siedmiu synów Zorobabela to: i. Mesullam, ii. Hanania, iii. Haszuba, iv. Ohel, v. Berechiasz, vi. Hasadiasz, viii. Juszabhesed (1 Kronik 3:19, 20). Imiona Abiud i Reza nie pasują do żadnego z tych miejsc.
Odp.: Oba, ponieważ – jak wynika z poprzedniej odpowiedzi – istniało dwóch mężczyzn o imieniu Zorobabel, więc nie należy oczekiwać, że imię Resa pojawi się w 1 Kronikach 3:19,20, ponieważ synowie wymienieni w 1 Kronikach 3:19 byli synami namiestnika Zorobabela. Imię Abiud powinno się zgadzać, więc może to być albo błąd skryby w tekście greckim, albo błąd skryby w tekście hebrajskim. Analiza zwojów znad Morza Martwego powinna nam wskazać, o którą z tych możliwości chodzi, z tym że jedyną częścią 1 Kronik zachowaną w zwojach znad Morza Martwego jest 1 Kronik 7:24.
Pytanie 30: Kim był ojciec Uzjasza? (a) Joram (Ewangelia Mateusza 1). (b) Amazjasz (2 Kronik 26:1).
Odp.: Mateusz nie uwzględnił wszystkich pokoleń, ale pominął niektóre, co mógł zrobić, ponieważ słowo „ojciec” w języku greckim i hebrajskim oznacza również przodka. 2 Kronik 22:1; 22:11; 24:27 oraz 26:1 pokazują, że genealogia przebiega następująco: Jehoram/Joram -> Achazjasz -> Joasz- > Amazjasz -> Uzjasz. Ponownie, słowo „ojciec” oznacza tu przodka, a Joram był przodkiem Uzjasza.
Pytanie 31: Kto był ojcem Jekoniasza? (a) Jozjasz (Ewangelia według św. Mateusza 1:11). (b) Jojakim (1 Kronik 3:16
Odp.: Słowo „ojciec” często oznacza przodka, tak samo jak słowo „syn” często oznacza potomka, na przykład Jezus, syn Dawida. 1 Kronik pokazuje nam, że dobry król Jozjasz był dziadkiem Jekoniasza, a zły Jojakim był jego ojcem.
Pytanie 32: Ile pokoleń upłynęło od wygnania babilońskiego do czasów Chrystusa?
(a) Mateusz podaje liczbę czternastu (Mt 1,17).
(b) Jednak dokładne policzenie pokoleń wskazuje na zaledwie trzynaście (zob. Ewangelia według św. Mateusza 1:12-16).
Odp.: Istnieją trzy zestawy po 14 imion, ale nie sumują się one, ponieważ pierwsza lista obejmuje okres od Abrahama aż do Dawida włącznie, a druga lista obejmuje okres od Dawida aż do wygnania. Mielibyśmy problem, gdyby Mateusz twierdził, że było 42 pokolenia, ale Mateusz nigdy nie podał, że ich suma wynosi 42. Mateusz prawdopodobnie wspomniał mimochodem o trzech zestawach po 14 imion jako o pomocy pamięciowej.
Pytanie 33: Kto był ojcem Szelecha? (a) Kenan (Łk 3:35-36). (b) Arfaksad (Rdz 11:12).
Odp.: Odpowiedź jest niemal taka sama jak w pytaniu nr 31. Termin „ojciec” może oznaczać przodka, a „syn” – potomka.
Arfaksad był ojcem/przodkiem Szelaha, jak podano w Księdze Rodzaju 10:24.
Łukasz pokazuje, że Sela był synem/potomkiem Kainana, który z kolei był synem/potomkiem Arfaksada.
Pytanie 34: Na ilu zwierzętach Jezus wjechał do Jerozolimy?
(a) Na jednym – na osiołku (Ewangelia według św. Marka 11:7; por. Ewangelia według św. Łukasza 19:35). „I przyprowadzili osiołka do Jezusa, położyli na nim swoje szaty, a On na nim usiadł”.
(b) Na dwóch – na osiołku i na osiołku (Ewangelia według św. Mateusza 21:7). „Przyprowadzili osła i osiołka, położyli na nich swoje szaty, a On na nich usiadł”.
Odp.: Były tam dwa zwierzęta: osiołka i jej źrebak, jak podaje Ewangelia Mateusza 21:2-6. Zarówno Ewangelia Marka 11:7, jak i Ewangelia Łukasza 19:35 mówią, że Jezus usiadł na źrebaku. Na marginesie, pierwszą znaną osobą, która odpowiedziała na tę rzekomą sprzeczność, jest Justyn Męczennik w dziele „Dialog z Tryfonem Żydem”, rozdział 53, napisanym około 138–165 r. n.e.)
Pytanie 35: W jaki sposób Szymon Piotr dowiedział się, że Jezus jest Chrystusem? (a) Dzięki objawieniu z nieba (Mt 16,17). (b) Powiedział mu o tym jego brat Andrzej (J 1,41).
Odp.: Piotr usłyszał, że Jezus jest Chrystusem, opierając się na (niewielkim) autorytecie swojego brata Andrzeja (J 1,41), ale dopiero później, w Ewangelii Mateusza 16,17, Piotr upewnił się, że Jezus jest Chrystusem, dzięki natchnieniu Ducha Świętego.
Pytanie 36: Czy Jezus pozwolił swoim uczniom zabrać ze sobą laskę podczas podróży? (a) Tak (Ewangelia Marka 6). (b) Nie (Ewangelia Mateusza 10:9; Ewangelia Łukasza 9:3).
Odp.: Jezus mógł wydawać różne wskazówki w zależności od podróży. Z drugiej strony może to po prostu być błąd skryby, w wyniku którego w zachowanych kopiach Ewangelii Marka słowo „nie” zostało zastąpione słowem „tylko”. W języku greckim różnica między „tylko” a „nie” polega na dodaniu dwuliterowego greckiego słowa ei.
Pytanie 37: Czy Herod uważał, że Jezus był Janem Chrzcicielem? (a) Tak (Mt 14,2; Mk 6,16). (b) Nie (Łk 9,9)
Odp.: Według Łukasza 9:7 Herod był zakłopotany, więc nie wiedział, co o tym myśleć. Łukasz 9:7-9 mówi: „Gdy Herod, tetrarcha, usłyszał o wszystkim, co się działo, był zakłopotany. Niektórzy bowiem mówili, że Jan powstał z martwych, inni, że pojawił się Eliasz, a jeszcze inni, że powstał jakiś prorok z dawnych czasów. – „Ściąłem głowę Janowi” – rzekł Herod – „ale kim jest ten człowiek, o którym słyszę takie rzeczy?”. I starał się ujrzeć Jezusa”.
W Ewangelii Mateusza 14:2 Herod mówi do swoich sług: „To jest Jan Chrzciciel; powstał z martwych!”. Ewangelia Marka 6:16 zawiera podobną wzmiankę: „Jan, którego ściąłem, powstał!”. Należy pamiętać, że w języku greckim nie stosowano znaków interpunkcyjnych. To, co tutaj przedstawiono jako wykrzyknik, mogło być znakiem zapytania.
Pytanie 38: Czy Jan Chrzciciel rozpoznał Jezusa przed Jego chrztem? (a) Tak (Ewangelia według św. Mateusza 3:13-14). (b) Nie (Ewangelia według św. Jana 1:32, 33).
Odp.: Należy pamiętać, że Jan Chrzciciel i Jezus byli kuzynami, więc Jan już znał Jezusa. Jednak Duch potwierdził, że Jezus jest Mesjaszem podczas chrztu, w tej właśnie chwili, gdy Jezus wyszedł z wody (Mt 3:13-14). Jan nie dostrzegłby tego potwierdzenia, gdyby nie widział Ducha zstępującego na Jezusa w postaci gołębia. Fragment z Ewangelii św. Jana 1:32, 33 nie opisuje, kiedy Jan widział Ducha zstępującego na Jezusa. Opisuje natomiast, jak Jan opowiadał innym, że widział Ducha zstępującego na Jezusa w postaci gołębia. Ponieważ Ewangelia św. Jana nie precyzuje, kiedy Jezus został ochrzczony, błędem jest twierdzenie, że według Jana miało to miejsce po Jego chrzcie.
Pytanie 39: Czy Jan Chrzciciel rozpoznał Jezusa po Jego chrzcie? (a) Tak (Ewangelia Jana 1:32, 33). (b) [rzekomo] Nie (Ewangelia Mateusza 11:2).
Odp.: Mateusz 11:2 nie mówi, że Jan przestał rozpoznawać Jezusa. Jan przechodził raczej okres zwątpienia i wzywał Jezusa, by udowodnił światu, kim jest.
Pytanie 40: Co, według Ewangelii Jana, Jezus powiedział o składaniu świadectwa o samym sobie? (a) „Jeśli ja sam o sobie świadczę, moje świadectwo nie jest prawdziwe” (J 5:31).
(b) „Nawet jeśli sam o sobie świadczę, moje świadectwo jest prawdziwe” (J 8,14).
Odp.: W Ewangelii św. Jana 5:31 Jezus miał na myśli, że gdyby ktoś – w tym On sam – był jedynym świadkiem samego siebie, świadectwo to nie zostałoby uznane za ważne przed bezstronnym sądem. Absurdalne jest myślenie, że Jezus mówi, iż odmawia uznania się za Mesjasza lub Syna Bożego.
Podobnie w Ewangelii św. Jana 8:14 Jezus mówi, że choć sam jest świadkiem, nie jest jedynym świadkiem na swoją korzyść; świadkiem na Jego korzyść jest również Ojciec. Świadectwo to zostało potwierdzone cudami Jezusa.
Pytanie 41: Czy kiedy Jezus wszedł do Jerozolimy, tego samego dnia oczyścił świątynię?
(a) Tak (Mt 21,12).
(b) Nie. Wszedł do świątyni i rozejrzał się, ale ponieważ było już bardzo późno, nic nie zrobił. Zamiast tego udał się do Betanii, aby spędzić tam noc, a następnego ranka powrócił, by oczyścić świątynię (Ewangelia według św. Marka 11:1-17).
Odp.: Jezus udał się do Jerozolimy, dokonując triumfalnego wjazdu, a następnie spędził tam noc. Następnego dnia Jezus ponownie wszedł do Jerozolimy, a potem wygnał handlarzy pieniędzmi ze świątyni. W Ewangelii Mateusza 21:11-12 pominięto czas spędzony na noclegu i ponowne wejście do Jerozolimy, ale pominięcie szczegółów nie stanowi błędu.
Pytanie 42: Ewangelie mówią, że Jezus przeklął drzewo figowe. Czy drzewo uschło natychmiast?
(a) Tak (Mt 21,19).
(b) Nie. Uschło w ciągu nocy (Ewangelia według św. Marka 11:20).
(Do tej pory nie rozumiałem, dlaczego Jezus przeklął drzewo figowe w środku
wiosny?????)
Odp.: Ewangelia Marka 13:28-29 pokazuje, że drzewo figowe symbolizowało naród żydowski, a brak owoców oznacza brak akceptacji, jaką większość Żydów okazywała Jezusowi.
Jezus prawdopodobnie przeklął drzewo figowe dwukrotnie. Przeklął je pewnego dnia rano [w poniedziałek lub wtorek] w Ewangelii Marka 11:12-14, a następnie następnego dnia w Ewangelii Mateusza 21:18-19a. Chociaż nie jest podane, kiedy rozpoczął się proces usychania, drzewo uschło natychmiast po tym, jak zostało przeklęte po raz drugi w Ewangelii Mateusza 21:19b-22. (zob. także Ewangelia według św. Marka 11:20-25). Tak właśnie stało się z Żydami. Naród ten znalazł się pod klątwą za odrzucenie Jezusa na Golgocie, ale nie widać było żadnych natychmiastowych skutków. Potem jednak nastąpił okres niepokojów przeciwko Rzymianom oraz prześladowań Kościoła ze strony Żydów. Później Żydzi zbuntowali się przeciwko Rzymianom, a Jerozolima została zniszczona w 70 r. n.e.
Drzewo figowe zostało przeklęte, ponieważ było symbolem narodu izraelskiego, ale jest tu więcej informacji. Książka „Trudne powiedzenia Biblii” (str. 441–442), czerpiąca informacje z artykułu W.M. Christie’ego zatytułowanego „Bezużyteczne drzewo figowe”, podaje więcej szczegółów. Napisano tam, że pod koniec marca na drzewach figowych zaczynają pojawiać się liście i wyrastają małe guzki zwane w palestyńskim dialekcie arabskim „taqsh”, wielkości zielonych migdałów. Opadają one, ponieważ nie są to prawdziwe figi, ale chłopi nadal je spożywają, gdy są głodni. Jeśli jednak liście figowe pojawią się bez „taqsh”, nie będzie fig.
Pytanie 43: Kiedy Paweł był w drodze do Damaszku, ujrzał światło i usłyszał głos. Czy ci, którzy byli z nim, słyszeli ten głos? (a) Tak (Dz 9,7). (b) Nie (Dz 22,9).
Odp.: W Dziejach Apostolskich 9:7 ludzie towarzyszący Saulowi/Pawłowi usłyszeli jedynie dźwięk/głos (Dz 9:7). Jednakże w przeciwieństwie do Dziejów Apostolskich 22:9, nie usłyszeli oni głosu, który przemawiał do Saula/Pawła. Ludzie mogą usłyszeć dźwięk, ale nie zrozumieć żadnych słów.
Pytanie 44: Kiedy Paweł ujrzał światło, upadł na ziemię. Czy jego towarzysze podróży również upadli na ziemię? (a) Tak (Dz 26,14). (b) Nie (Dz 9,7).
Odp.: Kiedy ludzie upadają na ziemię, mogą później wstać i stać oniemiali.
Pytanie 45: Czy głos od razu wyjaśnił, jakie miały być obowiązki Pawła? (a) Tak (Dz 26:16-18).
(b) Nie. Głos nakazał Pawłowi udać się do miasta Damaszku, gdzie zostanie mu powiedziane, co ma czynić (Dz 9:7; 22:10).
Odp.: Nie ma sprzeczności między tymi wersetami: najpierw przytoczę wspomniane wersety.
Dz 9,7: „Ludzie podróżujący z Saulem stali tam oniemiali. Słyszeli głos, ale nikogo nie widzieli”.
W Dziejach Apostolskich 26:16-18 Jezus przemawia do Saula: „Wstań jednak i stań na nogach. Ukazałem ci się bowiem, aby cię ustanowić sługą i świadkiem tego, co widziałeś ode Mnie i czego ci jeszcze pokażę. Wybawię cię od twojego ludu i od pogan. Posyłam cię do nich, abyś otworzył im oczy, aby przeszli z ciemności do światła i z mocy szatana do Boga, aby otrzymali przebaczenie grzechów i dziedzictwo wśród tych, którzy zostali uświęceni przez wiarę we Mnie”.
Dzieje Apostolskie 22:10 „Wstań i idź do Damaszku. Tam zostanie ci powiedziane wszystko, co zostało ci wyznaczone”.
Dzieje Apostolskie 26:16-18 to bardzo ogólny zarys tego, kim stanie się Saul z Tarsu. Nie ma tam żadnych szczegółów dotyczących tego, co Saul ma robić, poza tym, że w jakiś sposób otworzy im oczy i odwróci ich od ciemności ku światłu. Nie, potrzeba było nie tylko nauki w Damaszku, ale także siedmiu lat nauki w Arabii, zanim Paweł dowiedział się dokładnie, co ma robić i jak to robić.
Pytanie 46: Co Juda zrobił z pieniędzmi, które otrzymał za zdradę Jezusa?
(a) Kupił za nie pole (Dz 1,1)
(b) Wrzucił całość do świątyni i odszedł. Kapłani nie mogli włożyć krwawych pieniędzy do skarbca świątynnego, więc wykorzystali je do zakupu pola, na którym chowano obcych (Mt 27,5).
Odp.: Oba, choć w pierwszym przypadku pośrednio. Judasz wrzucił pieniądze do świątyni. Kapłani wykorzystali te pieniądze do zakupu pola w imieniu Judasza.
Pytanie 47: Jak zginął Judasz?
(a) Po wrzuceniu pieniędzy do świątyni odszedł i powiesił się (Mt 27,5).
(b) Po tym, jak kupił pole za cenę swojego złego czynu, upadł głową w dół, pękł na pół, a wszystkie jego wnętrzności wylewały się na zewnątrz (Dz 1,1).
Odp.: Pozwólcie, że zadam makabryczne pytanie. Gdy ktoś się powiesił i nikt nie zdejmie ciała, a żadne zwierzęta nie zabiorą go, gdy wisi na drzewie, co się stanie z tym ciałem? Czy myślicie, że pozostanie nienaruszone na zawsze? – Oczywiście, że nie.
Możliwe jest również, że Judasz próbował powiesić się nad urwiskiem, ale mu się to nie udało, ponieważ pękła lina.
Pytanie 48: Dlaczego pole to nazywa się „Polem Krwi”?
(a) [Rzekomo] dlatego, że kapłani kupili je za pieniądze z krwi (Mt 27:7-8).
(b) Z powodu krwawej śmierci Judasza, która miała tam miejsce (Dz 1,19).
Odp.: Nie ma sprzeczności między tymi dwoma fragmentami.
W Ewangelii Mateusza 27:7-8 nie jest powiedziane, że jedynym powodem było to, iż kapłani kupili je za pieniądze z krwi. W Ewangelii Mateusza 27 jest napisane, że: a) Judasz się powiesił, b) pole zostało kupione za pieniądze z krwi oraz c) było to miejsce pochówku obcokrajowców.
W Dziejach Apostolskich 1:19 jest tylko mowa o tym, że mieszkańcy Jerozolimy dowiedzieli się o: a) śmierci Judasza, b) tym, że pole zostało kupione za pieniądze z krwi, i dlatego nazwali je polem krwi.
Pytanie 49: Czy Herod chciał zabić Jana Chrzciciela? (a) Tak (Ewangelia według św. Mateusza 14:5).
(b) Nie. To Herodiada, żona Heroda, chciała go zabić.
Jednak Herod [bał się Jana i] wiedział, że był on człowiekiem sprawiedliwym, i zapewniał mu bezpieczeństwo (Ewangelia według św. Marka 6:20).
Odp.: Herod był w tej sprawie niezdecydowany. Herod chciał, by Jan zginął, ale nie chciał sprawiać wrażenia, że to on jest tym, który tego pragnął. Herod mógł obawiać się Jana z dwóch powodów. Gdyby Herod po prostu przeprowadził egzekucję, która wyglądałaby na kapryśną, ludzie w ogóle nie szanowaliby Heroda. Ale również po tym, jak Herod uwięził Jana, aby go zabić, mógł mieć wątpliwości. Jeśli Jan naprawdę był prorokiem, jak Herod stanąłby przed Bogiem? Herodiada rozwiązała jednak wszystkie problemy i wahania Heroda, nakłaniając swoją córkę, by wyciągnęła od Heroda obietnicę zabicia Jana Chrzciciela. To znaczy, przynajmniej Herodiada rozwiązała problemy Heroda w tym życiu.
Pytanie 50: Kim był dziesiąty uczeń Jezusa na liście dwunastu?
a) Tadeusz (Mt 10,1-4; Mk 3,13-19).
(b) Judasz, syn Jakuba, to odpowiednik tej postaci w Ewangelii Łukasza (Łk 6,12-16).
Odp.: Tadeusz to ta sama postać co Juda, syn Jakuba, z Łukasza 6:16 i Dziejów Apostolskich 1:13, podobnie jak Piotr i Szymon to ta sama osoba. Być może po ukrzyżowaniu Tadeusz nie chciał, by nazywano go Judą, ze względu na potencjalne pomylenie z Judą Iskariotą. Judas to imię hebrajskie. Niektóre greckie rękopisy podają imię Tadeusz, inne „Lebbaeus”, a jeszcze inne „Lebbaeus zwany/nazywany Tadeuszem”. W „Przewodniku po Biblii” Asimova (str. 908) napisano, że „Lebbaeus” jest grecką formą imienia „Lewi”.
Pytanie 51: Kiedy Jezus wszedł do Kafarnaum, uzdrowił niewolnika setnika. Czy setnik przyszedł osobiście, aby poprosić Jezusa o to? (a) Tak (Ewangelia według św. Mateusza 8:5).
(b) Nie. Wysłał kilku starszych Żydów i swoich przyjaciół (Łukasz 7:3, 6).
Odp.: Setnik wysłał żydowskich pośredników; Mateusz prawdopodobnie pominął ten szczegół dotyczący pośredników, ponieważ nie chciał zaciemniać faktu, że Jezus pomagał nie-Żydowi, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 8, str. 200. Biblia studyjna NIV, str. 1453, dodaje, że podobnie w przypadku, gdy Piłat kazał biczować Jezusa w Ewangelii Mateusza 27:26, Mateusz NIE twierdzi, że Piłat osobiście biczował Jezusa, ale że kazał Go biczować.
Pytanie 52: Czy oprócz Jezusa ktoś jeszcze wstąpił do nieba? (a) Nie (J 3,13).
(b) Tak. „A Eliasz wzniósł się w niebo w wirze wiatru” (2 Król. 2:11).
Odp.: Ta odpowiedź wymaga dogłębnego zrozumienia teologii chrześcijańskiej. Po zakończeniu ziemskiego życia wierzących ze Starego Testamentu udali się oni, by zamieszkać z Bogiem w raju, zwanym również „łonom Abrahama” w Ewangelii Łukasza 16:22. Jednak nikt nie udał się do nieba, w którym obecnie przebywa Jezus, dopóki Jezus nie umarł i nie zmartwychwstał. Dlatego właśnie Jezus powiedział złoczyńcy po swojej prawej stronie: „Dzisiaj będziesz ze Mną w raju”.
Pytanie 53: Komu Midianici sprzedali Józefa? (a) „Izmaelitom” (Rdz 37,2). (b) „Potifarowi, urzędnikowi faraona” (Rdz 37,36).
Odp.: Odpowiedź powinna być oczywista. Pozostali synowie Jakuba nie udali się w tym czasie do Egiptu, gdzie mieszkał Potifar. Sprzedali Józefa bezpośrednio Izmaelitom, którzy z kolei sprzedali go Potifarowi. Izmaelici nie chcieli Józefa jako niewolnika; byli jedynie pośrednikami, którzy przekazali go Potifarowi.
Pytanie 54: Kto sprowadził Józefa do Egiptu?
(a) Izmaelici kupili Józefa, a następnie „zabrali go do Egiptu” (Rdz 37,25.27).
(b) „Midianici sprzedali go w Egipcie” (Rdz 37:36).
(c) Józef rzekł do swoich braci: „Jestem waszym bratem, Józef, którego
sprzedaliście do Egiptu” (Rdz 45:4).
Odp.: Chociaż zarówno „Midianici”, jak i „Izmaelici” mogą być błędem skryby, istnieje inne wyjaśnienie. Midianici i Izmaelici nie byli od siebie oddzieleni, a oba terminy były używane zamiennie. Nawet dzisiaj Arabowie wywodzą się od kuzynów Kananejczyków mieszkających w Bahrajnie oraz innych ludów semickich i chamickich, a także od innych przodków, którzy nie pochodzili od Ismaela. Kiedy Arabowie mówią, że wywodzą się od Ismaela, jest w tym również ziarno prawdy, ponieważ wszystkie te ludy zawierały między sobą małżeństwa. Ponadto Abraham miał siedmiu innych synów z Ketury, a niektórzy z nich to Midian, Saba i Dedan.
Jeśli chodzi o punkt c), bracia Józefa sprzedali go do Egiptu pośrednio, za pośrednictwem arabskich handlarzy.
Pytanie 55: Kto zabił Goliata? (a) Dawid (1 Samuela 17:23, 50). (b) Elchanan (2 Samuela 21:19).
Odp.: Zachowane wersje 2 Księgi Samuela 21:19 zawierają najwyraźniej błąd kopisty, który pominął frazę „Lahmi, brat”
1 Kronik 20:5 mówi, że Elchanan zabił Lahmiego, brata Goliata.
Ten błąd kopisty łatwo jest prześledzić, zgodnie z książką „Hard Sayings of the Bible” (str. 212–213), która zawiera pełną analizę hebrajską.
Pytanie 56: Kto zabił Saula? (a) „Saul wziął swój miecz i rzucił się na niego... W ten sposób Saul
zginął...” (1 Księga Samuela 31:4-6). (b) Zabił go Amalekita (2 Księga Samuela 1:1-16).
Odp.: Saul popełnił samobójstwo. 2 Samuela 1:1-16 nie mówi, że Amalekita zabił Saula. Pokazuje raczej, że Amalekita twierdził przed Dawidem, iż zabił Saula. Amalekita skłamał, licząc na nagrodę, ale Dawid kazał go zamiast tego stracić.
Pytanie 57: Dlaczego Stary Testament [rzekomo] naucza, że nie ma piekła, podczas gdy Nowy Testament naucza, że istnieje? Koncepcja „stopniowego objawienia” nie wyjaśnia sprzeczności w tekstach biblijnych.
Odp.: Stary Testament rzeczywiście naucza o istnieniu piekła, choć nie tak wyraźnie.
„Zostaniesz jednak zrzucony do Szeolu, do najgłębszych otchłani”. Izajasz 14:15
„Któż z nas może mieszkać wśród ognia trawiącego? Któż z nas może mieszkać wśród płomieni wiecznych?” Izajasz 33:14
Otchłań: Księga Hioba 33:24; Psalm 30:9
Księga Ezechiela 32:18-31 zawiera obszerny opis tych, którzy znajdują się w otchłani. Mówi ona o faraonie, który już jest w otchłani, że ujrzy tam innych i znajdzie pocieszenie w ich liczbie.
W Księdze Izajasza 66:24 czytamy, że robak nie umiera, a ogień nie gaśnie dla tych, którzy walczyli przeciwko Bogu.
Wreszcie, jak długo będzie trwać piekło? Ogień, który Bóg rozpalił przeciwko tym, którzy Go nienawidzą, będzie płonął na wieki. (Jeremiasz 17:4)
Pytanie 58: Dlaczego większość Starego Testamentu naucza, że nie ma życia pozagrobowego (zobacz np. Księga Koheleta 9:5-6), podczas gdy późniejsze pisma Starego Testamentu i Nowy Testament tak właśnie nauczają?
Odp.: Nie naucza ono o życiu pozagrobowym w grobie, jak to czyni islam, ale naucza, że życie pozagrobowe istnieje.
„I wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, a inni na hańbę i wieczne pogardzenie.” Dan 12:2
„Lecz Bóg wybawi moje życie z Szeolu, bo On z pewnością zabierze mnie do siebie.” Ps 49:15
„Droga życia prowadzi w górę dla mądrego, aby uniknął zejścia do Szeolu” – Księga Przysłów 15:24
Job 19:26-27 – „Nawet gdy moja skóra ulegnie zniszczeniu, w moim ciele ujrzę Boga. Sam Go ujrzę; moje oczy Go ujrzą, a nie jako nieznajomego. Jakże moje serce tęskni we mnie!”
W życiu pozagrobowym jest miejsce dla tych ludzi, Job 26:6; Psalm 139:8
W 2 Księdze Samuela 12:23, kiedy Dawid powiedział, że pójdzie do swojego zmarłego syna, ale syn ten nie powróci do niego, Dawid zakładał, że syn nadal istnieje, a nie został unicestwiony.
W Psalmie 23:6 Dawid powiedział, że będzie mieszkał w Domu Pańskim na zawsze
W Psalmie 16:10 Dawid prorokował, że Bóg nie pozostawi duszy [Świętego] w Szeolu.
Chociaż sprawiedliwy sługa miał zostać zabity, ujrzy swoje potomstwo (Izajasz 53:10-11):
(cytaty pochodzą z BSB)
Chociaż Stary Testament nie jest tak jasny jak Nowy Testament, to zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie brakuje innej koncepcji – męki ludzi, którzy wciąż przebywają w swoich rozkładających się ciałach na cmentarzu, zgodnie z teologią muzułmańską. Przepraszam za długość poniższej sekcji, ale jest to konieczne, aby odpowiednio uzasadnić tę kwestię w teologii muzułmańskiej.
Męka grobu jest faktem. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1311, str. 199
Ludzie najpierw trafiają do grobu. Następnie udają się do raju lub piekła. Ibn-i-Majah, tom 5, nr 4268, str. 500, 501
Wszyscy muzułmanie, z wyjątkiem męczenników, są sądzeni w grobach. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2057, str. 533; Bukhari, tom 1, nr 184, str. 126
W grobach muzułmanów czeka ich pewna męka. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2066, str. 536
Ciała proroków żyją w grobach i mogą słyszeć. Abu Dawud, tom 1, przypis 514, str. 269
Pewnej nocy Mahomet ujrzał, jak Mojżesz modlił się w swoim grobie. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1637, str. 1640
Muzułmanie w swoich grobach słyszą odgłos kroków ludzi. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2054–2055, str. 531–532
Niewierni są karani w swoich grobach, jeśli ich rodziny opłakują ich śmierć. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1851–1862, str. 477–451
Mahomet usłyszał, jak dwie zmarłe osoby są dręczone w grobach. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2072A, tom 2, nr 2072B, str. 539
Zmarła pewna Żydówka, a Mahomet powiedział, że lamenty jej krewnych dręczą ją w grobie. Ibn-i-Majah, tom 2, nr 1595, str. 446
Żydzi są torturowani w swoich grobach. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2063, str. 535
Pewna Żydówka rzekomo powiedziała, że ludzie są torturowani w grobie z powodu zabrudzenia się moczem. Sunan al-Nasa’i, tom 2, nr 1348, str. 217
Pewna osoba była torturowana w grobie za zabrudzenie się moczem. Bukhari, tom 1, nr 215, 217, str. 141, 142; Ibn-i-Majah, tom 1, nr 347–349, str. 198–199
Żyd, który zabronił innym Żydom nacinania się w miejscu, gdzie spadł mocz, został ukarany w grobie. Abu Dawud, tom 1, nr 22, str. 6
Mahomet, kładąc świeżą gałązkę na grobie, może przynieść korzyść zmarłym niewiernym. Sahih Muslim, tom 1, nr 575, 576 i przypis 496, str. 171–172
Nawet Mahomet szukał schronienia przed męką grobu. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2065, str. 535; tom 2, nr 2069, str. 537; tom 2, nr 2071, str. 538
„…słyszała, jak Prorok szukał schronienia u Allaha przed karą w grobie”. Bukhari, tom 2, nr 458, str. 258.
Pewna Żydówka powiedziała Mahometowi lub muzułmaninowi, że zostaną poddani sądowi w grobie. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 2068, str. 537
Pewna Żydówka powiedziała do Mahometa: „Niech Allah ochroni cię przed męką grobu”. Następnie Mahomet modlił się o schronienie przed męką grobu. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1479, str. 281–282
Mahomet zadrżał na myśl o swoich mękach w grobie. Sahih Muslim, tom 1, nr 1214, str. 290
Oby Allah chronił cię przed męką grobu. Sahih Muslim, tom 2, nr 1973, str. 428
W Banu al-Najjar muzułmanie przejęli ziemię i rozkopali groby niewiernych w poszukiwaniu skarbów. Abu Dawud, tom 1, nr 454, str. 118
Wykopano groby wielobóstwców, a miejsce to wykorzystano na meczet. Sunan Nasa’i, tom 1, nr 705, str. 444–445
Rzekomy cud Mahometa, który wskazał, który grób należy rozkopać, aby zdobyć skarb. Ponadto muzułmanie mogą rozkopywać groby niemuzułmanów, jeśli odniosą z tego jakąś korzyść. Abu Dawud, tom 2, nr 3082 i przypis 2556, str. 878
Pytanie 59: Dlaczego Kościół twierdzi, że Bóg nie jest sprawcą zamieszania (1 List do Koryntian 14:33), skoro wiele fragmentów Biblii wyraźnie temu zaprzecza? Zobacz Księga Rodzaju 11:9; Księga Wyjścia 14:24 i 23:27; Księga Powtórzonego Prawa 7:23 oraz 28:20, 28; Księga Jozuego 10:10.
Odp.: Chociaż greckie słowo w 1 Liście do Koryntian 14:33 nie ma takiego samego zakresu znaczeniowego jak słowo ze Starego Testamentu, istnieje znacznie prostsze wyjaśnienie. Trzeba przyjrzeć się kontekstowi tego wersetu, co oznacza przynajmniej przeczytanie kilku wersetów przed i po omawianych fragmentach. 1 List do Koryntian 14:33 mówi o zgromadzeniach wierzących w kościele. Nie odnosi się to do tych, którzy sprzeciwili się Bogu przy budowie wieży Babel, do egipskiej armii ścigającej Mojżesza ani do wrogów Izraelitów.
Pytanie 60: Czy Bóg był znany pod imieniem Jahwe przed Mojżeszem (Księga Wyjścia 6:3), czy też nie (Księga Rodzaju 4:26, 5:29, 9:24, 22:14, 27:20, 27:27, 28:20-21)?
Odp.: Najpierw uwaga, która nie jest częścią odpowiedzi, a potem sama odpowiedź. Z jednej strony, ponieważ Mojżesz napisał Księgę Rodzaju w swoich czasach, a nie w czasach Jakuba, mógł używać dowolnej nazwy, jaką tylko chciał. Na przykład ludzie słusznie piszą, że Kolumb odkrył Amerykę, mimo że Kolumb nie znał nazwy „Ameryka”. Więcej informacji można znaleźć w książce „When Critics Ask”, str. 68–69. To samo wyjaśnia wszystkie przypadki z wyjątkiem 53, które są bezpośrednimi cytatami lub podobnymi fragmentami.
Odpowiedź brzmi: Księga Wyjścia 6:3 nie mówi, że nie były one znane Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.
Po drugie, (To eliminuje 5 z 53 fragmentów.)
Księga Wyjścia nie mówi, że nie znali oni imienia Bożego. Mówi jedynie: „Ukazałem się… ale nie objawiłem im się pod moim imieniem, Pan [Jahwe]”. Chociaż Bóg przemawiał do Abrahama, Izaaka i Jakuba lub ukazywał się im co najmniej (8, 1, 6) 15 razy, nigdy nie ukazał się tym mężczyznom w szczególny sposób związany z Jego imieniem, tak jak ukazał się Mojżeszowi. W rzeczywistości, gdy Jakub poprosił o imię po walce w Księdze Rodzaju 32:29, celowo nie otrzymał odpowiedzi.
Pytanie 61: Czy Prawo dane przez Jahwe było doskonałe (Psalm 19:7), czy też nie (List do Hebrajczyków 8:6-?
Odp.: Dawid powiedział, że Prawo Boże było doskonałe, ponieważ było dobre i zgodne z wolą Boga. List do Hebrajczyków 8:6- NIE mówi, że w tym, co Prawo nakazywało robić (i czego nie robić), czegoś brakowało. List do Hebrajczyków pokazuje raczej, że Prawu brakowało mocy, by zmienić serce człowieka. To dobrze, że kapłani składali ofiary, ale bezsilność Prawa symbolizowało to, że musieli składać ofiary w kółko.
Pytanie 62: Dlaczego nie da się [rzekomo] pogodzić sześciu relacji o zmartwychwstaniu? (zob.
Ewangelia Mateusza 28, Ewangelia Marka 16, Ewangelia Łukasza 24, Ewangelia Jana 20–21, Dzieje Apostolskie 1:3–12, 1 List do Koryntian 15:3–8). Paweł mówi, że bez zmartwychwstania wiara chrześcijańska jest daremna (1 List do Koryntian 15:14). Jak to możliwe, że biblijne relacje mogłyby się rozchodzić w tak ważnej kwestii?
Odp.: Nie trzeba ich „pogodzić”, ponieważ już teraz doskonale do siebie pasują. Oto sekwencja tych 25 wydarzeń. Liczby odnoszą się do wydarzeń, które muszą następować w określonej kolejności, a litery, takie jak a, b, c, odnoszą się do wydarzeń, które mogą mieć miejsce w dowolnej kolejności. Pogrubione słowa wskazują punkty odniesienia dotyczące czasu, kolejności i miejsca.
Po zmartwychwstaniu Jezusa: Mt 28, Mk 16, Łk 24, J 20–21
————————————————————
R1a. Gdy minął szabat, Maria Magdalena, druga Maria [matka Jakuba], Salome i inne kobiety wyruszyły do grobu. Mt 28,1b; Mk 16,1-3; Łk 24,1; J 20,1
R2a. Nastąpiło trzęsienie ziemi, gdy anioł odrzucił kamień. Strażnicy stali się jak martwi. Mt 28:2-4
R2b. Anioł odrzucił kamień. Mk 16:4; Łk 24:2
R1b. Nie znaleziono ciała, a do kobiet przemówiło dwóch „mężczyzn”. Łk 24:3-8; J 20:2
R3. Rankiem w dniu zmartwychwstania Jezusa anioł ukazał się kobietom i polecił im, by przekazały uczniom, aby udali się do Galilei. Mt 28,5-7; Mk 16,5-8
R4a. Gdy kobiety spieszyły się z powrotem, Jezus również ukazał się im i polecił, by przekazały uczniom, aby udali się do Galilei. Mt 28:8-10
R4b1. Kiedy kobiety wróciły z grobu, uczniowie nie uwierzyli im. Łk 24,9-11
R4b2. Piotr i Jan pobiegli do grobu, a Jan dotarł tam pierwszy. Łk 24,12; J 20,3-9
R4b3. Następnie uczniowie wracają do swoich domów [w Jerozolimie]. J 20,10
R4c. Strażnicy informują kapłanów; kapłani przekupują ich. Mt 28,11-15
R4d. Gdy Maria płakała, dwaj mężczyźni, a następnie Jezus, ukazały się Marii Magdalenie. Mk 16,9-11; J 20,11-18
R5. Tego samego dnia na drodze do Emaus Jezus ukazuje się dwóm uczniom (nie należącym do grona jedenastu). Pozostaje z nimi aż do wieczora. Mk 16:12; Łk 24:13-29
R6. Natychmiast obaj uczniowie pobiegli z powrotem do Jerozolimy (oddalonej o 7 mil) i opowiedzieli o tym jedenastu uczniom. Mk 16,13; Łk 24,33-35
R7. W Jerozolimie, wieczorem tego samego dnia, w którym Jezus zmartwychwstał, podczas gdy ta dwójka rozmawiała z uczniami, Jezus ukazał się po raz pierwszy dziesięciu uczniom. J 20,19-23
R8. Pozostali uczniowie powiedzieli Tomaszowi, że widzieli Jezusa. J 20,25
R9. Osiem dni później Jezus ukazał się po raz drugi jedenastu uczniom, w tym Tomaszowi. Mk 16,14; J 20,19.26-31
R10. Jezus ukazał się im (po raz trzeci) nad Morzem Tyberiadzkim [Galilejskim]. Złowili 153 ryby. Mt 28:19-20; J 21:1-14.
R11. Trzykrotnie Jezus pyta Piotra, czy go kocha. J 21,15-23
R12. W Galilei Jezus ukazuje się uczniom i powierza im wielkie posłannictwo. Mt 28:16-20; Mk 16:15-18
R13. Wracają do Jerozolimy, zatrzymując się tam lub w Betanii, na przedmieściach.
R14. Podczas posiłku Jezus nakazuje im pozostać w Jerozolimie, aż otrzymają moc z wysokości (Łk 24,49; Dz 1,4). Oni wykonują to polecenie. Łk 24,52
R15. Jezus prowadzi ich do Betanii, przedmieścia Jerozolimy położonego na zboczu Góry Oliwnej. Łk 24,50
R16. Czterdzieści dni po zmartwychwstaniu (Dz 1,3) Jezus wstępuje do nieba w obłokach. Mk 16,19; Łk 24,50-51; Dz 1,9-11
R17a1. Po powrocie do Jerozolimy apostołowie pozostają w świątyni. Łk 24,52-53
R17b. Jedenastu apostołów wybiera Macieja na miejsce Judasza. Dz 1,15-26
R18. W Jerozolimie w dniu Pięćdziesiątnicy (50 dni po Paschę) apostołowie zostają napełnieni Duchem Świętym. Dz 2
R19. Potem apostołowie swobodnie podróżują. Mk 16:20
Pytanie 63: Dlaczego uczniowie byli zaskoczeni zmartwychwstaniem Jezusa, skoro Jezus wielokrotnie im o tym mówił? (zob. Mt 16,21; 17,22-23; 20,17-19; Mk 9,31; 10,34; Łk 9,22; 18,33). Nawet anioł przypomniał kobietom, że Jezus mówił im o swoim zbliżającym się zmartwychwstaniu (Łk 24,6-7). Jak to się stało, że kobiety pamiętały Jego słowa (Łk 24), a uczniowie nie (J 20,9; Łk 24,12)? Nawet wrogowie Jezusa pamiętali, że przepowiedział On, iż zmartwychwstanie (Mt 27,63).
Odp.: Gdybym był uczniem, któremu to powiedziano, z pewnością nie pozostałbym obojętny na widok Jezusa powstającego z martwych. Czy ty też nie byłbyś zdumiony?
Pytanie 64: Dlaczego Jezus [rzekomo] naucza o zbawieniu przez uczynki w ewangeliach synoptycznych, podczas gdy Jan przedstawia Go jako nauczającego o zbawieniu przez wiarę?
Odp.: Łukasz w przypowieści o synu marnotrawnym (Łk 15,11-32) robi dokładnie coś PRZECIWNEGO do nauczania o zbawieniu przez uczynki. Mateusz nie tylko uczy, że to hojność Boga, a nie nasze uczynki, w Mt 20,1-16 (przypowieść o robotnikach w winnicy). Jezus robi też coś bardziej subtelnego w Ewangelii Mateusza. W rozdziałach 5–6 Mateusza Jezus mówi, że jeśli chcesz żyć doskonale, to właśnie to musisz robić. Gdy uczniowie zapytali: „Kto więc może zostać zbawiony?”, Jezus wskazuje na zbawienie poprzez Boże przebaczenie. Mateusz naucza o zbawieniu z łaski w rozdziałach 9:12; 18:23-35 itp. Skoro „Syn Człowieczy nie przyszedł, by Mu służono, ale by służyć i oddać swoje życie na okup za wielu ”, nie może to być zbawienie dla tych, którzy na nie zasługują, ponieważ Jezus musi nas wykupić.
Podobnie jak w następnej odpowiedzi, Ewangelia Jana 14:15-24 naucza, że ci, którzy naprawdę kochają Boga, będą Mu posłuszni. Jednak ani Jan, ani inne ewangelie nie mówią, że nasze posłuszeństwo lub uczynki są źródłem lub przyczyną naszego zbawienia.
Pytanie 65: Dlaczego Jan nie naucza w swojej Ewangelii, że konieczne jest pokutowanie za grzechy, skoro stwierdza, że jego Ewangelia została napisana właśnie po to, by pokazać ludziom, jak mogą zostać zbawieni (J 20,31)?
Odp.: Ewangelia Jana, nawet bardziej niż inne ewangelie, uczy, że jeśli naprawdę kochasz Boga, będziesz Mu posłuszny. Ten, kto nie kocha Boga, nie będzie Mu posłuszny (J 14,15-24). Różni autorzy używali różnych słów, aby przekazać tę samą myśl.
Pytanie 66: Dlaczego natura i praktyka dwóch sakramentów – chrztu i Wieczerzy Pańskiej – pozostają w Biblii niejasne i są przyczyną niezgody między kościołami?
Odp.: Przypuszczam, że jest to trochę tak, jak gdy czytam wypowiedzi muzułmańskich komentatorów, którzy twierdzą, że obrzezanie kobiet, pory modlitwy czy warunki rozwodu są przedmiotem sporów między szkołami sunnickimi, ponieważ nie są one jasno określone w Koranie.
Chrzest staje się jasny, gdy zrozumie się znaczenie, które się za nim kryje. Chrzest ma miejsce, gdy dana osoba staje się częścią rodziny Bożej. Niektórzy uważają, że człowiek staje się częścią rodziny Bożej poprzez urodzenie się z ludzkich rodziców. Inni (w tym ja) twierdzą, że dowodem na to jest wiara. Ci z pierwszej kategorii popadają jednak w wewnętrzną sprzeczność. Muszą bowiem rozróżniać między tymi, którzy wierzą i są częścią rodziny Bożej, czyli niewidzialnego Kościoła, a tymi, którzy nie wierzą, a mimo to w jakiś dziwny sposób są częścią rodziny Bożej, czyli niewidzialnego Kościoła. Według Jezusa Wieczerza Pańska jest sprawowana na pamiątkę Jezusa i Jego ofiary. Kościół katolicki nauczał również, że chleb i wino faktycznie stają się Ciałem i Krwią (a luteranizm przejął tę wiarę w zmodyfikowanej formie). Nie rozumiejąc metafory Jezusa, muszą wierzyć, że podczas pierwotnej Ostatniej Wieczerzy Jezus miał dwa różne ciała w tym samym pomieszczeniu w tym samym czasie. Jest to zatem jasne dla tych, którzy nie mają dodatkowych założeń.
Pytanie 67: Dlaczego autorzy Nowego Testamentu pozwalali sobie na błędne cytowanie i błędną interpretację Starego Testamentu oraz łączenie wersetów? (por. Ewangelia według św. Mateusza 3:3 a Księga Izajasza 40:3; Ewangelia według św. Mateusza 12:17-21 a Księga Izajasza 42:1-4; Ewangelia według św. Mateusza 13:35 a Psalm 78:1-3; Dzieje Apostolskie 2:16-21 a Joel 2:28-32; Dzieje Apostolskie 7:43 a Amos 5:25-27; List do Rzymian 3:4 a Psalm 51:4; List do Rzymian 9:33 a Księga Izajasza 28:16 i 8:14; List do Rzymian 10:6-8 a Księga Powtórzonego Prawa 30:12-14; List do Rzymian 11:9-10 a Psalm 69:22-23; List do Rzymian 11:26-27 a Księga Izajasza 59:20-21; 1 List do Koryntian 2:9 a Księga Izajasza 64:4; 1 List do Koryntian 3:20 a Psalm 94:11; 1 List do Koryntian 15:54-55 a Księga Izajasza 25:8 i Księga Ozeasza 13:14. )
Odp.: Parafrazowanie nie jest błędnym cytowaniem. Czasami mogło być ich zwyczajem łączenie wersetów w całość i odwoływanie się jedynie do najbardziej znanego źródła. Nie była to tylko ich praktyka, ale „midraszowa” praktyka Żydów. Ewangelia Mateusza została prawdopodobnie napisana przede wszystkim z myślą o żydowskiej publiczności, a Mateusz posługiwał się stylami literackimi, które były im bliskie. Inni pisarze w mniejszym stopniu korzystali z żydowskich stylów literackich, a Paweł, oczywiście, został wychowany jako faryzeusz.
Pytanie 68: Dlaczego autorzy ewangelii korzystali z Septuaginty, gorszego tłumaczenia Starego Testamentu? (Mt 3,3; Łk 4,17–21; Dz 7,43; Dz 15,17; Rz 10,11) Czy Duch Święty nie natchnął ich dokładniejszym tekstem hebrajskim, tym, który jest dziś uznawany?
Odp.: Zwoje znad Morza Martwego wykazały, że czasami Septuaginta była bliższa tekstowi starożytnemu niż tekst masorecki, choć w większości przypadków to właśnie tekst masorecki był bliższy oryginałowi. Pozostałe księgi zostały napisane w języku greckim, a autorzy często korzystali z greckiej Septuaginty. Jednak to znaczenie jest ważne, a nie dokładne sformułowania. Nawiasem mówiąc, obecnie nie przyjmujemy tekstu masoreckiego na ślepo. Chociaż jest on całkiem dobry, większą wagę przypisujemy zwojom znad Morza Martwego. Po prostu w większości przypadków nie ma między nimi znaczącej różnicy.
Pytanie 69: Dlaczego Mateusz i Piotr wyrywali fragmenty Starego Testamentu z kontekstu, aby uczynić z nich proroctwa, skoro autorzy Starego Testamentu nigdy nie wskazywali, że mają one charakter proroczy (na przykład Dzieje Apostolskie 1:20 w porównaniu z Psalmem 69:25)?
Odp.: Dzieje Apostolskie 1:20 odnoszą się do tego, który zdradził i prześladował wybranego przez Boga. Psalm 69:25 może być ogólnym odniesieniem do wszystkich, którzy prześladują lud Boży. Tak więc Psalm 69:25 może odnosić się do wielu osób prześladujących lud Boży.
Pytanie 70: Dlaczego Marek [rzekomo] błędnie przytoczył proroka Starego Testamentu (Mk 1,2)? (To błędne przytoczenie występuje w tekście krytycznym, ale nie w Textus Receptus, co pokazuje, że wczesny Kościół był skłonny poprawiać Pismo Święte, aby usunąć trudności). Jak możemy polegać na Marku, że wyjaśni nam proroctwa Starego Testamentu, skoro nawet myli się co do źródła?
Odp.: Z jednej strony fragment Mk 1,2–3 faktycznie pochodzi od dwóch proroków – Malachiasza 3,1 i Izajasza 40,3 – i wymieniony jest tylko ten bardziej znany, a mianowicie Izajasz.
Z drugiej strony nie jest to kwestia „Textus Receptus”, ponieważ choć wiele wczesnych rękopisów wymienia Izajasza z imienia, inne tego nie robią. W szczególności w rękopisach z rodziny bizantyjskiej, a także w rękopisie Alexandrinus, oryginalnym koptyjskim bohairskim, etiopskim, ormiańskim i innych nie ma wzmianki o Izajaszu.
Pytanie 71: Dlaczego Juda cytuje niekanoniczną Księgę Henocha jako proroctwo (List Judy 14–15)? Czy Duch Święty nie natchnął Judy, aby uwzględnił fakt, że Księga Henocha nie zostanie przyjęta do kanonu?
Odp.: Juda nie powiedział, że cytuje Księgę Henocha; raczej stwierdził, że cytuje samego Henocha. Księga Henocha stanowi mieszankę prawdy i błędów. Jest to również dzieło złożone, składające się z co najmniej pięciu połączonych części. Cytat ten pochodzi z pierwszej i najstarszej części tej księgi. Jeśli Henoch rzeczywiście to powiedział, to fakt umieszczenia tego cytatu w dziele złożonym nie umniejsza prawdziwości proroctwa.
Pytanie 72: Dlaczego w Ewangelii Mateusza 2:23 cytowana jest nieistniejąca przepowiednia ze Starego Testamentu? Czy Mateusz również korzystał z pism niekanonicznych?
Odp.: Mateusz pisze: „Będzie nazwany Nazarejczykiem”. Stary Testament (podobnie jak Koran) był pierwotnie zapisany bez spółgłosek, a słowa „Nazarejczyk” i „odgałęzienie” są identyczne w języku hebrajskim bez samogłosek. Jezus został przepowiedziany jako odgałęzienie w Starym Testamencie w Księdze Izajasza 11:1, Księdze Jeremiasza 23:5, 33:5 oraz prawdopodobnie w Księdze Zachariasza 6:12. Bardzo interesujący jest również fragment z Księgi Zachariasza 3:8.
Pytanie 73: Dlaczego Mateusz przypisuje Jeremiaszowi cytat o polu garncarza, skoro w Księdze Jeremiasza nie ma takiego fragmentu, a najbliższym mu w Starym Testamencie jest fragment z Księgi Zachariasza (Ewangelia Mateusza 27:9-10; Księga Zachariasza 11:12)?
Odp.: Najpierw to, co mówią te wersety, a potem kilka odpowiedzi.
W Ewangelii Mateusza 27:9-10 czytamy: a) 30 srebrników, b) ustalonych przez lud Izraela, c) za które kupiono pole garncarza, d) zgodnie z poleceniem Pana.
Księga Zachariasza 11:12-13 wspomina o: a) 30 srebrników, b) ustalonej przez tych, którzy mu zapłacili, c) rzuconych garncarzowi. Nie ma tam wzmianki o polu ani o tym, że tak mu nakazał Pan.
W Księdze Jeremiasza 32:6-8 mowa jest o zakupie pola, zgodnie z poleceniem Pana.
Chrześcijanie mają co najmniej cztery odpowiedzi.
Błąd kopisty dotyczący Zachariasza – Być może chodziło o błąd kopisty w odniesieniu do Zachariasza. (Tak uważał Jan Kalwin.) W rzeczywistości, choć Kalwin nie mógł o tym wiedzieć w swoich czasach, niektóre greckie rękopisy rzeczywiście podają imię Zachariasz zamiast Jeremiasza, a w niektórych nie pojawia się żadne z tych imion.
Błąd w tłumaczeniu: Papiasz, uczeń apostoła Jana, odnotowuje, że Mateusz pierwotnie napisał swoją ewangelię w języku hebrajskim. Jeśli to prawda i została ona przetłumaczona na język grecki, ten szczegół mógł zostać wówczas zmieniony.
Nieudokumentowana przepowiednia Jeremiasza. Sam Księga Zachariasza 1:4 cytuje Księgę Jeremiasza 18:11. Księga Zachariasza 7:7 wspomina, że autor powtarza słowa dawnych proroków. Wspomina o tym książka „Trudności w Biblii” (str. 139).
Łańcuch świadectw: Jedną z praktyk midraszowych było cytowanie różnych proroctw i łączenie ich ze sobą. Nie tylko mogłoby to być tym, co określa się mianem „łańcucha świadectw”, ale nie jest to też bezprecedensowe, ponieważ Marka 1:1 prawdopodobnie również stanowi łańcuch świadectw.
Pytanie 74: Dlaczego Tyru nie zniszczył Nabuchodonozor, jak przepowiedział Ezechiel (Ezechiel 26)? Skoro miasto zostało zniszczone przez Aleksandra Wielkiego, dlaczego nie pozostało spustoszone, jak przepowiedział Ezechiel? (zob. Ezechiel 26:14, 27:36, 28:19; Wallace B. Fleming, The History of Tyre, Columbia University Press, 1915, str. 64).
O: Miasto Tyru położone na lądzie zostało całkowicie zburzone przez Nabuchodonozora. Jednak podczas trwającego 13 lat oblężenia mieszkańcy Tyru odbudowali miasto na wyspie położonej naprzeciwko lądu. Stąd wynika paradoks, że mimo iż Nabuchodonozor miał podbić miasto, Ezechiel 29:17-18 mówi, iż Nabuchodonozor nie uzyskałby żadnej korzyści z łupów.
Miasto na wyspie zostało później zniszczone przez Aleksandra Wielkiego i nigdy nie zostało odbudowane. Rozłożono na nim sieci rybackie, a w rzeczywistości nawet później wyspa zniknęła, zastąpiona przez półwysep, którego podstawą była grobla zbudowana przez Aleksandra.
Pytanie 75: Jak to możliwe, że Izajasz prorokował o tymczasowym zniszczeniu Tyru, podczas gdy Ezechiel prorokował o trwałym zniszczeniu (Ezechiel 26:14,21; 27:36; 28:19 w porównaniu z Izajaszem 23:13-1)?
Odp.: Ponieważ miało miejsce więcej niż jedno zniszczenie Tyru, a ostatecznie istniały dwie lokalizacje Tyru. W Księdze Izajasza przepowiedziano (i spełniło się), że
tymczasowe zniszczenie miasta Tyru na lądzie za panowania Nabuchodonozora. Zwróć uwagę na szczegóły zawarte w Księdze Izajasza 28:19.
Księga Ezechiela 26:3-14 ma strukturę chiasmatyczną, z pewnymi wyjątkami. W idealnym chiasmie każda myśl jest przedstawiona równolegle w symetrycznej formie. Istotne znaczenie mają tu zmiany w zaimkach w języku hebrajskim.
Ezech 26:3 Wiele narodów wyruszy przeciwko Tyrowi
...Ezech. 26:4 Zburzą mury i wieże Tyru.
…Ezech. 26:4,5 Ja [Bóg] uczynię Tyru nagą skałą, miejscem do rozkładania sieci rybackich.
……Ez 26:6 Jej osady na lądzie zostaną splądrowane.
……..Ezech. 26:7 Nabuchodonozor z Babilonu wyruszy przeciwko Tyrowi
……Ezech 26:8 On [Nabuchodonozor] splądruje wasze osady na lądzie.
..Ez 26:8,9 Zburzy mury i wieże
..Ez 26:10,11 Jego konie wkroczą przez bramy Tyru i zabiją część mieszkańców.
Ez 26:12 Zrabują bogactwa i zgromadzą łupy. Zburzą wasze mury i wrzucą gruz do morza.
Ezech 26:13 Ja [Bóg] położę kres ich pieśniom.
…Ezech 26:14 Ja [Bóg] zamienię Tyru w nagą skałę, miejsce do rozkładania sieci rybackich.
Na marginesie należy zauważyć, że Septuaginta zachowała poprawnie zaimki aż do wersetu 12. Od tego momentu dwukrotnie użyła słowa „on”, gdzie powinno być „oni”, a raz słowa „Ja” [Bóg].
2. Co zostało przepowiedziane:
Przepowiednia składa się z trzech części: wiele narodów (oni), Bóg (Ja) i Nabuchodonozor (on).
Przybędą liczne narody, splądrują Tyru, zburzą jego mury i wrzucą gruz do morza.
Bóg uczyni Tyru nagą skałę, miejsce do rozkładania sieci rybackich i położy kres ich pieśniom (kulturze tyryjskiej).
Przybędzie Nabuchodonozor, splądruje miasto na lądzie, zburzy mury i wieże oraz zabije część mieszkańców.
3. Czego nie przepowiedziano:
Nigdzie nie jest wspomniane, że Nabuchodonozor zrobi cokolwiek z wyspą, ani który naród Bóg wykorzysta, by uczynić wyspę miejscem rozkładania sieci rybackich. To właśnie te liczne narody – „oni” – zdobyły łupy, podczas gdy Nabuchodonozor zdobył jedynie osady na lądzie stałym.
4. Co się wydarzyło:
Asyryjczycy, jeszcze przed proroctwem Ezechiela, bezskutecznie próbowali zdobyć miasto na lądzie w latach 726/724 p.n.e. przez pięć lat. Próbowali ponownie i ponieśli porażkę w 664 r. p.n.e.
Nebukadnezar, król Babilonu, oblegał Tyru przez 13 lat, od 586/585 do 573 r. p.n.e. Udało im się zburzyć miasto na lądzie stałym. Jednak mieszkańcy Starego Tyru przenieśli się do istniejącego już Nowego Tyru na wyspie (o szerokości 700–750 metrów) położonej naprzeciwko miasta na lądzie stałym. Flota tyryjska powstrzymała Babilończyków przed atakiem na miasto na wyspie.
Aleksander Macedoński zdobył miasto na lądzie stałym, a z gruzu zbudował groblę (sztuczny most lądowy) o szerokości 200 stóp (60 metrów) i długości pół mili (600–750 metrów), łączącą je z miastem na wyspie, i po siedmiu miesiącach zdobył miasto na wyspie w 332 r. p.n.e. Encyklopedia Britannica wspomina, że podczas zdobywania Tyru wykorzystał statki z wielu krajów: Sidon, Cypr, Rodos, Mallus, Soli, Licyja i oczywiście Macedonia. Armia Aleksandra zabiła początkowo 8 000 osób, później ukrzyżowała 2 000, a pozostałe 30 000 zniewoliła. (W „Anchor Bible Dictionary”, tom 6, str. 687, podano, że początkowo zabito 6 000 osób, później ukrzyżowano 2 000, 30 000 sprzedano w niewolę, a 15 000 uratowali Sydończycy).
Więcej informacji na temat tego, jak zaimki „on” i „oni” wskazują na dwufazowe zniszczenie, można znaleźć w „Encyklopedii trudności biblijnych” (s. 276–278) oraz w „Komentarzu do wiedzy biblijnej: Stary Testament” (s. 1279). Książka „735 odpowiedzi na zagadkowe pytania biblijne” (s. 187) przypomina, że nie określono ram czasowych tej dwufazowości. Więcej informacji można znaleźć również w książce „Kiedy krytycy pytają” (s. 287).
Pytanie 76: Dlaczego w historii Egiptu nie było 40-letniego okresu, w którym cała kraina byłaby pozbawiona ludzi i zwierząt, jak przepowiedziano w Księdze Ezechiela 29:11-12?
Odp.: Księga Ezechiela 29:11-12 mówi jedynie, że Egipt od Migdolu do Asuanu, naprzeciwko wyspy Elefantyn, oraz (graniczący z Kusz) będzie spustoszony przez 40 lat. Migdol prawdopodobnie znajduje się w delcie Nilu. Nie dysponujemy dokumentami z Egiptu z okresu od podboju babilońskiego (568 r. p.n.e.) aż do czasu podboju Babilonu przez Persów w 539 r. p.n.e. Ogólnie rzecz biorąc, Persowie pozwalali wygnanym ludom powrócić na swoje ziemie. Więcej informacji można znaleźć w „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 6, str. 891–892.
Pytanie 77: Dlaczego, gdy Adam i Ewa zjedli zakazany owoc, Bóg skłamał co do konsekwencji tego czynu (Rdz 2,17) (niektóre współczesne tłumaczenia łagodzą stwierdzenie Jahwe, że Adam umrze „tego samego dnia”, i w ten sposób zamaskowują problem), podczas gdy wąż powiedział prawdę (Rdz 3,5.22)?
Odp.: Kiedy rozpoczęła się kara i proces umierania? Rozpoczął się on tego samego dnia, kiedy zjedli zakazany owoc. Nawiasem mówiąc, ortodoksyjna teologia sunnicka również głosi, że Adam i Ewa nie umarli tego dnia, ale ich grzech miał długotrwałe skutki dla nich samych i ich potomstwa.
„To, co wygnało was z raju, to grzech waszego ojca Adama”. Sahih Muslim 1:380, str. 132
Grzech pierworodny związany z Adamem, z uwzględnieniem oddawania czci innym poza Allahem oraz morderstwa. Bukhari, tom 4, nr 551–552, str. 347–348
Adam ponosi współodpowiedzialność za każdą duszę, która została niesprawiedliwie zabita. al-Tabari, tom 1, str. 315
Ewa była pierwotnie inteligentna; Allah uczynił ją głupią po upadku. al-Tabari, tom 1, str. 280, 281
Z drugiej strony, w niebie Adam spierał się z Mojżeszem, twierdząc, że nie ponosi winy za upadek ludzkości, ponieważ Bóg to z góry przeznaczył. Tak więc w niebie Adam obwiniał Boga! Buchari, tom 8, nr 611, str. 399; tom 9, nr 606, str. 448–4499; Sahih Muslim, tom 4, nr 6411, 6412, str. 1396; Ibn-i-Majah, tom 1, nr 80, str. 47–48; Abu Dawud, tom 3, nr 4684–4686, str. 1317–1318
Adam nie posłuchał Boga i zjadł owoc z drzewa. Bukhari, tom 6, nr 236, str. 199; al-Tabari, tom 1, str. 275
Skrucha Adama została jednak przyjęta. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1433, str. 259
Pytanie 78: Dlaczego Lot nie został potępiony za to, że oddał swoje córki na wykorzystanie przez mężczyzn z Sodomy (Księga Rodzaju 19:8)? Biblia nazywa go przecież sprawiedliwym (2 List Piotra 2:7)!
Odp.: Lot mieszkał w Sodomie od dawna i prawdopodobnie wiedział, że nie ma mowy, by ci mężczyźni chcieli jego córek (które były już zamężne z mieszkańcami Sodomy). Lot prawdopodobnie próbował ich zwodzić. Jednak to nadal nie usprawiedliwia jego propozycji. Uważam, że był wówczas człowiekiem zdesperowanym, a jego poczucie rozpaczy skłoniło go do grzechu zamiast zaufania Bogu. Lot nie był bezgrzeszny, ale ogólnie prowadził sprawne życie i wierzę, że okazał skruchę i otrzymał przebaczenie za to.
Biblia nie pochwala tutaj postępowania Lota; jedynie je opisuje. Gdyby Biblia była jedynie „propagandą”, należałoby oczekiwać, że odnotowuje ona wyłącznie pozytywne rzeczy i nigdy nie wspomina o niczym negatywnym. Jednak Biblia nie jest propagandą, lecz prawdziwym Słowem Bożym i szczerze opowiada o życiu ludzi, z wszystkimi ich wadami.
Pytanie 79: Jak chrześcijanie mogą twierdzić, że gwarancja wolności wyznania zawarta w Pierwszej Poprawce opiera się na etyce judeochrześcijańskiej, skoro Księga Powtórzonego Prawa 13:6-10 i 17:2-7 stanowczo temu zaprzeczają?
Odp.: Być może masz tu rację. Księga Powtórzonego Prawa 13:6-10 i 17:2-7 odnosiły się do okresu teokracji Starego Testamentu. Nowy Testament nie zawiera żadnych nakazów przymusu, ale nie jest trafne twierdzenie, że ta konkretna gwarancja wynika z etyki judeochrześcijańskiej.
Pytanie 80: Jak to możliwe, że rozszarpanie przez niedźwiedzia ma być sprawiedliwą karą za wyzywanie (2 Królów 2:23-24)? Czy nie jest to sprzeczne z Bożym nakazem „oko za oko, ząb za ząb”?
Odp.: Nie, w odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.
1. Elizeusz nie zaprzeczył Bożemu nakazowi, ponieważ nikogo nie zabił. To nie Elizeusz, lecz Bóg posłał niedźwiedzie, by zabiły bandę młodzieńców, którzy rzucili wyzwanie prorokowi.
2. Hebrajskie słowo oznaczające tutaj „młodzież” może odnosić się do osób w wieku do około 20 lat. Józef był „młodzieńcem” w Księdze Rodzaju 37:2, podobnie jak żołnierze w armii Abrama w Księdze Rodzaju 14:25.
3. Gangi młodzieżowe mogły być wówczas równie agresywne jak dzisiaj.
4. Skoro jednak poruszyłeś temat świętej księgi sankcjonującej morderstwo, warto zapoznać się z historią al-Khidra/Khadra w surze 18:63–82. Był on mordercą, o którym mowa jako o kimś, kto postąpił słusznie, i który był mądrzejszy od Mojżesza, zgodnie z Bukhari, tom 1:124, str. 92 oraz Abu Dawud, tom 3, nr 4688–4690, str. 1319.
Pytanie 81: Dlaczego Mojżesz, Ezdrasz, Jezus i Paweł [rzekomo] nie są zgodni w kwestii małżeństwa i rozwodu? Mojżesz zezwalał na rozwód, Jezus z jednej strony go zabraniał, a z drugiej zezwalał na niego, Paweł zezwalał na niego, a Ezdrasz wręcz nakazał go, by zaspokoić wolę Boga (Ezdrasz 10). Jak uczciwy chrześcijanin ma wiedzieć, jak postępować w tej kwestii?
Odp.: Pozwólcie, że zadam bardzo podobne pytanie w kategoriach zrozumiałych dla muzułmanów, a następnie odpowiem na pytanie dotyczące Biblii. Dlaczego Mahomet nie zgadzał się z samym sobą w kwestii małżeństwa tymczasowego (mu’tah)? Mahomet zezwalał na małżeństwo tymczasowe, czyli takie, które automatycznie wygasało po upływie określonego czasu, np. tygodnia, miesiąca itp. Następnie Mahomet (w sposób najwyraźniej niezbyt jasny) zakazał małżeństw tymczasowych w Khaybarze. (Bukhari, tom 5, księga 59, nr 527, str. 372; 7:50, 52, str. 36, 37; Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1961, 1963, str. 180, 182). Najwyraźniej nie było to zbyt jasne, ponieważ szyici i niektórzy sunnici nadal uważają, że małżeństwo tymczasowe jest dopuszczalne.
Jeśli chodzi o Biblię, po co zadawać pytania, na które Jezus już odpowiedział? Jezus zakazał rozwodów (z wyjątkiem przypadku niewierności) i powiedział, że zostało to zmienione w stosunku do Starego Testamentu. Powodem, dla którego było to dozwolone w Starym Testamencie, było to, że serca ludzi były zatwardziałe (Mateusz 19:7-9). Ezdrasz nakazał żydowskim mężczyznom rozwodzić się z pogańskimi kobietami, z którymi w ogóle nie powinni byli się żenić. Mówiąc prościej, kiedy Jezus uchyla lub dodaje coś do Starego Testamentu, uczciwi chrześcijanie podążają za Jezusem.
Jeśli rozwód jest dla ciebie przedmiotem troski, być może mógłbyś wyjaśnić następującą kwestię:
W islamie mężczyzna może rozwieść się z żoną z dowolnego powodu. Bukhari, tom 3, nr 859 (str. 534) mówi, że mężczyzna może się rozwieść z powodu „czegoś nieprzyjemnego w swojej żonie, takiego jak starość lub coś podobnego”.
'Umar nakazał swojemu synowi 'Abd Allahowi, by rozwiódł się ze swoją żoną, ale ten odmówił, ponieważ ją kochał. W związku z tym 'Umar udał się do Mahometa, a Mahomet nakazał mu, by się z nią rozwiódł. Abu Dawud, tom 3, nr 5119, str. 1422
Mahomet nakazał swojemu adoptowanemu synowi Zaidowi, by rozwiódł się z Zainab, a następnie sam poślubił Zainab. Zaid nie miał wyboru, ponieważ Mahomet zacytował surę 33:36–38. Muzułmanie wierzą, że Koran jest nie stworzony i zapisany na tablicy w niebie, ale sura 33:36–38 wymienia Zaida z imienia, stwierdzając, że nie miał on żadnego wyboru w sprawie rozwodu z Zainab. Później Zainab bint Jahsh „chwaliła się przed innymi żonami Proroka i mawiała: «Allah poślubił mnie (z Prorokiem) w Niebiosach»”. Buchari, tom 9, nr 517, str. 382. Zob. również tom 9, nr 516, 518, str. 381–383.
'Umar powiedział, że Mahomet rozwiódł się z Hafsą (rozwód odwołalny), a następnie przyjął ją z powrotem. Abu Dawud, tom 2, nr 2276, str. 619
Mężczyzna musi rozwieść się ze swoją żoną, jeśli nakazuje mu to ojciec. Ibn-i-Majah, tom 3, nr 2088–2089, str. 259–260
Dwóch muzułmanów było dobrymi przyjaciółmi, więc jeden z nich zapytał drugiego, z którą żoną powinien się rozwieść, aby ten drugi mógł się z nią ożenić. Bukhari, tom 5, księga 58, nr 125, str. 82
Mężczyzna miał żonę od wielu lat, która urodziła mu wiele dzieci. Zamierzał ją „wymienić” (słowa Majaha), ale zatrzymał ją, gdy zgodziła się zrezygnować ze swojej kolejności z nim. Ibn-i-Majah, tom 3, nr 1914, str. 188.
Pytanie 82: Dlaczego Biblia naucza, że niebo jest solidną kopułą z przezroczystego materiału, a nad nią znajduje się woda? (Woda wylewała się przez „okna niebios”, powodując potop Noego, a następnie prawdopodobnie spływała z krawędzi ziemi w kształcie dysku do otchłani).
Odp.: Nie uczy tego. Dlaczego fałszywie twierdzisz, że Biblia mówi o solidnej kopule z przezroczystego materiału? W czasie potopu Noego (którego najwyraźniej zaprzeczasz, choć jest on również wspomniany w Koranie) Bóg w jakiś sposób sprowadził na ziemię ogromną ilość wody.
Pytanie 83: Dlaczego Biblia naucza, że kozy będą miały prążkowane potomstwo, jeśli podczas picia z koryta zobaczą prążki, skoro współczesna genetyka obaliła tę teorię?
Odp.: Biblia naucza, że Bóg może czynić cuda. Chociaż intrygant Jakub sądził, że zadziała to w sposób naturalny, Bóg sprawił, że Jakub stał się zamożny w sposób nadprzyrodzony.
Pytanie 84: Dlaczego Biblia opisuje wydarzenia naukowo niemożliwe jako fakty? Na przykład opowieść o stworzeniu świata, potop Noego, stałą kopułę nad niebem, Ziemię wspieraną przez fundamenty. Dlaczego kościół ewangelicki stworzył wyjaśnienia w ramach „nauki o stworzeniu”, które są kompletnym nonsensem? Dlaczego żadne z bardziej racjonalnych prób pogodzenia nauki z Biblią nie wytrzymuje krytycznej analizy?
Odp.: Najpierw skieruję to pytanie z powrotem do muzułmanów, a następnie udzielę odpowiedzi zarówno dla muzułmanów, jak i chrześcijan. Jeśli jesteś muzułmaninem, który wierzy, że potop Noego był mitem, powinieneś publicznie przyznać, że Koran nie jest w całości prawdziwy; zawiera on również mity. Koran wyraźnie naucza o potopie Noego (a nie tylko o samym Noem) w surze 7:64; 10:71-73; 11:44; 19:58 (o tych, którzy płynęli z Noem); 21:76-77; 23:27; 26:105-120; 29:14 (950 lat); 54:9-17
Koran mówi, że świat został stworzony w ciągu ośmiu dni (sura 41:9-12). Jak więc odpowiedziałby na to muzułmanin? Pomijając problem kolejności wydarzeń, odpowiedziałby, że dzień w tym kontekście oznacza długi okres czasu. Cóż, Biblia (nie tylko chrześcijanie) mówi to samo. Nie wszyscy chrześcijanie koniecznie wierzą, że Ziemia ma zaledwie tysiące lat, zwłaszcza , ponieważ Psalm 90:4 i 2 List Piotra 3:8 pokazują, że tysiąc lat u Pana jest jak jeden dzień lub jedna straż nocna.
Pytanie 85: Jak doktryna Trójcy Świętej może w ogóle być prawdziwa? Każda próba jej zrozumienia prowadzi do sprzeczności. Jeśli jest tak ważna, dlaczego nie jest jasno nauczana w Biblii? Dlaczego obiektywny badacz tej doktryny nie miałby dojść do wniosku, że została ona stworzona przez Kościół, aby ukryć biblijne niespójności dotyczące natury Chrystusa za zasłoną tajemnicy?
Odp.: Doktryna Trójcy Świętej jest prawdziwa i nie zawiera sprzeczności.
Bóg jest Wszechmocny i nic nie ogranicza Go w tym, by składał się z dwóch, trzech, czterech czy pięciu części. Nie jest pełne szacunku pytanie, jak Bóg musi być, by pasował do naszej opinii; zapytajmy raczej tylko, jak Bóg się objawił.
Bóg objawił się jako jeden, niepodzielny Bóg, składający się z trzech odrębnych części. Jeśli coś tak prostego jak góra może mieć trzy szczyty i jedną podstawę, to jak możemy zakładać, że posiadanie trzech części jest niemożliwe dla Wszechmocnego Boga?
Jedyny Bóg może wykazywać „wielość”, nie będąc przy tym oddzielnymi bogami. Nawet w Koranie, gdy przemawia Allah, używane są słowa „my” (Nahnu) i „ja”.
Trójca Święta nie ma doskonałej analogii do niczego na ziemi, ale nie powinno to być zaskoczeniem. Oto jasne biblijne dowody na istnienie Trójcy Świętej.
W Piśmie Świętym występuje trójca: Ewangelia według św. Mateusza 28:19; 1 List św. Piotra 1:2; List do Efezjan 2:18; Apokalipsa św. Jana 4:8; 2 List do Koryntian 13:14; Ewangelia według św. Jana 15:26.
Jest tylko jeden Bóg. Księga Powtórzonego Prawa 4:35-39; 6:4; Księga Izajasza 43:10-2; 44:6,8; 45:5-6,14,21; 46:9; 1 List do Tymoteusza 1:17; 6:15-16.
Trzy odrębne osoby: Ewangelia według św. Mateusza 3:16-17; Ewangelia według św. Łukasza 3:21-22; Ewangelia według św. Jana 1:1; 6:38; 14:31; 15:26; 16:28; 17:5; Dzieje Apostolskie 5:31-32; Ewangelia według św. Marka 10:38-40
Jezus jest Bogiem. Ewangelia według św. Jana 1:3; List do Kolosan 1:16-17; List do Hebrajczyków 1:6-9; Ewangelia według św. Jana 9:38; 2 List do Koryntian 11:3; Ewangelia według św. Jana 20:28-29; Apokalipsa św. Jana 5:8-9; 22:20
Duch Święty jest Bogiem. List do Rzymian 8:9-16; Ewangelia Łukasza 1:35; 1 List Jana 4:12-16; 1 List do Koryntian 3:16 w porównaniu z 1 Listem do Koryntian 6:19; Dzieje Apostolskie 5:4;
Są równi pod względem natury, chwały i czci. Jan 5:18; 5:23; Kolosan 2:9-10; (Izajasz 44:6; Objawienie 1:8 w porównaniu z Objawieniem 1:17-18; 22:13)
Różnią się rolą i rangą. 1 List do Koryntian 11:3; 1 List do Koryntian 15:25-28; Ewangelia według św. Mateusza 12:18; List do Efezjan 1:3,17; Ewangelia według św. Jana 1:33; 14:16,26,28; List do Rzymian 8:26-27.
Nawiasem mówiąc, fakt, że Jezus jest częścią Trójcy Świętej, nie oznacza, że Jezus jest jedną trzecią Boga, tak samo jak wysokość stołu nie stanowi jednej trzeciej stołu.
Pytanie 86: Dlaczego Kościół twierdzi, że Bóg nie stworzył zła, skoro On sam twierdzi, że to uczynił w Księdze Izajasza 45:7, Lamentacjach 3:38 i Księdze Amosa 3:6? (Pomimo różnic w tłumaczeniach współczesnych, jest to to samo hebrajskie słowo, które w wielu innych fragmentach tłumaczone jest jako „zło”. Jednak nawet biorąc pod uwagę współczesne tłumaczenia, jak chrześcijanin może wyjaśnić, że Bóg przypisuje sobie odpowiedzialność za „nieszczęście” (NASB), „biada” (NRSV) lub „katastrofę” (NIV)?
Odp.: Najpierw pozwólcie, że odwrócę to pytanie w stronę muzułmanów, a potem udzielę odpowiedzi, która zadowoli muzułmanów, chrześcijan i Żydów. Dlaczego Allah miałby pozwalać muzułmanom czynić „zło” w
Bukhari, tom 3, nr 56, str. 35; tom 4, nr 534, str. 337; tom 6, nr 454, 456, str. 426, 427–428. „Pobiegliśmy, by go [węża] zabić, ale szybko uciekł. Prorok powiedział: «Uciekł przed waszym złem, a wy również uciekliście przed jego złem». Jeśli Allah stworzył wszystko, dlaczego miałby [rzekomo] stworzyć złe oko?
„Złe oko jest faktem”. Buchari, tom 7, nr 636, str. 427; tom 7, nr 827, str. 538.
Odpowiedź składa się z dwóch części:
a) Słowo „zło”, czy to w języku hebrajskim, arabskim, czy w językach współczesnych, ma dwa znaczenia: zło moralne i fizyczne nieszczęście. Bóg w Biblii nie popełnia zła moralnego, a Mahomet również nie pozwalał muzułmanom czynić tego, co uważał za zło moralne. Bóg bezpośrednio spowodował „fizyczne zło” w postaci katastrofy, a muzułmanie próbowali wyrządzić „fizyczne zło” wężowi.
b) Analogiami do zła moralnego są cień, dziura lub inne braki. Rzeczy te nie mają niezależnego istnienia, lecz istnieją pasożytniczo. Cień nie ma żadnej wagi, materii, energii ani ducha, a mimo to istnieje; rośliny giną w cieniu. Bóg stworzył wszystko. Bóg stworzył światło, ale cień istnieje pasożytniczo tam, gdzie światło nie dociera. Bóg stworzył jedynie światło, nie stworzył bezpośrednio ciemności, ale nie ma też żadnego innego stwórcy, który stworzyłby ciemność. Ciemność powstała jako produkt uboczny stworzenia światła, tam, gdzie światło nie dociera. Bóg stworzył wszystko, co dobre; nie jest On sprawcą zła. Nie było jednak żadnego innego stwórcy, który stworzyłby zło. Zło powstało raczej jako produkt uboczny stworzenia dobra, tam, gdzie dobro zostało zablokowane, wypaczone i zniekształcone.
Pytanie 87: Dlaczego Kościół odprawia nabożeństwa w niedzielę, skoro siódmy dzień został ustanowiony na zawsze? Nie ma biblijnego uzasadnienia dla niedzielnego kultu; jest to [rzekomo] tradycja Kościoła katolickiego, którą akceptują protestanci.
Odp.: Istnieją biblijne podstawy przemawiające za swobodą wyboru dnia, praktyką spotkań w niedzielę oraz przykładem wczesnego Kościoła.
Podstawa biblijna:
List do Hebrajczyków 4:11 wskazuje, że mamy dziś inny i lepszy odpoczynek. Powinniśmy poświęcać każdy dzień tygodnia na przebywanie w Bożym odpoczynku.
W Liście do Kolosan 2:16 Paweł upomina Kolosan za to, że nadal przestrzegają dnia szabatu. List do Rzymian 14:5 mówi, bez potępienia, o chrześcijanach, którzy traktują wszystkie dni jednakowo.
W 1 Liście do Koryntian 16:2 zgromadzono ofiary w niedzielę.
Przykłady naśladowców apostołów
Pierwsza Apologia Justyna Męczennika (napisana około 138–165 r. n.e.), rozdział 68.
List Barnaby (100 r. n.e.)
Ignacy, uczeń apostoła Jana (110–117 r. n.e.)
Konstytucje Apostolskie (II wiek)
Bardesanes (180 r. n.e.)
„Apologeticus” Tertuliana (200 r. n.e.)
Piotr z Aleksandrii
Pozwólcie mi jednak udzielić drugiej, uzupełniającej odpowiedzi, która dotyczy islamu.
Dlaczego Mahomet nakazał muzułmanom oddawać cześć Bogu w piątek, a nie w szabat? Nie można twierdzić, że Mahomet nie wiedział o tym, ani że to Żydzi, a nie Bóg, ustanowili szabat, ponieważ Mahomet potwierdził, że Allah dał Żydom sobotę, chrześcijanom niedzielę, a muzułmanom piątek. Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1371, str. 232. Kiedy zdołasz odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób muzułmanie mogą twierdzić, że oddają cześć Bogu, łamiąc jednocześnie prawo szabatu, wówczas zrozumiesz, w jaki sposób chrześcijanie mogą twierdzić, że oddają cześć Bogu, skoro prawo szabatu zostało uchylone.