< Odpowiedzi na muzułmańskie zarzuty dotyczące Biblii 2

Pytanie 1: Czy Judasz pocałował Jezusa w noc Jego aresztowania?
(a) Tak (Mt 26:48-50). (b) Nie. Judasz nie mógł zbliżyć się do Jezusa na tyle, by go pocałować (J 18:3-12).

Odp.: Tak, Judasz pocałował Jezusa. W Ewangelii Jana 18:3-12 nie jest napisane, że Judasz nie pocałował Jezusa ani że nie mógł podejść wystarczająco blisko. Pamiętajmy, że w Ewangelii Jana 18:4 Jezus sam wyszedł naprzód

Pytanie 2: Co Jezus powiedział o zaparciu się Piotra?
(a) „Kogut nie zapieje, zanim trzy razy się mnie wyrzekniesz” (J13:38 ).

(b) „Zanim kogut zapieje dwa razy, trzykrotnie się Mnie wyrzekniesz” (Ewangelia Marka14:30 ). Kiedy kogut zapiał raz, trzy wyrzeczenia się jeszcze nie miały miejsca (zob. Ewangelia Marka 14:72). Dlatego przepowiednia (a) się nie sprawdziła.
Odp.: Mateusz 26:34, Łukasz 22:34 i Jan 13:38 mówią, że zanim kogut zapieje (nieokreśloną liczbę razy), Piotr trzykrotnie się Jezusa wyrzeknie. Marek14:30 mówi, że zanim kogut zapieje dwa razy, Piotr trzykrotnie się Jezusa wyrzeknie.

1. Pierwsze zaparcie się znajduje się w Ewangelii Mateusza 26:70, Ewangelii Marka 14:68 oraz Ewangelii Łukasza 22:57.

2. Drugie zaparcie się znajduje się w Ewangelii Mateusza 26:72, Ewangelii Marka 14:70 oraz Ewangelii Łukasza 22:58.

3. Trzecie zaparcie się znajduje się w Ewangelii Mateusza 26:74, Marka 14:71 i Łukasza 22:60.

Kogut zapiał po raz drugi w Ewangelii Mateusza 26:75, Marka 14:72 i Łukasza 22:60. Pismo Święte nie precyzuje, czy kogut zapiał oba razy po trzecim zaparciu się Piotra, czy też zapiał raz wcześniej, a po raz drugi po trzecim zaparciu się Piotra. W każdym razie nie ma to większego znaczenia.

Pytanie 3: Czy Jezus niósł swój własny krzyż? (a) Tak (Ewangelia Jana19:17 ). (b) Nie (Ewangelia Mateusza 27:31-32).
Odp.: Tak, Jezus niósł swój krzyż przez większą część drogi. Nie był jednak w stanie nieść go przez całą drogę, więc Szymon z Cyreny niósł go przez część drogi (Mt 27:32; Mk 15:21; Łk 23:26).

Pytanie 4: Czy w Mt 27:50–51; Mk 15:37–38 Jezus umarł, zanim rozdarła się zasłona świątynna? (a) Tak (Mt 27:50–51; Mk15:37 –38). (b) Nie. Po rozdarciu zasłony Jezus zawołał donośnym głosem: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego!”. I rzekłszy to, wyzionął ducha (Łk23:45 –46).
Odp.: Mateusz 27:50-51 mówi, że wydarzenia te miały miejsce w tym samym czasie. Marek i Łukasz nie określają kolejności.

Pytanie 5: Gdzie znajdował się Jezus o szóstej godzinie w dniu ukrzyżowania? (a) Na krzyżu (Mk15:23 ). (b) W sądzie Piłata (J19:14 ).
Odp.: Marek posługiwał się dniem żydowskim, który zaczynał się o godz. 6:00 rano, więc Jezus był na krzyżu o godz. 12:00 w południe. Jan, pisząc głównie do czytelników pochodzenia pogańskiego, posługiwał się dniem rzymskim (J 1:39; 4:6; 19:14), który zaczynał się o północy, a Jezus o godz. 6:00 rano nadal przebywał w sądzie Piłata. Więcej informacji można znaleźć w „Encyclopedia of Bible Difficulties” (s. 363–364) oraz w „When Critics Ask” (s. 376).

Pytanie 6: Ewangelie mówią, że wraz z Jezusem ukrzyżowano dwóch złoczyńców. Czy obaj szydzili z Jezusa? (a) Tak (Mk15:32 ). (b) Nie. Jeden z nich szydził z Jezusa, a drugi go bronił (Łk23:43 ).
Odp.: Obaj złoczyńcy początkowo szydzili z Jezusa. Jednak złoczyńca po prawej stronie później stanął w Jego obronie.

Pytanie 7: Czy Jezus wstąpił do raju tego samego dnia, w którym został ukrzyżowany?
(a) Tak. Powiedział do złoczyńcy, który go bronił: „Dzisiaj będziesz ze mną w raju” (Łukasz23:43 ).
(b) Nie. Dwa dni później powiedział do Marii Magdaleny: „Jeszcze nie wstąpiłem do Ojca” (Ewangelia według św. Jana20:17 ).
Odp.: Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba zrozumieć teologię chrześcijańską. Raj i Niebo to różne miejsca. Literatura apokryficzna pokazuje, że słuchacze, do których przemawiał Jezus – Żydzi – rozumieli, iż w życiu pozagrobowym istnieją dwie sfery: więzienie i raj. Raj, zwany również łonem Abrahama w Ewangelii Łukasza16:22 , był miejscem, do którego trafiali pobożni ludzie przed czasami Jezusa, aż do momentu, gdy Jezus zmartwychwstał. Po tym, jak Jezus zstąpił na ziemię i ogłosił zwycięstwo nad szatanem, wstąpił do nieba, prowadząc za sobą jeńców [śmierci] (Efezjan 4:8), a wszyscy ludzie, którzy podążali za Bogiem w czasach przed Jezusem, udali się do nieba wraz z Nim.

Pytanie 8: Jakie było dokładne sformułowanie na krzyżu?

(a) „To jest Jezus, Król Żydowski” (Mt 27:37).

(b) „Król Żydowski” (Ewangelia według św. Marka15:26 )

(c) „To jest Król Żydowski” (Łukasz 23:3).
(d) „Jezus z Nazaretu, Król Żydowski” (J19:19 ).
Odp.: Ewangelia Jana19:20 dostarcza nam odpowiedzi, mówiąc, że napis ten był sporządzony w trzech językach: łacińskim, hebrajskim i greckim. Autorzy Ewangelii napisali:

W Ewangelii Mateusza 27:37 czytamy: „To jest Jezus, król Żydowski”.

Marka15:26 Król Żydowski.

Łukasz 23:38: „To jest Król Żydowski”.

Ewangelia Jana19:19 „Jezus z Nazaretu, Król Żydowski”

Starożytni pisarze często parafrazowali wypowiedzi. To, co tu mamy, jest zgodne z prawdą, ale nie jest precyzyjne. Na przykład, jeśli jeden autor napisał: „To jest Jezus, król Żydowski”, a inny: „król Żydowski”, obaj mogli zapisywać to samo stwierdzenie. Pierwszy autor po prostu zapisał więcej z tej wypowiedzi niż drugi.

Papiasz, uczeń apostoła Jana, odnotowuje, że Ewangelia Mateusza została pierwotnie napisana w języku Hebrajczyków (aramejskim?), a następnie przetłumaczona na grecki. Pozostali autorzy pisali po grecku. Istnieje zatem różnica między wypowiedziami a tym, co zapisali autorzy Ewangelii.

Niezależnie od różnic między tymi trzema opisami, Marek wydaje się po prostu zapisywać to, co jest wspólne dla wszystkich z nich.

Pytanie 9: Czy Jezus został ukrzyżowany w ciągu dnia przed wieczerzą paschalną, czy też w ciągu dnia po niej?
(a) Po (Mk14:12 –17) [także Mt 26:17].
(b) Przed. Przed świętem Paschy (J 13:1) Judasz wyszedł
nocą (J13:30 ). Pozostali uczniowie sądzili, że wyszedł, by kupić
produkty potrzebne do przygotowania wieczerzy paschalnej (J13:29 ). Kiedy Jezus został
został aresztowany, Żydzi nie weszli do sali sądowej Piłata, ponieważ chcieli
zachować czystość, by móc spożyć Paschę (J18:28 ). Kiedy ogłoszono wyrok
wypowiedziany na Jezusa, była to około szósta godzina w dniu
przygotowań do Paschy (J19:14 ).
Odp.: Było to przed szabatem, kiedy zwykle obchodzono Paschę, ale po Ostatniej Wieczerzy, która była posiłkiem paschalnym spożytym dzień wcześniej. Cztery punkty za odpowiedź.

1. Wszystkie cztery ewangelie zgadzają się co do tego, że Jezus został ukrzyżowany w piątek, tuż przed rozpoczęciem właściwej Paschy (Mt 27,62; Mk15:42 ; Łk 23,54; J 18,28).

2. Ostatnia Wieczerza miała miejsce w piątek, dzień przed Paschą. Była to w rzeczywistości wieczerza paschalna (Mk 15:16-17; Łk 22:15). Jednak albo a) Jezus obchodził Paschę niezwykle wcześnie, ponieważ następnego dnia miał być „niedostępny”, albo b) wielu innych Żydów również obchodziło Paschę wcześniej, aby zapewnić wystarczającą liczbę miejsc dla wszystkich. Tak czy inaczej, Jezus „bardzo pragnął spożyć tę Paschę z wami, zanim zacznie się moje cierpienie”. W Ewangelii Łukasza 22:15

3. Termin „pierwszy dzień Święta Przaśników” w Ewangelii Marka 14:12

W Biblii studyjnej NIV na str. 1522 czytamy: „pierwszy dzień Święta Przaśników”. Zwykle oznaczałoby to 15. dnia miesiąca nisan, dzień po Paschę (zob. przypis do w. 1). Jednak dodane zdanie „kiedy zwyczajowo składano ofiarę z baranka paschalnego” jasno wskazuje, że chodzi o 14. dnia miesiąca nisan, ponieważ właśnie tego dnia zabijano baranki paschalne (Wj 12:6). Całe ośmiodniowe święto nazywano czasem Świętem Przaśników, a istnieją dowody na to, że 14. dnia miesiąca nisan mógł być luźno określany jako „pierwszy dzień Święta Przaśników”.

4. Oto wersety biblijne, które wskazują, że Jezus został ukrzyżowany w piątek.

W Ewangelii Mateusza 27:62 czytamy, że to właśnie dzień po Dniu Przygotowań [tj. szabacie] przydzielono straż do grobu. W Ewangelii Mateusza 28:1 napisano, że dzień następujący po nim był „po szabacie”.

Marka15:42 i Łukasza23:54 mówią, że kiedy Jezus umarł, był to Dzień Przygotowań poprzedzający szabat. Innymi słowy, było to przed zachodem słońca w piątek.

Ewangelia Jana 13:1 nie potwierdza tutaj tej tezy. Chociaż faktycznie zgadzam się z pytającym, że wydarzenia z Jana 13:1 miały miejsce przed Ostatnią Wieczerzą i ponad 24 godziny przed Paschą, ktoś inny mógłby zinterpretować fragment ten jako mający miejsce przed Paschą.

Ewangelia Jana 13:29-30 nie ma tu znaczenia, ponieważ nie precyzuje, o które święto chodzi, a Święto Przaśników trwało tydzień.

J18:28 Noc aresztowania Jezusa była nocą poprzedzającą Paschę, ponieważ Żydzi chcieli pozostać rytualnie czyści aż do Paschy. Gdyby weszli do miasta, uznaliby się za rytualnie nieczystych aż do następnego zmroku. Oznacza to, że aresztowanie musiało mieć miejsce w czwartek wieczorem, a nie w piątek wieczorem ani w środę wieczorem.

Ewangelia Jana19:14 podaje, że ukrzyżowanie miało miejsce w dniu przygotowań (paraskeue) do Paschy. Dzień przygotowań do Paschy trwa od zachodu słońca w czwartek wieczorem do zachodu słońca w piątek wieczorem, tj. obejmuje większość piątku. Na marginesie, współczesne greckie słowo oznaczające piątek to właśnie „paraskeue”.

Więcej informacji na temat tego, dlaczego Jezus został ukrzyżowany w piątek, można znaleźć w książkach „When Critics Ask” (str. 375), „Hard Sayings of the Bible” (str. 448–449) oraz „Encyclopedia of Bible Difficulties” (str. 375).

Pytanie 10: Czy Jezus modlił się do Ojca, aby uniknąć ukrzyżowania?
(a) Tak – w Ewangelii Mateusza 26:39; Ewangelii Marka 14:36; Ewangelii Łukasza 22:42. (b) Nie – w Ewangelii Jana 12:27.
Odp.: Jezus nie modlił się, aby powstrzymać ukrzyżowanie. W Ogrodzie Getsemani Jezus modlił się: „Oby to było możliwe, niech ten kielich mnie ominie; niech jednak spełni się Twoja wola, a nie moja”. Po żarliwej modlitwie Jezus zdał sobie sprawę, że kielich ten nie ominie Go, i jak pokazuje Ewangelia Jana 12:27, Jezus uświadomił sobie, że przyszedł właśnie na tę godzinę.

Pytanie 11: W ewangeliach, które mówią, że Jezus modlił się [jeśli to możliwe], aby uniknąć krzyża, ile razy oddalał się od swoich uczniów, aby się modlić?
(a) Trzy razy (Mt 26,36–46 i Mk14:32 –42).
(b) Raz. Nie ma miejsca na kolejne dwa razy. (Łukasz 22:39-46).
Odp.: Jezus oddalał się, by modlić się trzy razy, a po powrocie za każdym razem zastał ich śpiących, jak podają Ewangelię Mateusza 26:36-46 i Ewangelię Marka 14:32-42. Nie ma tu sprzeczności z Ewangelią Łukasza, ponieważ albo opisuje ona tylko trzeci raz, kiedy się modlił (i trzeci raz, kiedy oni spali), albo łączy te wydarzenia, odnosząc się albo do jednego z trzech wyjść Jezusa, albo do ostatniego razu, kiedy oni spali.

Pytanie 12: Mateusz i Marek zgadzają się co do tego, że Jezus oddalał się i modlił się trzy razy. Jakie były słowa drugiej modlitwy?
(a) Marek nie podaje słów, ale mówi, że były one takie same jak w pierwszej modlitwie ( ) (Mk14:39 ).
(b) Mateusz podaje nam te słowa i widzimy, że nie są one takie same jak w pierwszej modlitwie (Mateusz 26:42).
Odp.: Chociaż autorzy ewangelii parafrazowali tekst i nie zapisali każdego słowa, Marek ma rację; te dwie modlitwy mają to samo znaczenie.

Pierwsza modlitwa:

W Ewangelii Mateusza 26:39 po raz pierwszy czytamy: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech ten kielich mnie ominie. Jednak nie jak ja chcę, ale jak Ty chcesz”.

W Ewangelii Marka 14:35-36 czytamy: „Odszedł nieco dalej, upadł na ziemię i modlił się, aby, jeśli to możliwe, ta godzina minęła Go. «Abba, Ojcze» – rzekł – «wszystko jest dla Ciebie możliwe. Zabierz ode Mnie ten kielich. Jednak nie jak Ja chcę, ale jak Ty chcesz»”.

Druga modlitwa:

W Ewangelii Mateusza 26:42 czytamy: „Ojcze mój, jeśli ten kielich nie może minąć, chyba że go wypiję, niech się stanie Twoja wola”.
W Ewangelii Marka14:39 czytamy: „Znowu odszedł i modlił się, mówiąc to samo”.

Jedna lub więcej modlitw:

Łukasz 22:42,44 mówi: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich. Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (44). A będąc w udręce, modlił się jeszcze gorliwiej…

Zastanów się, ile czasu zajęłoby wypowiedzenie jednego z tych wersetów: być może 5 sekund. Czy naprawdę uważasz, że Jezus oddalił się na niewielką odległość, modlił się przez pięć sekund, a po powrocie zastał wszystkich uczniów śpiących? – Oczywiście, że nie. Autorzy Ewangelii napisali to w taki sposób, aby obiektywni czytelnicy niebędący muzułmanami uznali, że jest to streszczenie dłuższego okresu czasu.

Czytelnicy wyznania muzułmańskiego mogą mieć inne wyobrażenie, ponieważ dla ortodoksyjnych muzułmanów modlitwa ma zupełnie inny charakter niż w chrześcijaństwie. Pewnego razu, po spotkaniu biblijnym z muzułmaninem, pomodliłem się, a po zakończeniu modlitwy muzułmanin spojrzał na mnie dziwnie. Powiedział: „Wydawało mi się, że ta modlitwa nie była spisana”. Odpowiedziałem: „Oczywiście, że nie – modliłem się do Boga tym, co miałem w sercu”. Wyjaśnił mi, że oni modlą się wyłącznie modlitwami, które są spisane. Dla większości (choć nie wszystkich) muzułmanów modlitwa jest mechanicznym odmawianiem zapamiętanych modlitw. Muzułmańskie hadisy zawierają wiele informacji na temat modlitwy. Hadisy Buchariego poświęcają modlitwie 433 strony (815 hadisów), Sahih Muslim – 263 strony (1505 hadisów), a Fiqh-us-Sunnah – 288 stron. Zawierają one wszystko na temat pory, mechaniki, ruchów ciała, sytuacji, w których modlitwa jest zabroniona itp. Jednak nigdzie na tych suchych stronach nie ma ani słowa o modlitwie polegającej na wyrażaniu Bogu swoich uczuć lub pragnień.

Pytanie 13: Co powiedział setnik, gdy umarł Jezus?
(a) „Z pewnością ten człowiek był niewinny” [lub: ten człowiek był sprawiedliwy]. (Łukasz 23:47).
(b) „Zaprawdę, ten człowiek był Synem Bożym” (Mk15:39 ; Mt 27:54).
Odp.: Setnik prawdopodobnie powiedział obie te rzeczy i mógł wypowiedzieć te dwa zdania w dowolnej kolejności. Osobiście jednak skłaniam się ku temu, że najpierw wypowiedział słowa z Ewangelii Łukasza, a dopiero potem zdał sobie sprawę, że Jezus był Synem Bożym.

Pytanie 14: Kiedy Jezus powiedział: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”, w jakim języku to powiedział?
(a) Hebrajski: słowa brzmią „Eli, Eli...” (Mateusz 27:46).
(b) Aramejski: słowa brzmią „Eloi, Eloi...” (Ewangelia według św. Marka15:34 ).
Odp.: Ewangelia Marka, napisana w języku greckim, przytacza te słowa w języku aramejskim, więc prawdopodobnie był to język aramejski. Według Papiasza Ewangelia Mateusza została pierwotnie napisana w języku hebrajskim. Została ona jednak przetłumaczona na język grecki, przy czym zachowano hebrajskie „Eli, Eli…”.

Pytanie 15: Jakie były, według Ewangelii, ostatnie słowa Jezusa przed śmiercią?
(a) „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego!” (Łukasz 23:46).
(b) „Wykonało się” (J19:30 ).
Odp.: „Wykonało się” to ostatnie słowa zapisane przez Jana, choć nic nie wyklucza, że Jezus powiedział coś jeszcze między tym momentem a ostatecznym pochyleniem głowy. Łukasz 23:46a mówi, że Jezus przemówił tuż przed śmiercią, więc prawdopodobnie jest to ostatnie zdanie. Jednak sformułowanie obu fragmentów pozwala na obie interpretacje.

Uwaga: poprzednie pytania były drobiazgowe i nieistotne. W przypadku ostatnich trzech pytań miło jest wreszcie zobaczyć pytania bardziej treściwe i znaczące.

Pytanie 16: Gdzie jest sprawiedliwość w karaniu nas za grzech Adama? Sama Biblia mówi, że dzieci nie będą karane za grzechy rodziców (Księga Powtórzonego Prawa 24:16). Co więcej, jeśli Bóg naprawdę stworzył Adama nieznającego ani dobra, ani zła (Księga Rodzaju3:22 ), to jak taka surowa i trwała kara, jaką jest śmierć dla Adama i wszystkich jego potomków, mogłaby być sprawiedliwa? Nasze świeckie sądy są bardziej sprawiedliwe niż Bóg, gdy okazują miłosierdzie ludziom, którzy nie potrafią odróżnić dobra od zła, takim jak dzieci i osoby z niepełnosprawnością intelektualną. I dlaczego ta doktryna grzechu pierworodnego nie występuje nigdzie w Biblii poza pismami Pawła?
O: To tak naprawdę dwa pytania w jednym: sprawiedliwość wobec potomków Adama oraz sprawiedliwość wobec samego Adama.

I. Sprawiedliwość wobec potomków Adama

Nie jesteśmy karani za grzech Adama, lecz za nasze własne grzechy. Ponosimy konsekwencje grzechu Adama, w tym grzeszną naturę i śmierć, ale każdy umiera za swoje własne grzechy, a nie za grzechy innych (Ezechiel 18). Nawiasem mówiąc, nawet Mahomet w hadisach i wczesnej historii islamu naucza czegoś podobnego.

Grzech pierworodny wywodzący się od Adama, z uwzględnieniem oddawania czci innym poza Allahem oraz morderstwa. Buchari, tom 4, nr 551–552, str. 347–348

Adam ponosi współodpowiedzialność za każdą duszę, która została niesłusznie zabita. al-Tabari, tom 1, str. 315

Istnieje jednak dodatkowa doktryna dotycząca kobiet: Ewa była pierwotnie inteligentna; Allah uczynił ją głupią po upadku Adama i Ewy. al-Tabari, tom 1, str. 280, 281

II. Sprawiedliwość wobec Adama

Adam nie wiedział, czym jest grzech, nie opierał się naturalnej skłonności do czynienia zła ani nie miał pojęcia o złu w ogóle. Adam i Ewa mieli po prostu do wyboru: być posłusznymi lub nie. Podobnie w przypadku konsekwencji naszego nieposłuszeństwa nie możemy twierdzić, że było to niesprawiedliwe, ponieważ nie znaliśmy wszystkich konsekwencji naszego nieposłuszeństwa. Bóg daje nam wybór i możemy być posłuszni lub nie.

Pytanie 17: Gdzie jest sprawiedliwość w ukaranie Jezusa za nasze grzechy? Gdyby nasze sądy zgodziły się na ukaranie kogoś innego zamiast przestępcy, nie powiedzielibyśmy, że sprawiedliwości stało się zadość, ale że do niesprawiedliwości dodano jeszcze więcej niesprawiedliwości. Czy Kościół chce, abym uwierzył, że dwa zła dają jedno dobro?
Odp.: To pytanie składa się tak naprawdę z dwóch pytań: o sprawiedliwość Jezusa oraz o sprawiedliwość w odniesieniu do naszego nieposłuszeństwa.

Sprawiedliwość Jezusa: To pytanie trafia dokładnie w sedno. Nie ma w tym żadnej sprawiedliwości dla Jezusa. Jezus nie zasługiwał na śmierć za nasze grzechy, nie musiał dobrowolnie poddawać się śmierci, a został niesprawiedliwie skazany na śmierć przez ludzi i niesprawiedliwie obciążony wszystkimi grzechami świata. A jednak sam Jezus tego wybrał. W Liście do Hebrajczyków 12:2 czytamy: „Wpatrujmy się w Jezusa, autora i doskonałego wyznawcę naszej wiary, który dla radości, która Go czekała, znosił krzyż, nie zważając na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga”. Ukazanie na krzyżu nie było bynajmniej zabawą ani radością, ale Jezus uczynił to dla radosnego rezultatu, jakim jest nasze zbawienie.

Sprawiedliwość za nasze nieposłuszeństwo: Czy uważasz, że Bóg powinien uznać winnego za niewinnego lub stwierdzić, że pewne nieposłuszeństwo wobec Niego nie ma znaczenia? Wyobraź sobie, że mieszkasz w kraju, w którym wszyscy inni należą do innej rasy. Zostajesz aresztowany za przestępstwo, którego faktycznie się dopuściłeś, na przykład kradzież. Stajesz przed sędzią w dniu, w którym rozpatruje on wszystkie sprawy dotyczące kradzieży. Każda sprawa przed tobą, nawet w przypadku złodziei złapanych na gorącym uczynku, zostaje przez sędziego bezwarunkowo ułaskawiona. Kiedy przychodzi kolej na twoją sprawę, musisz zapłacić wysoką grzywnę i trafiasz do więzienia na długi czas. Co byś pomyślał: że to rasizm? Że wszyscy inni przekupili sędziego? A może, że sędzia postąpił sprawiedliwie? – Prawdopodobnie nie ta trzecia opcja. Bóg jest sprawiedliwy i sprawiedliwie karze grzech. Gdyby Bóg po prostu przymykał oko na grzechy niektórych ludzi, a innych za te same grzechy skazywał na piekło, jak mogłoby to być sprawiedliwe? Aby sprawiedliwy Bóg mógł karać niektóre grzechy, musi karać wszystkie grzechy. Oto drugi przykład: nastolatka została przyłapana na przekroczeniu prędkości i stanęła przed sędzią. Sędzia uznał ją za winną; następnie wyszedł zza ławy, zdjął togę, wyjął portfel i zapłacił grzywnę. Widzicie, sędzią był ojciec tej dziewczyny. Sędzia nie postąpiłby sprawiedliwie, gdyby uznał winną za niewinną lub ułaskawił ją bez uiszczenia grzywny. Podobnie Jezus zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości, płacąc za nas grzywnę. Jezus umarł za nas, ale ponieważ był bezgrzeszny i doskonały, śmierć nie miała nad Nim władzy i zmartwychwstał trzeciego dnia.

Pytanie 18: W jaki sposób ofiara Jezusa w imieniu grzesznika może zadośćuczynić za grzechy innych? To byłoby jak zabicie mojego dziecka, aby zadośćuczynić za złe zachowanie dziecka mojego sąsiada. Jestem w stanie po prostu przebaczyć i zapomnieć, nie żądając zadośćuczynienia z nych drobnych przewinień. Dlaczego Bóg nie może tego zrobić? Czy On po prostu pragnie krwi?
Odp.: Najpierw przykład, potem Boże przykazanie dotyczące zadośćuczynienia, a na koniec kwestia krwi.

Przykład: Spróbuj kiedyś tego. Zaproś dwoje bliźniaków, żeby pobawili się z twoim dzieckiem. Załóżmy, że bliźniaki zniszczą meble i skrzywdzą twoje dziecko, a oboje są w równym stopniu winni. Powiedz jednemu z bliźniaków, że już nigdy nie zostanie zaproszony do twojego domu, a drugiemu powiedz, że wszystko jest w porządku i może dalej się bawić. Następnie zobacz, jak wielki szacunek zarówno bliźniaki, jak i twoje dziecko mają dla twojej władzy. Czy właśnie o to prosisz Boga?

Zadośćuczynienie: Żadne buntowanie się ani nieposłuszeństwo nie jest drobną sprawą w obliczu istoty tak wielkiej jak Bóg. Tak, Bóg może przebaczyć, ale ustanowił „system”, w którym nauczył, że za każdy grzech musi nastąpić zadośćuczynienie. Możemy spierać się z Bogiem, że powinien był stworzyć swój wszechświat bardziej tak, jak byśmy tego chcieli, ale to tak, jakby szczur kłócił się z właścicielem domu, że jego dom powinien być bardziej „przyjazny dla gryzoni”. Bóg wbijał tę prawdę w umysły Żydów od czasów Mojżesza aż do czasów Chrystusa. Islam generalnie pozostawał całkowicie ślepy na nadrzędne znaczenie wszystkich ofiar w Starym Testamencie. Mamy zwoje znad Morza Martwego i inne rękopisy z czasów przed Chrystusem, które to potwierdzają, a Chrystus potwierdził Torę, która istniała przed Nim. Tora zawiera ogromną ilość szczegółów dotyczących konieczności składania ofiar i sposobu ich wykonywania, więc zaprzeczanie temu oznacza dzielenie posłańców Bożych. W każdym razie Jezus zgłosił się na ochotnika do złożenia ostatecznej ofiary, aby zaspokoić wymagania sprawiedliwości i zrekompensować wszystkie grzechy popełnione przeciwko Świętemu Bogu. Teraz, od tych, którzy przyjmują dar ofiary Jezusa, Bóg nie wymaga zadośćuczynienia.

Krew: Jak mógłby zapytać Kain: dlaczego krew, a nie coś innego, na przykład owoce i warzywa? Dlaczego nie pieniądze, a nawet odcięcie rąk? Bóg powiedział, że życie stworzenia jest w jego krwi (Księga Kapłańska17:11 , 14), a krwawe ofiary Starego Testamentu były preludium do wielkiej ofiary Chrystusa. Pismo Święte nie podaje żadnych dodatkowych wyjaśnień. Jest jednak bardzo jasne, że musiała to być krew. Można by okazać brak szacunku i powiedzieć Bogu, że powinien był powiedzieć Mojżeszowi i Izraelitom coś innego, ale faktem jest, że Wszechwiedzący nie dba o nasze sugestie. Musimy zgodzić się, że dowody na to, iż Bóg wybrał krew, są przytłaczające, a my możemy albo przyjąć, albo odrzucić Jego słowo.

Oto wersety z Tory wskazujące, że musiała to być krew, a po nich następują fragmenty z zwojów znad Morza Martwego z czasów Chrystusa lub wcześniejszych, zawierające te wersety.

Wersety dotyczące krwi ofiarnej

Wczesny zwoje

Daty

Księga Rodzaju 4:3-5

4QGenb (=4Q2)

50–68 r. n.e. lub być może później

Księga Wyjścia 12:7

4QpaleoGen-Exodl (=4Q11), 4QpaleoExodm (=4Q22)

niepewne,

200–175 p.n.e.

Księga Wyjścia 12:13,22

4QpaleoExodm (=4Q22), 4QExodc (=4Q16)

200–175 p.n.e.,

nieokreślone

Księga Wyjścia 12:23

4QExodc (=4Q16)

niepewne

Księga Wyjścia 24:6, 8

4QpaleoGen-Exodl (=4Q11)

niepewne

Księga Wyjścia 29:12, 16, 21

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Wyjścia 29:20

4QpaleoExodm (=4Q22)

200–175 p.n.e.

Księga Wyjścia 30:10

4QpaleoExodm (=4Q22)

200–175 p.n.e.

Księga Kapłańska 1:5

4QLevc (=4Q25)

niepewne

Księga Kapłańska 1:11

4QLevb (=4Q24); pap4QLXXLevb

niepewne

Księga Kapłańska 1:15

4QLevb (=4Q24); 4QExod-Levf (+4Q17)

niepewne; ?

Księga Kapłańska 3:2,8

4QLeve (=4Q26a)

Księga Kapłańska 3:13

pap4QLXXLevb ; 4QLevc

?; niepewne

Księga Kapłańska 4:5

MasLeva (Masada)

przed 73 r. n.e.

Księga Kapłańska 4:6, 7

pap4QLXXLevb ; MasLeva (Masada)

?; przed 73 r. n.e.

Księga Kapłańska4:16 , 17

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska 4:18

pap4QLXXLevb

Księga Kapłańska 4:25

11QpaleoLeva

Księga Kapłańska4:30 , 34

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska 5:9

pap4QLXXLevb

Księga Kapłańska 6:30; 7:2, 14

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska8:15 , 19, 23, 24, 30

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska 9:9, 12

MasaLevb (Masada)

przed 73 r. n.e.

Księga Kapłańska 14:6, 14

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska 14:17

4QpaleoLeva

Księga Kapłańska14:25 , 28, 51

4QLev-Numa (=4Q23)

niepewne

Księga Kapłańska 14:52

11QpaleoLeva ; 4QLev-Numa

ok. 200 r. p.n.e.; niepewne

Księga Kapłańska 16:14

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Kapłańska16:15 , 18, 19, 27

4QLev-Numa (=4Q23)

niepewne

Księga Kapłańska 17:11

QpaleoLeva ; 4QLevd (=4Q26)

Księga Kapłańska 17:6

4QLevd (=4Q26)

niepewne

Księga Kapłańska17:12 , 13, 14

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Liczb 18:17

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Księga Liczb 19:4

4QNumb (=4Q27)

30 p.n.e. – 20 n.e.

Księga Liczb 19:5

4QNumb (=4Q27); 5/6HevNuma (Nahal Hever)

30 p.n.e. – 20 n.e.; prawdopodobnie I wiek n.e.

Księga Liczb 35:33

4QNumb (=4Q27)

30 p.n.e. – 20 n.e.

Księga Powtórzonego Prawa12:23 , 27

nie zachowane sprzed Chrystusa

-

Muzułmanie na ogół uważają, że Tora została zafałszowana. Jeśli jednak choćby kilka z tych fragmentów, pochodzących z czasów przed Jezusem, zostało potwierdzonych przez Jezusa, to prawdą jest, że Bóg wymaga ofiary z krwi za grzech.

Wszystkie cytaty biblijne pochodzą z Biblii BSB, o ile nie zaznaczono inaczej.

autor: dr Steven M. Morrison