„…W ten sposób unieważniacie słowo Boże na rzecz waszej tradycji. Hipokryci! Izajasz trafnie prorokował o was: «Ten lud czci Mnie ustami, ale serca ich są daleko ode Mnie. Na próżno czczą Mnie; nauczają jako doktryny przykazań ludzkich»”. (Słowa Jezusa z Ewangelii Mateusza 15:6-9, BSB)
Dla sunnitów najważniejszymi i najbardziej autorytatywnymi pismami religijnymi po Koranie jest sześć głównych zbiorów hadisów, rzekomo zawierających słowa i czyny Mahometa. Stanowią one podstawę szariatu, czyli prawa muzułmańskiego, którego wprowadzenia w krajach islamskich domaga się obecnie wielu ludzi. „Sahih Muslim” jest drugim pod względem autorytetu zbiorem (po „Bukhari”). Jest to zbiór 7 190 hadisów autorstwa imama Muslim, który zmarł w 875 r. n.e. Oto kilka interesujących fragmentów.
„Ta część hadisów wyraźnie wskazuje na fakt, że hadisy są niezbędnym kluczem do prawidłowego zrozumienia Świętego Koranu, ponieważ jako nosiciel Objawienia Święty Prorok był do tego najlepiej przygotowany i w związku z tym posiadał boskie upoważnienie do interpretowania i wyjaśniania znaczenia Świętego Koranu”.
Sahih Muslim, tom 1, przypis 225, str. 72
Zaginiona sura Koranu
Abu Harb ibn Abu al-Aswad przekazał na podstawie relacji swojego ojca, że Abu Musa al-Asz’ari powiedział: „…Zwykliśmy recytować surę, która pod względem długości i surowości przypominała surę Bara’at. Zapomniałem ją jednak, z wyjątkiem tego fragmentu, który z niej pamiętam: «Gdyby syn Adama miał dwie doliny pełne bogactw, pragnąłby trzeciej doliny, a nic nie nasyciłoby żołądka syna Adama poza pyłem». Recytowaliśmy też surę, która przypominała jedną z sur z Musabbihat, i zapomniałem ją, ale pamiętam z niej (tyle): „O wy, którzy wierzycie! Dlaczego mówicie to, czego nie praktykujecie?” (lxi 2.) oraz „to jest zapisane na waszych szyjach jako świadectwo (przeciwko wam) i zostaniecie o to zapytani w Dniu Zmartwychwstania” (xvii. 13). Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdział 391, nr 2286, str. 500, 501.
Należy zauważyć, że było tego znacznie więcej, ale reszta sury została zapomniana.
Cześć oddawana Mahometowi
W Sahih Muslim nie ma nic, co sugerowałoby, że Mahomet miał być czczony, ale mieli o nim bardzo wysokie mniemanie. Jeden fałszywy hadis twierdził nawet, że wypróżnienia Mahometa miały przyjemny zapach, ale imam Muslim i inni zbieracze hadisów odrzucili ten hadis. Niemniej jednak poniższe hadisy zostały uznane za autentyczne w Sahih Muslim.
Wyjątkowe ciało Mahometa: Jego ciało emanowało szczególnym chłodem lub zapachem, niczym saszetka perfumiarza, zgodnie z „Sahih Muslim”, tom 4, księga 28, rozdział 972, nr 5758, str. 1247. Ponadto miał pachnącą skórę, jak podaje al-Tabari, tom 6, str. 80. Mahomet był najprzystojniejszą osobą, jaką kiedykolwiek widzieli, zgodnie z „Sahih Muslim”, tom 4, księga 28, rozdział 975, nr 5770–5772; rozdział 977, nr 5777, str. 1249.
Zbieranie włosów Mahometa: Kiedy Mahometowi strzyżono włosy, jego towarzysze chcieli zebrać każdy kosmyk, aby go zachować. Mahomet hojnie rozdał je wśród ludzi. Sahih Muslim, tom 2, księga 7, rozdział 499, nr 2991–2994, str. 656–657
Zbieranie potu Mahometa: Anas ibn Malik przekazał, że jego matka, Umm Salaim, zbierała pot Mahometa i umieszczała go w butelce, aby wykorzystać go do stworzenia najpiękniej pachnących perfum (Sahih Muslim, tom 4, księga 28, rozdział 972, nr 5761, str. 1247). W kolejnym hadisie, nr 5762, czytamy, że Mahomet zapytał ją, co robi. Kiedy mu wyjaśniła, powiedział: „Postąpiłaś słusznie”. Kolejny hadis, nr 5763, mówi, że Umm Salaim rozkładała szmatkę, na której Mahomet mógł się zdrzemnąć, aby zebrać pot na tej szmatce.
Mahomet miał wysoką samoocenę
„W Dniu Zmartwychwstania będę przywódcą ludzkości”. Ludzie będą szukać kogoś, kto wstawi się za nimi przed Allahem. Adam, Noe, Abraham, Mojżesz i Jezus wszyscy odmówią, a wszyscy oprócz Jezusa podadzą jako powód swoje grzechy. Jezus zasugeruje, by zwrócili się do Mahometa, a wtedy Mahomet zwróci się do Boga. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 83, nr 378, str. 129–132. Zob. również tom 1, księga 1, rozdział 84, nr 381, str. 133.
Mahomet powiedział, że szatan nie może podszywać się pod niego, więc sny, w których ludzie widzą Mahometa, zawsze dotyczą właśnie Mahometa. Sahih Muslim, tom 4, księga 27, rozdziały 948–949, nr 5635–5639, str. 1225–1226. Zob. również Buchari, tom 8, księga 73, rozdział 109, nr 217, s. 139–140 oraz Shamaa-il Tirmidhi, rozdział 55, nr 1–7 (389–395), s. 452–455.
Jednak Allah może przyjąć zwodniczą postać
Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 81, nr 349, str. 115: „…Wtedy Allah przybyłby do nich w postaci innej niż Jego własna, rozpoznawalnej dla nich, i powiedziałby: «Ja jestem waszym Panem». Oni powiedzieliby: «Szukamy schronienia u Allaha przed tobą…»”. Zob. również Buchari, tom 8, księga 76, rozdział 52, nr 577, str. 375; Buchari, tom 9, księga 93, rozdział 93, nr 532, str. 395–396.
Muzułmanie mają wysoką samoocenę
„Tam, gdzie panuje islam, szatan naturalnie nie ma możliwości wkroczenia i wywierania swojego wpływu. Musi uciekać z tego miejsca”. Sahih Muslim, tłumaczenie 'Abdul Hamid Siddiqi, tom 1, księga 4, str. 210, przypis 603.
Mojżesz i boksujący aniołowie
„Abu Huraira przekazał, że Anioł Śmierci został wysłany do Mojżesza (niech spoczywa w pokoju), aby poinformować go o wezwaniu Pana. Kiedy ten przybył, Mojżesz uderzył go pięścią i wybił mu oko. Anioł Śmierci powrócił do Pana i rzekł: «Wysłałeś mnie do sługi, który nie chciał umrzeć». Allah przywrócił mu [aniołowi] oko…” Sahih Muslim, tom 4, księga 29, rozdział 990, nr 5851, str. 1264. Zob. również Sahih Muslim, tom 4, księga 28, rozdział 990, nr 5852, str. 1265
Problem Mojżesza z noszeniem ubrań
Pod pewnymi względami Mojżesz był jednak zwyczajnym człowiekiem. Niektórzy uznaliby za dość niedorzeczne, że Allah zabrał Mojżeszowi ubranie, przez co musiał on za nim biec. Miało to na celu udowodnienie ludziom, że Mojżesz był zwykłym mężczyzną, przy czym nie chodziło o to, by celowo zachowywał się nieskromnie. Sahih Muslim, tom 1, księga 3, rozdział 135, nr 669, str. 193
Aby nikt nie pomyślał, że błędnie interpretuję ten hadis, oto cytat: „Wśród przekazów przekazanych od Muhammada, Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim), na podstawie relacji Abu Hurajry, znajduje się taki, że Banu Isra'il zwykli kąpać się nago i patrzyli na swoje intymne części ciała. Mojżesz (niech spoczywa w pokoju) kąpał się jednak sam (w odosobnieniu); a oni mówili (szyderczo): Na Allaha, nic nie stoi na przeszkodzie, by Mojżesz kąpał się razem z nami, z wyjątkiem przepukliny pachwinowej. Pewnego razu (Mojżesz) poszedł się wykąpać i położył swoje ubrania na kamieniu, a kamień ten odsunął się wraz z jego ubraniami. Mojżesz pobiegł za nim, wołając: „O kamieniu, moje ubrania! O kamieniu, moje ubrania!”, a Banu Isra'il mieli okazję ujrzeć intymne części ciała Mojżesza i powiedzieli: „Na Allaha, Mojżesz nie cierpi na żadną dolegliwość”. Kamień zatrzymał się wtedy, aż Mojżesz został przez nich dostrzeżony, a on następnie chwycił swoje ubrania i uderzył kamień. Abu Huraira powiedział: „Na Allaha, na kamieniu widoczne są ślady sześciu lub siedmiu uderzeń zadanych przez Mojżesza”.
Szacunek wobec niemuzułmanów w szariacie
W Sahih Muslim, tom 3, księga 24, rozdział 904, nr 5389, 5390, str. 1185 czytamy: „Abu Huraira przekazał, że Posłaniec Allaha (niech spoczywa w pokoju) powiedział: Nie witajcie się z Żydami i chrześcijanami, dopóki oni nie przywitają się z wami, a gdy spotkacie któregoś z nich na drodze, zmuszajcie go, by przeszedł do jej najwęższej części”.
Może to brzmieć niegrzecznie, dlatego przypis 2559 na tej samej stronie wyjaśnia powód. „Celem tego nie jest torturowanie ich ani narażanie na niepotrzebne kłopoty, lecz zapewnienie im bezpiecznej drogi w tłumie muzułmańskich podróżnych. Należy jednak pamiętać, że to polecenie nie oznacza, iż chrześcijanie i Żydzi powinni być zmuszani do opuszczania ulic i dróg, a tym samym do chodzenia wzdłuż ścian domów lub wąskimi ścieżkami. Oznacza to, że powinni oni poruszać się po drodze z dala od tłumu muzułmanów, aby nie spotkała ich żadna krzywda”.
Uchylone wersety Koranu
„Anas powiedział: Wszechwładny i Wielki Allah objawił (werset) dotyczący tych, którzy zginęli w Bi’r Ma’dna, i recytowaliśmy go, aż został później uchyleny (a werset brzmiał następująco): «Przekażcie naszemu ludowi wieść, że spotkaliśmy naszego Pana, a On był z nas zadowolony, a my byliśmy zadowoleni z Niego»”. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 244, nr 1433, str. 329–330. Przypis na stronie 330 brzmi: „zostało to objawione w konkretnym kontekście i zostało zastąpione wieloma innymi wersetami o tym samym znaczeniu, ale o znacznie szerszym zasięgu”. Zob. również Historia al-Tabari, tom 7, str. 156.
Jest to ważny hadis, ponieważ zamiast wskazywać, że wersety Koranu nadal istnieją, ale nie mają zastosowania, ponieważ zostały uchylone, pokazuje on, że werset ten faktycznie został zmieniony. Jeśli więc w Niebie znajduje się czysty Koran zapisany na tablicy (Sura 85:21-22), to czy zawiera on pierwotne brzmienie, czy też nowe? Jeśli zawiera nowe brzmienie, to pierwotne brzmienie nie było częścią tablicy w Niebie. W związku z tym niektóre fragmenty Koranu na ziemi zostały błędnie uznane za część tablicy Koranu w Niebie.
Niektóre hadisy zostały uchylone, zgodnie z tytułami w „Sahih Muslim”, tom 1, księga 3, rozdział 139, nr 682, str. 195–197.
Zasłony i kobiety w islamie
To, co „Sahih Muslim” mówi o kobietach w islamie, zostało omówione bardziej szczegółowo w artykule „Co islam naprawdę mówi o kobietach”. Oto jednak kilka krótkich punktów.
* Zasłony są obowiązkowe dla wszystkich muzułmanek – „Sahih Muslim”, tom 2, księga 7, rozdział 461, nr 2789, str. 606–607.
* Zasłony nie są obowiązkowe dla niewolnic – Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 552, nr 3325, 3328, str. 721–722
* Kiedy Mahomet „wziął” Safiję, inni muzułmanie obserwowali, czy nakazał jej zakrycie twarzy, co oznaczałoby, że zostanie pełnoprawną żoną, czy też pozostawił ją odkrytą, co sugerowałoby, że jest konkubiną lub „jeńcem seksualnym”. Nakazał jej zakrycie twarzy i uczynił ją pełnoprawną żoną (Bukhari, tom 4, księga 52, rozdział 74, nr 143, str. 92).
* Sam Mahomet pewnego razu celowo uderzył Aiszę „w pierś, co sprawiło mi [Aiszy] ból”, zgodnie z Sahih Muslim, tom 2, księga 4, rozdział 352, nr 2127, str. 462.
* Brak środków antykoncepcyjnych (według tłumacza), Sahih Muslim, tom 1, przypis 208, str. 66
* Seks z kobietami będącymi jeńcami jest dopuszczalny – zgodnie z Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 560, nr 3371–3374, str. 732–733
* Większość mieszkańców piekła stanowią kobiety. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 35, nr 143, str. 47–48.
* Rozbieranie jeńców jest dozwolone – Sahih Muslim, tom 3, księga 17, rozdział 717, nr 4345, str. 953
* Muzułmanin, który pojmał kobietę niebędącą muzułmanką, unieważnia poprzednie małżeństwo tej kobiety (nawet wbrew jej woli). Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 567, nr 3432, str. 743
To, co „Sahih Muslim” mówi o wojnie w islamie, zostało omówione bardziej szczegółowo w artykule „Czy islam jest religią pokojową czy wojowniczą?”. Oto kilka krótkich uwag.
„Zostało przekazane na podstawie relacji Abdullaha ibn Umara, że Posłaniec Allaha powiedział: «Zostało mi nakazane, abym walczył z ludźmi, dopóki nie wyznają, że nie ma boga prócz Allaha, że Muhammad jest posłańcem Allaha, oraz dopóki nie będą odprawiać modlitwy i płacić zakat…»” Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 9, nr 33, str. 17. Zob. również tom 1, księga 1, rozdział 9, nr 32, str. 17.
* Mahomet zaatakował nic niepodejrzewające plemię o świcie. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 154, nr 745, str. 209
* Mahomet chciał skierować ofensywne [wojskowe] groźby pod adresem chrześcijan z Arabii w Syrii i Rzymie. Sahih Muslim, tom 4, księga 35, rozdział 1150, nr 6670, str. 1445
* Ibn Shihab został wykluczony ze społeczności, ponieważ nie wyruszył na wojnę. Sahih Muslim, tom 4, księga 35, rozdział 1150, nr 6670, str. 1445–1447
* Jeśli muzułmanin zmarł, a nie walczył na drodze Allaha (dżihad), to zginął śmiercią hipokryty. Sahih Muslim, tom 3, księga 19, rozdział 800, nr 4696, str. 1057
W ostatnim punkcie angielskie tłumaczenie nie jest zbyt dokładne. Arabskie słowa „walam yaghzou” naprawdę oznaczają „nie dokonywał najazdów”. Forma bezokolicznika to „ghaza”, co oznacza „dokonywać najazdów”. Nie ma tu żadnej wzmianki o Allahu. Ten sam hadis znajduje się w al-Nasa’i (księga al-Dżihad nr 3110) oraz w Musnad Ahmad (tom 2, nr 8510); w języku angielskim są one tłumaczone jako „hipokryta”.
Łup wojenny
* Jedna piąta całej łupów wojennych trafia do skarbu państwa, a Mahomet mógł z nich korzystać. Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdział 151, nr 2347, 2348; tom 2, przypis 1463, str. 519
* Mahomet wręczał wielobóstwcom prezenty z łupów wojennych, aby skłonić (przekupić) ich do przejścia na islam. Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdziały 396–397, nr 2300–2309, str. 504–507; tom 2, księga 5, rozdział 398, nr 2318, str. 510
* Twarz Mahometa zaczerwieniła się, gdy ktoś powiedział, że wręczanie prezentów wielobóstwcom nie jest zgodne z wolą Allaha. Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdział 197, nr 2325, str. 509
Magia muzułmańska
Husain bin 'Abd al-Rahman został użądlony przez skorpiona i zastosował zaklęcie. Uczynił to w oparciu o hadis: „Zaklęcie nie przynosi korzyści, z wyjątkiem przypadku (złego wpływu) złego oka lub użądlenia skorpiona”. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 91, nr 625, str. 141
„…Wpływ złego oka jest faktem”. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, rozdział 915, nr 5426, str. 1192. Zob. również al-Tabari, tom 39, str. 134
Mahomet przekazał ludowi Ansar zaklęcie służące do usuwania jadu po ukąszeniu skorpiona. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, rozdział 920, nr 5442–5444, 5448, str. 1192, 1196
Mahomet przekazał Aiszy zaklęcie służące do leczenia złego oka. Sahih Muslim, tom 3, księga 24, rozdział 920, nr 5445, 5447–5450, str. 1196
Należy zdejmować buty w określonej kolejności. Sahih Muslim, tom 3, księga 22, rozdział 877, nr 5231, str. 1154. Należy najpierw założyć prawy but, a najpierw zdjąć lewy but. Shamaa-il Tirmidhi, rozdział 19, nr 9 (79), str. 75
Nie należy pić na stojąco, chyba że jest to woda Zamzam. Sahih Muslim, tom 3, księga 21, rozdział 841–844, nr 5014–5027, str. 1116–1118
Mahomet nauczał, że zdrowsze i bardziej korzystne dla zdrowia jest wzięcie dokładnie trzech oddechów (lub trzech łyków) podczas picia. Sahih Muslim, tom 3, księga 21, rozdział 844, nr 5029–5031, str. 1118
Po posiłku nie należy wycierać rąk, dopóki nie obliże się palców lub nie poda ich komuś innemu do oblizania. Sahih Muslim, tom 3, księga 21, rozdział 146, nr 5037–5042, str. 1119–1120. Zob. również Abu Dawud, tom 3, księga 20, rozdział 1455, nr 3838, str. 1081.
Istnieje wiele sporów dotyczących liczby modlitw i ich długości. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 213, nr 1166–1184, str. 284–286
Należy pluć w lewo, a nie w prawo – Sahih Muslim, tom 4, księga 41, rozdział 1234, nr 7149b, str. 1546
Luki prawne: Aby nastoletni chłopiec mógł przebywać w towarzystwie kobiety spoza swojej rodziny, może pić mleko matki i w ten sposób obejść ograniczenia. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 557, nr 3424–3427, str. 741
„Shuraih ibn Hani powiedział: Poszedłem do Aiszy, aby zapytać ją o przetarcie skarpet [w celu oczyszczenia]. Odpowiedziała: Lepiej zapytaj (Ali) syna Abu Taliba, gdyż on podróżował wraz z Posłańcem Allaha (niech pokój będzie z nim). Zapytaliśmy go, a on odpowiedział: Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) ustalił (górny limit) na trzy dni i trzy noce dla podróżnego oraz na jeden dzień i jedną noc dla mieszkańca”. Sahih Muslim, tom 1, księga 3, rozdział 119, nr 537, str. 165
Jednak w Sahih Muslim, tom 1, przypis 479, str. 162 czytamy: „Islam nie narzuca rygorystycznych zasad w żadnej dziedzinie. W przypadku wudu, czyli ablucji, przyznano ulgę polegającą na przetarciu skarpet, aby zapewnić ludziom ulgę”.
Skąd tyle przepisów? Wyjaśnia nam to „Sahih Muslim”, tom 3, przypis 2434, str. 1115–1116: „Czasami pojawiają się pytania, jaki sens ma naśladowanie Świętego Proroka (niech spoczywa w pokoju) nawet w tak nieistotnych sprawach, jak jedzenie prawą ręką czy picie wody w pozycji siedzącej itp. Ludzie ci nie zdają sobie sprawy, że te drobne szczegóły życia Świętego Proroka (niech spoczywa w pokoju) tworzą system praw i zasad postępowania, które przenikają życie muzułmanina od narodzin aż do chwili śmierci i regulują jego zachowanie przez całe jego istnienie na tym świecie. Te drobne szczegóły w rzeczywistości w metodyczny sposób kształtują umysły ludzi, aby żyli nieustannie w stanie świadomości, czujności i samokontroli”.
Tłumacz zdaje sobie sprawę z podobieństw do faryzeuszy, ale w dalszej części tego samego przypisu stwierdza: „…Prawdziwym celem Sunny nie jest, jak zakładają nasi wrogo nastawieni krytycy, wychowywanie faryzeuszy i suchych formalistów, lecz świadomych, zdecydowanych, głęboko wierzących ludzi czynu. Mężczyźni i kobiety o takim charakterze byli Towarzyszami Proroka…”.
Badanie klimatu w hadisach
„Abu Huraira przekazał: Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) powiedział: Ogień złożył skargę przed Panem, mówiąc: «O Panie, niektóre moje części pochłonęły inne». W związku z tym pozwolono mu na dwa wydychania: jedno zimą, a drugie latem. Dlatego właśnie występują ekstremalne upały (latem) i ekstremalne mrozy (zimą). Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 225, nr 1290, str. 302.
Obrazy i kłamstwa na temat Żydów i chrześcijan oraz ogólny antysemityzm
Żydzi nazywali „Uzaira” [Ezdrasza] synem Allaha. Sura 9:30, Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 81, nr 352, str. 117; Bukhari, tom 9, księga 93, rozdział 24, nr 532b, str. 395; tom 6, księga 60, rozdział 80, nr 105, str. 86. Czcili Ezdrę zgodnie z Buchari, tom 1, str. xvii oraz tom 6, księga 60, rozdział 80, nr 105, str. 86.
„Gdyby nie Banu Isra’il [Izrael], żywność nie traciłaby świeżości, a posiłek [mięso w języku arabskim] nie psułby się;…” Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 576, nr 3472, str. 753. To pokazuje więc, że mogą obwiniać Żydów, gdy jakaś żywność się psuje.
Abu Huraira przekazał, że szczury są przemianą niektórych Żydów. Dowodem na to jest fakt, że szczury piją mleko kozie, ale nie piją mleka wielbłądziego. Mahomet wykazał, że wiedział, iż Tora zabrania spożywania mięsa wielbłądziego. Sahih Muslim, tom 4, księga 40, rozdział 1227, nr 7135, str. 1541.
Żydzi i chrześcijanie trafiają do ognia piekielnego zamiast muzułmanów. Sahih Muslim, tom 4, księga 35, rozdział 1149, nr 6665, str. 1444.
„Chrześcijanie… twierdzili, że Duch Święty wcielił się w osobę Jezusa Chrystusa”. Tłumaczenie Sahih Muslim, tom 1, str. 127, przypis 393.
„…Żydzi i chrześcijanie nie farbują (włosów), więc sprzeciwiajcie się im”. Sahih Muslim, tom 3, księga 22, rozdział 881, nr 5245, str. 1156
Żydzi ponieśli klęskę w czasach, gdy kobiety nosiły sztuczne włosy. Sahih Muslim, tom 3, księga 22, rozdział 888, nr 5306–5307, str. 1166–1167
„Gdy skóra kogokolwiek spośród ludu Izraela została splamiona moczem, wycinał on tę część nożem. Hudhaifa powiedział: Chciałbym, aby twój przyjaciel nie stosował tak surowych środków.” Sahih Muslim, tom 1, księga 2, rozdział 107, nr 523, str. 163
„Ibn 'Imar przekazał, że Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) powiedział: Będziecie walczyć z Żydami i będziecie ich zabijać, aż nawet kamień powie: «Chodź tu, muzułmaninie, tu jest Żyd (ukrywający się za mną); zabij go». Sahih Muslim, tom 4, księga 39, rozdział 1205, nr 6981, a także 6982–6983, str. 1510
Za Dajjalem [Antychrystem] podąży 70 000 Żydów z Isfahanu ubranych w szale. Sahih Muslim, tom 4, księga 39, rozdział 1212, nr 7034, str. 1525
Wniosek
Uczeni zajmujący się hadisami poświęcają swoje życie wierze w te rzeczy i ich propagowaniu. Inni muzułmanie, działający w Indonezji, Pakistanie i wielu krajach afrykańskich, poświęcają się przekonywaniu i zmuszaniu mniej rygorystycznych muzułmanów do przestrzegania tych zasad. Kiedy słyszycie, że muzułmanie chcą, aby kraj funkcjonował zgodnie z „prawem szariatu”, oznacza to rządy oparte na hadisach i Koranie.
Są tak oddani tym tradycjom islamu, że przestrzeganie ich zastąpiło im oddanie się Bogu. W czasach Jezusa faryzeusze również stworzyli ogromną ilość tradycji opartych na Biblii. Jezus przełamał to wszystko. Chociaż Jezus nigdy nie zgrzeszył, lekceważył ustanowione przez ludzi prawa faryzeuszy dotyczące szabatu. Bóg wzywa nas wszystkich do zerwania z tradycjami sprzecznymi z Nim, ale wzywa nas również do czegoś jeszcze większego.
Bóg pragnie, by nasze serca Go szukały. Porzućcie fałszywe poczucie bezpieczeństwa wynikające z egoistycznego życia ograniczonego zasadami i oddajcie swoje życie Bogu, a Jego przykazania będą dla was źródłem radości, gdy będziecie ich przestrzegać. Oto, co musicie zrobić.
Uświadomcie sobie, że istnieje tylko Jeden Prawdziwy Bóg, który wzywa ludzi do siebie. On nas kocha i nakazuje wszystkim nie tylko wierzyć w Niego, ale także być Mu posłusznym. Pokutujcie za swoje grzechy czynne – za złe rzeczy, które zrobiliście i powiedzieliście, oraz za dobre rzeczy, które powinniście byli zrobić, ale tego nie zrobiliście. Pokutuj za grzechy myśli. Za grzechy polegające na odmowie uwierzenia w prawdę, którą miałeś przed oczami, oraz za zaufanie temu, o czym w głębi serca wiedziałeś, że jest fałszywe. Pokutuj za grzechy wyboru, polegające na tym, że zdecydowałeś się trwać we własnej, wygodnej wersji praktyk religijnych – lub ich braku – zamiast zbliżyć się do Boga, który pragnie być PANEM naszego życia.
Hadisy z Sahih Muslim – część 2
Na sercu Mahometa spoczywał cień. W Sahih Muslim, tom 4, księga 33, rozdział 927, nr 6522, str. 1418 czytamy: „Al-Agharr al-Muzani […] przekazał, że Posłaniec Allaha (niech spoczywa w pokoju) powiedział: «Czasami na moim sercu spoczywa pewien cień i sto razy dziennie proszę Allaha o przebaczenie»”.
Kiedy nie wolno modlić się do Boga
Rytuał modlitwy w islamie znacznie różni się od modlitwy w chrześcijaństwie. Zabronione jest modlenie się o zachodzie słońca oraz w okresie między poranną modlitwą (przed świtem) a wschodem słońca, zgodnie z Bukhari, tom 1, księga 10, rozdział 30, nr 558–563, str. 323–325 oraz Bukhari, tom 4, księga 54, rozdział 10, nr 494, str. 319. Muzułmanie nie powinni modlić się w porze dnia, gdy słońce ma żółty odcień – informacja ta znajduje się w Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 227, nr 1301, tom 1, przypis 841, str. 304
Modlitwa jest zabroniona po modlitwie popołudniowej, z wyjątkiem sytuacji, gdy słońce znajduje się wysoko na niebie. Abu Dawud, tom 1, księga 2, rozdział 450, nr 1269, str. 335. Czasy, w których modlitwa jest zabroniona, wymieniono w Abu Dawud, tom 1, księga 2, rozdział 450, nr 1272–1273, str. 336
„Wschodzi słońce, a wraz z nim pojawia się róg Szajtana [Szatana], a gdy słońce wznosi się wyżej, róg ten od niego odchodzi. Następnie, gdy słońce osiąga południk, róg do niego dołącza, a gdy słońce zaczyna zachodzić, róg od niego odchodzi, a gdy słońce jest już bliskie zachodu, ponownie do niego dołącza”. Posłaniec Allaha, niech Allah go błogosławi i obdarzy pokojem, zabronił modlitwy w tych porach.” Muwatta’ Malika 15.10.44
Kobiety powinny „zrezygnować z modlitwy” w okresie menstruacji. Sahih Muslim, tom 1, księga 3, rozdz. 131, nr 652, s. 188–189; tom 1, księga 1, rozdz. 35, nr 142, s. 48; Bukhari, tom 1, księga 6, rozdz. 26, nr 322, s. 194; księga 6, rozdz. 30, nr 327, s. 196; Sunan Nasa’i, tom 1, rozdziały 223–224, nr 355–361, str. 281–284; tom 1, rozdział 226, nr 364–368, str. 285–286
Módl się, albo twój dom zostanie spalony
Mahomet powiedział, że przewodniczący modlitwy powinien nakazać spalenie domów osób, które opuściły modlitwę [bez uzasadnionej przyczyny]. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 234, nr 1369, str. 315. Późniejszy zbiór Nasa’iego, tom 1, księga, rozdział 516, nr 851, str. 514, podaje, że Mahomet rozważał wydanie takiego rozkazu.
Brak pewności zbawienia
„Ona (Aisza) powiedziała: Nigdy potem nie widziałam go (Świętego Proroka), by nie szukał schronienia przed męką grobu w modlitwie”. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 218, nr 1214, str. 290
W Sahih Muslim, tom 4, księga 40, rozdział 1216, nr 7079, str. 1534, mowa jest o dwóch aniołach, którzy zostali wyznaczeni do zapisywania czynów danej osoby. Muzułmanie wierzą, że jeden anioł zapisuje dobre uczynki, a drugi – złe.
W Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdział 371, nr 2205, str. 484 czytamy: „Nie ma dnia, w którym słudzy (Allaha) wstają rano, a nie odwiedzają ich dwaj aniołowie. Jeden z nich mówi: «O Allahu, daj więcej temu, kto wydaje (na rzecz Allaha)», a drugi mówi: «O Allahu, sprowadź zagładę na tego, kto się wstrzymuje»”.
Temperament Mahometa
Mahomet przeklinał ludzi z powodu swojego porywczego charakteru. W Sahih Muslim, tom 4, księga 30, rozdział 1075, nr 6297, str. 1373 czytamy: „Wysłannik Allaha (niech spoczywa w pokoju) uśmiechnął się, a następnie rzekł: Umm Sulaim, czy nie wiesz, że zawarłem tę umowę z moim Panem? A umowa z moim Panem polega na tym, że powiedziałem Mu: Jestem człowiekiem i cieszę się tak, jak człowiek się nie cieszy, i tracę panowanie nad sobą tak, jak człowiek traci panowanie nad sobą, więc dla każdej osoby spośród mojej ummy, którą przeklnę, a która w żaden sposób na to nie zasługuje, niech to, o Panie, stanie się źródłem oczyszczenia i zbliżenia do (Allaha) w Dniu Zmartwychwstania.
Mahomet przeklął również Mu’awiję, przyszłego kalifa, ponieważ ten nie chciał przerwać posiłku i przyjść, gdy Mahomet go wezwał. Sahih Muslim, tom 4, księga 30, rozdział 1075, nr 6298, str. 1373.
99 imion Boga
99 imion, jakimi muzułmanie nazywają Boga, wymieniono w Sahih Muslim, tom 4, księga 33, rozdział 1117, nr 6475–6478, str. 1409–1410. W przypisie podano te imiona, a z większością z nich zgodziliby się chrześcijanie: Stwórca, Pochodzący, Dobroczynny, Obdarowujący, Obdarowujący/Dający, Przebaczający, Wybaczający, Wielki Przebaczający, Kochający, Zachowujący, Obrońca, Podtrzymujący, Żywy itp. Niektóre, takie jak Zmuszający, Sprawiający cierpienie, Wznoszący, Czciciel, Zadowalający, Rozmnażający, Opóźniający, są raczej nietypowe. Wśród tych wszystkich 99 imion pominięto niektóre imiona Boga występujące w Biblii: Ojciec, Pan, nasz Uzdrowiciel, nasza Skała, nasza Twierdza.
Natomiast w „Sahih Muslim”, tom 4, księga 37, rozdział 1161, nr 6731–6732, str. 1468, stwierdza się, że „najbardziej irytujące” jest przypisywanie Allahowi dziecka. Większość muzułmanów nie wie, że fragmenty Starego Testamentu, w których Bóg jest określany jako Ojciec, odkryto jeszcze przed czasami Chrystusa wśród zwojów znad Morza Martwego. W surze „5:46 ” czytamy, że Jezus „potwierdził” Torę, która pojawiła się wcześniej.
„…że Mahomet jest Jego [Allaha] sługą i Jego posłańcem, że Chrystus jest Jego [Allaha] sługą i synem Jego niewolnicy, a on (Chrystus) jest Jego Słowem, które przekazał Marii, i jest Jego duchem…”
„Jezus został nazwany «Słowem», które Allah przekazał Marii, co oznacza, że został powołany do istnienia na rozkaz Allaha, bez zwykłego pośrednictwa ojca (Baidawi [słynny muzułmański komentator]). Jeśli cały wszechświat mógłby zostać powołany do istnienia jednym słowem Allaha, a Adam mógłby zostać stworzony bez udziału zarówno ojca, jak i matki, to całkiem możliwe jest, że rozkaz Allaha może z łatwością powołać do istnienia człowieka bez udziału ojca.”
(Sahih Muslim, tom 1, przypis 67, str. 21–22)
(Sahih Muslim, tom 1, przypis, str. 127) mówi również, że Jezus jest nazywany w Niebie „Jego Słowem”. Przypis wyjaśnia, że oznacza to „Rozkaz Boga” (tj. bezpośrednio stworzony przez Boga, a nie logos ani wcielenie).
„…Zaprawdę, nikt oprócz wierzących nie wejdzie do raju”. (Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 49, nr 209, str. 65)
Bukhari, tom 5, księga 59, rozdział 37, nr 515, str. 364: „Opowiadał Abu Huraira: … Prorok powiedział: »O taki a taki! Wstań i ogłoś, że nikt oprócz wierzącego nie wejdzie do raju…«”
W Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 71, nr 284, str. 91, jest napisane, że chrześcijanie i żydzi, którzy słyszeli o Mahomecie, a nie stali się muzułmanami, trafią do piekła
„…Wtedy zostaną wezwani Żydzi i powiedziano im: Czego czciliście? Odpowiedzą: Czciliśmy 'Uzaira [Ezechiela], syna Allaha. Powiedziano im: Kłamiecie; Allah nigdy nie miał małżonki ani syna. Czego teraz pragniecie? Odpowiedzą: «Odczuwamy pragnienie, o Panie nasz! Ugaś nasze pragnienie». Zostaną skierowani (w określonym kierunku) i zapytani: «Dlaczego nie pójdziecie tam, by napić się wody?». Następnie zostaną popchnięci w stronę Ognia (i ku swojemu wielkiemu przerażeniu odkryją, że) było to jedynie miraż (a szalejące płomienie) będą się nawzajem pochłaniać, a oni wpadną w Ogień. Następnie wezwano by chrześcijan i powiedziano by im: „Czego czciliście?”. Odpowiadali: „Czciliśmy Jezusa, syna Allaha”. Powiedziano by im: „Kłamiecie; Allah nie przyjął dla siebie ani małżonki, ani syna”. Następnie powiedziano by im: „Czego pragniecie?”. Odpowiadali: „Jesteśmy spragnieni, o Panie nasz! Ugaś nasze pragnienie”. Zostaną skierowani (w określonym kierunku) i zapytani: „Dlaczego nie pójdziecie tam, by nabrać wody?”. Lecz zostaną popchnięci i zgromadzeni w kierunku Piekła, które będzie dla nich jak miraż, a płomienie będą ich pochłaniać. Wpadną do Ognia, aż nie pozostanie nikt oprócz tego, kto czcił Allaha, czy to pobożny, czy grzeszny…”. (Następnie Allah ukazuje się zarówno wiernym, jak i obłudnym muzułmanom w zwodniczej postaci, aby zdemaskować obłudników. Potem Allah ukazuje się im w swojej prawdziwej postaci [jakakolwiek by ona nie była]. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 81, nr 352, str. 117.
„…Ten, kto odebrał sobie życie za pomocą jakiejś rzeczy, będzie w Dniu Zmartwychwstania dręczony właśnie tą rzeczą…”. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 48, nr 199, 201, 202, str. 62.
Bukhari, tom 5, księga 59, rozdział 37, nr 515, str. 364 oraz tom 5, księga 59, rozdział 37, nr 518, str. 367 opowiadają o muzułmańskim wojowniku, który został poważnie ranny, więc wyjął kilka strzał ze swojego kołczanu, odebrał sobie życie i trafił do piekła.
„…Kiedy byliśmy w samym ogniu bitwy, ten człowiek walczył desperacko i został ranny. Powiedziano: Posłańcze Allaha, osoba, którą początkowo nazwałeś mieszkańcem Ognia (Piekła), walczyła desperacko i zginęła. Na to Apostoł Allaha (niech pokój będzie z nim) zauważył: Był skazany na Ogień (Piekła). Niektórzy mężczyźni byli bliscy zwątpienia (co do jego losu), gdy powiedziano, że nie zginął, lecz został śmiertelnie ranny. Gdy nastała noc, nie mógł znieść (bólu) rany i odebrał sobie życie”. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 48, nr 205, str. 63
Z drugiej strony, Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 50, nr 211, str. 66, opowiada o muzułmaninie, który przybył do Medyny, zachorował i podciął sobie stawy palców. Krew płynęła, aż zmarł. Później Tufail, syn 'Amra, ujrzał go we śnie, a Allah mu przebaczył, a jego ręce zostały opatrzone.
Mahomet nie zadał sobie trudu, by odmówić modlitwę za osobę, która popełniła samobójstwo. Sahih Muslim, tom 2, księga 4, rozdział 354, nr 2133, str. 464
Jak wygląda piekło?
„Nu’man ibn Baszir wygłaszał przemówienie i mówił: Słyszałem, jak Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) powiedział: Najmniejsze cierpienie mieszkańców piekła w Dniu Zmartwychwstania spotka człowieka, pod którego podeszwami zostaną umieszczone dwa żarzące się węgle, a jego mózg będzie się z ich powodu gotował.” (Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 88, nr 414, str. 139)
Muzułmański fatalizm predestynacyjny
„…Pewnej nocy Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) przyszedł odwiedzić go (Aliego) i Fatimę (córkę Świętego Proroka) i rzekł: Czy nie odprawiacie modlitwy (Tahajjud)? Ja (Ali) odpowiedziałem: Wysłanniku Allaha, zaprawdę, nasze dusze są w rękach Allaha i kiedy On zechce nas obudzić, budzi nas. Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) odszedł, gdy to mu powiedziałem. Wracając, uderzał dłonią w udo, a ja usłyszałem, jak mówił: Zaprawdę, człowiek spiera się o wiele rzeczy”. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 270, nr 1701, str. 375. (Mahomet nie aprobował tego, ale najwyraźniej nie miał nic więcej do powiedzenia.)
Ponadto Allah z góry przeznaczył grzech seksualny, jak podaje Buchari, tom 8, księga 77, rozdział 8, nr 609, str. 397–398.
Pióra wyschły, a losy zaczęły się spełniać. Sahih Muslim, tom 4, księga 31, rozdział 1002, nr 6402 i przypis 2892, str. 1394.
Różne zagadnienia z dzieła Muslim
* Można wyłupać komuś oko, jeśli ten rzuci spojrzenie na twój dom bez twojej zgody. Sahih Muslim, tom 3, księga 23, rozdział 899, nr 5370–5371, str. 1180
* W piekle wnętrzności hipokryty wyleją się na zewnątrz. Sahih Muslim, tom 4, księga 40, rozdział 1224, nr 7122, str. 1539
* Diabeł wkracza, gdy ziewasz. Sahih Muslim, tom 4, księga 40, rozdział 1226, nr 7130, str. 1540
* Nie idź do meczetu po zjedzeniu czosnku, cebuli itp., ponieważ aniołom szkodzą te same rzeczy, co ludziom. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, rozdział 211, nr 1147, str. 280
* Cuda czasów ostatecznych, kiedy ziemia wypluwa długie kawałki srebra. Sahih Muslim, tom 2, księga 5, rozdział 371, nr 2210, str. 485
* Rozstąpienie się księżyca za życia Proroka. Sahih Muslim, tom 4, księga 37, rozdziały 1170–1162, nr 6721, 6724–6730, str. 1467–1468.Znajduje się to również w Buchari, tom 4, rozdział 26 i rozdział 26, nr 830, str. 533; Buchari, tom 4, księga 56, rozdział 26, nr 831, str. 533; tom 4, księga 56, rozdział 26, nr 832, str. 534.
* Wszyscy zostali dotknięci przez szatana, z wyjątkiem Jezusa. Sahih Muslim, tom 4, księga 31, rozdział 1107, nr 6429, str. 1399
Zachowana wiarygodność hadisów
Sahih Muslim rozpoczyna większość hadisów słowami „… przekazano/powiedziano” lub podobnymi. Często bardzo podobne wypowiedzi powtarzają się jedna po drugiej, z jedynie nieznacznie odmiennym sformułowaniem, a przekazują je różne osoby. Ciekawe jest to, że w Sahih Muslim, tom 4, księga 28, rozdział 977, nr 5777, str. 1250, podano, iż ostatni z towarzyszy Mahometa zmarł w 100 roku hidżry. Odpowiada to około 720 r. n.e. Tymczasem imam Muslim, zbieracz hadisów, zmarł w 875 r. n.e., czyli 150 lat później. W niektórych przypadkach osoby, które przekazały niektóre z tych wypowiedzi, zmarły zaledwie kilka lat po śmierci Mahometa. W wielu przypadkach mamy więc do czynienia z wypowiedziami pochodzącymi z nienagannego źródła, takiego jak żona Mahometa, po których następuje przerwa w łańcuchu przekazu trwająca od 150 do prawie 250 lat. Imam Muslim mógł znać „łańcuch przekazu” niektórych z tych wypowiedzi, ale nie podał, jak on wyglądał. Dlatego też, gdy czytamy, że Abu Hurajra lub Aisza powiedzieli coś, co zostało zacytowane, nie należy błędnie zakładać, że imam Muslim usłyszał to bezpośrednio.
Wniosek: Ponieważ autor „Sahih Muslim”, imam Muslim, zmarł w 875 r. n.e. (a Buchari w 870 r. n.e.), muzułmanie opierają się na około 125–250 „latach wiary” w to, że hadisy zostały zebrane dokładnie.
Kontrastuje to z wiarygodnością rękopisów Nowego Testamentu. Jezus zmarł w 33 r. n.e., a Nowy Testament został spisany w latach 50–90 n.e., więc w pamięci autorów ewangelii mamy 17 do 40 „lat wiary”. Ponadto najwcześniejsze zachowane rękopisy Nowego Testamentu pochodzą z okresu od 100 do około 175 r. n.e., co oznacza, że mamy około 35 do 125 „lat wiary” potwierdzających, iż to, co napisali, zostało przez nas rzetelnie zachowane.
Wniosek: Skoro wiemy już, że kompilator hadisów, imam Muslim, zmarł w 875 r. n.e. (261 r. H.) (Bukhari zmarł w 870 r. n.e. (256 r. H.)), muzułmanie oparli swoją wiarę na hadisach, które, jak wierzą, zostały poprawnie i dokładnie zebrane w ciągu 125–150 lat. Natomiast chrześcijanie opierają swoją wiarę na księgach Nowego Testamentu, które zostały napisane w latach 50–90 n.e., czyli 17–60 lat po śmierci Chrystusa, która miała miejsce w 33 r. n.e. Ponadto najstarsze zachowane papirusy Nowego Testamentu pochodzą z okresu między 100 a 175 r. n.e. Oznacza to, że od śmierci Chrystusa do momentu spisania tekstów minęło od 77 do 142 lat, podczas których wiara była przekazywana ustnie przez apostołów Jezusa i ich naśladowców.
Innymi słowy, od śmierci Chrystusa do powstania najstarszego zachowanego tekstu Nowego Testamentu upłynęło od 77 do 142 lat, podczas których nasza wiara była przekazywana ustnie przez apostołów Jezusa i ich naśladowców. Lata te są znacznie krótsze niż okres, na którym muzułmanie opierają swoją wiarę w Sunnę.
Przesłanie prawdy
Być może nie wierzysz, że wiele cytatów zawartych w niniejszym artykule naprawdę pochodzi od prawdziwego Boga; ja również w to nie wierzę. Jednak naprawdę zadziwiające jest to, że ponad miliard ludzi przez ponad 1000 lat traktowało „Sahih Muslim” jako jedno z najwyższych autorytetów w swojej religii i prawie.
Proszę was, abyście nie zaprzestali poszukiwań prawdziwego Boga, ale nie ograniczajcie swoich poszukiwań do tego, co powiedzieli ludzie.
Nie rezygnujcie z poszukiwania nauk prawdziwego Boga; raczej poszerzcie swoje poszukiwania poza to, w co według ludzi musicie wierzyć. Wiecie, powiem nawet, że islam w kilku kwestiach ma rację. Słusznie twierdzi, że Jezus był prorokiem Boga. Jeśli jednak hadisy i tradycja muzułmańska zawiodły jako duchowe światło, dlaczego nie zwrócić uwagi na słowa Jezusa?
Źródła
Częściowe tłumaczenie online Sahih Muslim http://cwis.usc.edu/dept/MSA/fundamentals/hadithsunnah/muslim/
Święty Koran: angielskie tłumaczenie znaczeń i komentarz. Przekład: 'Abdullah Yusuf 'Ali. Poprawione i zredagowane przez Prezydium ds. Badań Islamskich, IFTA, Wezwania i Wskazówek. Kompleks Drukarni Świętego Koranu im. Króla Fahda. (bez daty)
„Sahih Muslim” autorstwa imama Muslim. Przekład na język angielski: 'Abdul Hamid Siddiqi. Międzynarodowe Islamskie Wydawnictwo. (bez daty)
Biblia studyjna NIV: Nowa wersja międzynarodowa. Wydawnictwo biblijne Zondervan. 1985.
„The Holy Bible, Berean Standard Bible (BSB)”, Bible Hub i Berean.Bible. 2016–2025. Domena publiczna. https://berean.bible
Więcej informacji można znaleźć na stronie www.MuslimHope.com.