Dwie najważniejsze doktryny chrześcijaństwa to śmierć Jezusa na krzyżu za nasze grzechy oraz Jego zmartwychwstanie. 1 Kor 15:1-8 mówi: „A teraz, bracia, pragnę wam przypomnieć ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której trwacie. Przez tę ewangelię jesteście zbawieni, jeśli tylko trzymacie się mocno słowa, które wam głosiłem. W przeciwnym razie na próżno uwierzyliście. Przekazałem wam bowiem to, co sam otrzymałem, jako rzecz najwyższej wagi: że Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem, że został pogrzebany, że trzeciego dnia zmartwychwstał zgodnie z Pismem i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu. Potem ukazał się jednocześnie ponad pięciuset braciom, z których większość nadal żyje, choć niektórzy już zasnęli. Potem ukazał się Jakubowi, a następnie wszystkim apostołom. A na końcu ukazał się także i mnie, jak temu, który urodził się przedwcześnie”.
Muzułmanie zazwyczaj nie zaprzeczają, że Jezus wydawał się być ukrzyżowany, ale twierdzą, że Bóg w cudowny sposób zamienił Jezusa z kimś innym, co miało oszukać Rzymian i żydowskie władze. Ale wtedy wszyscy naśladowcy Boga również zostaliby oszukani. Wyobraź sobie, że spędzasz resztę życia, głosząc innym, że Jezus umarł za nas i zmartwychwstał, a potem zostajesz zabity za to, co głosiłeś. A potem Bóg mówi: „Ha, ha, ha! Naprawdę was oszukałem, kiedy poszliście za mną”. Czy myślisz, że Prawdziwy Bóg powiedziałby coś takiego? – Z pewnością nie! Bóg nie oszukałby tych, którzy zginęli za Niego, poświęcając Mu całe swoje życie.
Ukrzyżowanie i zmartwychwstanie były dwiema najważniejszymi naukami wczesnych chrześcijan. Jeśli jednak miały one miejsce tak, jak postrzegali to wczesni chrześcijanie, to co to oznacza dla islamu?
Ten artykuł pokazuje, czego sam Jezus nauczał o swojej śmierci i zmartwychwstaniu w Piśmie Świętym, oraz przedstawia dowody na prawdziwość tych cytatów. Piszemy to nie z wrogości, ale z miłości i troski o muzułmanów. Chcemy, aby wiedzieli, że muszą porzucić fałsz islamu i poznać zbawczą naukę proroka Jezusa.
Czym jest odkupienie?
Odkupienie to podstawowa doktryna chrześcijańska, zgodnie z którą Jezus, który był bezgrzeszny, dobrowolnie wziął na siebie karę za nasze grzechy. Jak przepowiedział Izajasz w rozdziale 53, Chrystus cierpiał niesprawiedliwie, z własnego wyboru, aby zbawić nas od naszych grzechów i umożliwić nam wejście do nieba.
W pewnym sensie nikt nie zdecydował się umrzeć za Boga. W końcu jako grzeszni ludzie i tak wszyscy umrzemy, więc co najwyżej można powiedzieć, że ludzie zdecydowali się na „wcześniejszą śmierć” za Boga. Jednak Jezus był inny. Był bezgrzeszny i nie zasługiwał na śmierć. A jednak zdecydował się umrzeć za nas i zejść do grobu, aby ponieść sprawiedliwą karę za nasze grzechy. Wszyscy prorocy umarli (z wyjątkiem Henocha i Eliasza), ale śmierć Jezusa była inna, ponieważ On był bezgrzeszną ofiarą za nasze grzechy.
Jezus nie tylko umarł, ale poniósł za nas największe upokorzenie. Ten sprawiedliwy człowiek został skazany na śmierć jako zdrajca i przestępca, mimo że wielu spośród tych, którzy go skazali, wiedziało, iż nie popełnił przestępstwa zasługującego na karę śmierci. W pewnym sensie rozumiem, dlaczego muzułmanom tak trudno jest uwierzyć, że Bóg pozwoliłby, by jeden z Jego proroków doświadczył tak wielkiego wstydu. Nie dostrzegają jednak, jak bardzo Jezus nas kochał, dobrowolnie wybierając hańbę, gwoździe i męczącą śmierć.
Chociaż więc nikt nie zasługuje na niebo z własnej zasługi, Bóg łaskawie i bezinteresownie obdarza darem nieba wszystkich, którzy zechcą go przyjąć. Wszyscy, którzy uznają Jezusa za swojego Pana i Zbawiciela, mogą już teraz żyć nowym życiem, służąc Bogu, a także mają gwarancję wiecznego życia w radości z Bogiem.
Zanim jednak muzułmanin zaufa tej wierze, może powiedzieć: „pokaż mi dowód”. Oto dowód na to, że Jezus umarł na krzyżu za nasze grzechy.
Jezus o swoim odkupieniu
„Tak jak Syn Człowieczy nie przyszedł, by Mu służono, ale by służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu.” (Mt 20,28)
„Albowiem nawet Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, ale aby służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu” (Mk 10,45).
„Gdy jedli, Jezus wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i podał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie; to jest Ciało Moje». Następnie wziął kielich, złożył dziękczynienie i podał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy; to jest Krew Moja Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów»”. (Mt 26,26-28) Zob. także Łk 22,19-22
„Gdy jedli, Jezus wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i podał uczniom, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało Moje». Potem wziął kielich, odmówił dziękczynienie i podał im, a oni wszyscy z niego pili. Powiedział do nich: «To jest moja krew przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: nie będę już pił z owocu winorośli aż do tego dnia, kiedy będę pił go na nowo w królestwie Bożym»”. (Ewangelia według św. Marka 14:22-25)
Jezus zostanie wydany
„Niech te słowa dotrą do waszych uszu: Syn Człowieczy ma zostać wydany w ręce ludzi.” (Łukasz 9:44)
„Jezus odpowiedział: «Ten, który z Mną zanurzył rękę w misce, ten Mnie zdradzi»” (Mt 26,23). Zob. także Mk 14,18-21 i J 13,26.
„…Oto zbliża się godzina, w której Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, chodźmy! Oto zbliża się ten, który Mnie zdradza!” (Mt 45b-46). Zobacz także Mk 14:41-42.
„A zdrajca uzgodnił z nimi znak: «Ten, którego pocałuję, to jest ten człowiek; pojmijcie Go i bezpiecznie Go odprowadźcie»” (Mk 14, 44).
„…Judasz, czy pocałunkiem zdradzasz Syna Człowieczego?” (Łukasz 22:49)
Zobacz także Ewangelia według św. Jana 13:18-19,21b.
Jezus o swojej śmierci i zmartwychwstaniu
„Wiecie, że za dwa dni będzie Pascha, a Syn Człowieczy zostanie wydany, by został ukrzyżowany.” (Mt 26,2)
„Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje życie za owce.” (J 10,11) „Ja jestem dobrym pasterzem. Znam moje owce, a moje owce znają Mnie, tak jak Ojciec zna Mnie, a Ja znam Ojca. I oddaję życie za owce.” (J 10,14-15)
„Wylewając na Mnie tę wonność, przygotowała moje ciało do pogrzebu.” (Mt 26,12)
Jezus mówił również w przypowieści o swojej śmierci w Ewangelii Mateusza 21:38-39 i Łukasza 20:14-15.
Jezus opowiedział również przypowieść o swoim zmartwychwstaniu w Ewangelii Łukasza 16:31.
Na Górze Oliwnej
„Ale gdy zmartwychwstanę, pójdę przed wami do Galilei.” (Mt 26,32; Mk 14,28)
Po wyznaniu Piotra w Cezarei Filipowej
„«Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć» – rzekł. «Musi zostać odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, musi zostać zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstać»” (Łukasz 9:22)
„Od tego czasu Jezus zaczął uświadamiać swoim uczniom, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć z rąk starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, że musi zostać zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstać.” (Mt 16,21)
Po Przemienieniu
Po Przemienieniu „Gdy schodzili z góry, Jezus polecił im: «Nie mówcie nikomu o tym widzeniu, dopóki Syn Człowieczy nie zmartwychwstanie»” (Mt 17,9). Zob. także Mk 9,9-10
W Galilei
„Gdy zebrali się w Galilei, Jezus rzekł do nich: «Syn Człowieczy ma zostać wydany w ręce ludzi. Zabiją Go, a trzeciego dnia zmartwychwstanie». A uczniowie byli głęboko zasmuceni” (Mt 17, 22-23).
„…Nauczał swoich uczniów, mówiąc: «Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi. Zabiją Go, a po trzech dniach zmartwychwstanie»” (Mk 9,31)
Przed wejściem do Jerycha
„Gdy Jezus zmierzał do Jerozolimy, wziął na bok dwunastu uczniów i rzekł: «Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i uczonym w Piśmie. Skazają Go na śmierć i wydadzą Go poganom, by Go wyśmiewali, biczowali i ukrzyżowali. A trzeciego dnia zmartwychwstanie»”. (Mt 20,17-19) Zob. także Mk 10,33-34.
„Wtedy Jezus wziął Dwunastu na bok i rzekł do nich: «Oto idziemy do Jerozolimy, a wszystko, co prorocy napisali o Synu Człowieczym, spełni się. Zostanie On wydany poganom, będzie wyśmiewany, znieważany i opluwany. Będą Go biczować i zabiją, a trzeciego dnia zmartwychwstanie»”. (Łukasz 18:31-33)
W Jerozolimie
„Powiedział to [Jezus], aby wskazać, jaką śmiercią ma umrzeć.” (J 12, 33)
Po swoim zmartwychwstaniu
„…Dlaczego jesteście zmieszani? I dlaczego w waszych sercach pojawiają się wątpliwości? Spójrzcie na Moje ręce i Moje stopy. To właśnie Ja! Dotknijcie Mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.” (Łk 24, 38-39)
„Wtedy On [Jezus] otworzył im umysły, aby zrozumieli Pisma. I rzekł do nich: «Tak jest napisane: Chrystus będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, a w Jego imieniu będzie głoszone wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy, nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Wy jesteście świadkami tych rzeczy»” (Łk 24,45-48)
Zobacz także słowa Jezusa w Objawieniu 1:18. Aniołowie również świadczyli o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa w Ewangelii Mateusza 28:7; Ewangelii Łukasza 24:7 oraz w Objawieniu 5:9,12.
Dowody w rękopisach
Chociaż pewien muzułmanin próbował mi wmówić, że tych nauk nie ma w Biblii, dziś wystarczy otworzyć dowolną Biblię, by przeczytać te wersety. Częściej muzułmanie próbują twierdzić, że są to późniejsze dodatki. Ale jak mocne są dowody na to, że znajdowały się one w oryginałach?
Papirus Chester Beatty I (str. 45) zawiera wszystkie cztery ewangelie oraz Dzieje Apostolskie. Został on skopiowany w latach 100–150 n.e. (wcześniej uważano, że pochodzi z końca II lub początku III wieku n.e.). W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 146 znajduje się fotografia przedstawiająca fragment strony 45. W książce „A General Introduction to the Bible” (str. 389) podano, że oryginalny zwój liczył około 220 kart, z których zachowało się 30. Na zachowanych kartach znajdują się:
Ewangelia według św. Mateusza (2 kartki) 20:24–32; 21:13–19; 25:41–26:39)
Ewangelia według św. Marka (6 kart) 4:36–5:2; 5:16–26; 5:38–6:3; 6:15–25, 36–50; 7:3–15; 7:25–8:1; 8:10–26; 8:34–9:9; 9:18–31; 11:27–12:1; 12:5–8, 13–19, 24–28
Łukasz (7 kart) 6:31-41; 6:45-7:7; 9:26-41; 9:45-10:1; 10:6-22; 10:26-11:1; 11:6-25, 28-46; 11:50-12:13; 12:18-37; 12:42-13:1; 13:6-24; 13:29-14:10; 14:17-33
Ewangelia św. Jana (2 kartki) 4:51,54; 5:21,24; 10:7-25; 10:30-11:10; 11:18-36,42-57.
Dzieje Apostolskie (13 kart)
Papyrus Bodmer II (p66) został skopiowany ok. 175 r. lub ok. 125–150 r. n.e. Pierwotnie składał się z 76 kart (= 156 stron) i posiadał numerację stron. Obecnie zachowało się 104 kart oraz fragmenty 40 innych kart. Zdjęcie fragmentu Ewangelii św. Jana 6:58-64 z papirusu Bodmer II znajduje się w „New International Dictionary of the Bible” na stronie 1003. Zawiera ono:
Ewangelia św. Jana 1:1–6:11, 6:35b–14:26, 29–30; 15:2–26; 16:2–4; 16:6–7; 16:10–20:20; 20:22–23; 20:25–21:9; 21:12, 17 (fragmenty Ewangelii św. Jana 19:16).
Papirusy Bodmer 14/15 (p75) datuje się zazwyczaj na lata 175–200 n.e. lub 175–225 n.e. Jednak jego pismo jest bardzo podobne do innego dokumentu, papirusu Fuad XIX, o którym wiadomo, że powstał w latach 145–146 n.e. Papirus p75 pierwotnie liczył 114 kart, a zachowało się 102 karty. Zawiera on większość Ewangelii Łukasza i Jana. („Ogólne wprowadzenie do Biblii”, str. 390) W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 496 znajduje się ilustracja. P75 zawiera:
Ewangelia Łukasza 3:18–22; 3:33–4:2; 4:34–5:10; 5:37–6:4; 6:10–7:32; 7:35–39, 41–43; 7:46–9:2; 9:4–17:15; 17:19–18:18; 22:4–24:53
Ewangelia św. Jana 1:1–11:45; 11:48–57; 12:3–13:1; 13:8–9; 14:8–29; 15:7–8
str. 90 (ok. 175 r. n.e.) z Ewangelii św. Jana 18:36–19:7
Pozostała część Nowego Testamentu
Jest zbyt wiele wersetów, by wymienić je wszystkie, ale oto kilka z nich.
Tak jak Jezus nakazał wyznawcom Boga obchodzić Wieczerzę Pańską, tak 1 List do Koryntian 11:26 mówi, że oni to czynili. „Gdyż ilekroć jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie”.
Kobiety obserwowały, gdzie złożono ciało Jezusa (Łk 23,55).
Jezus jest naszym okupem. 1 List do Tymoteusza 2:6
Jan Chrzciciel (w języku arabskim Jahja) nazwał Jezusa „Baranem Bożym” (Ewangelia Jana 1:29). Tak samo uczynił Piotr w 1 Liście Piotra 1:19.
Jezus przyszedł, aby dać życie w obfitości (Ewangelia Jana 10:10), zbawić grzeszników (1 List do Tymoteusza 1:15), zbawić świat (Ewangelia Jana 3:17), stać się ofiarą za grzechy (List do Rzymian 8:3) oraz doprowadzić do pojednania (List do Efezjan 2:13-18) poprzez swoją krew przelaną na krzyżu. (J 1,29; Hbr 10,19)
świadczyć o prawdzie (J 18,37); ofiara przebłagalna (1 J 3,8; 4,10)
Jezus oczyszcza nas od wszelkiej nieprawości (1 List Jana 1:9), zbawiając nas całkowicie, nie tylko duchowo, poprzez ofiarę swojego ciała i krwi. List do Hebrajczyków 7:25; 10:14-20; List do Filipian 3:21; List do Rzymian 8:32
Po wypełnieniu swojej misji Jezus wstąpił do nieba i obecnie zasiada po prawicy Boga. Dzieje Apostolskie 2:33; 7:55-6; List do Kolosan 3:1; List do Hebrajczyków 1:13; 1 List Piotra 3:22; Psalm 110:1; Ewangelia według św. Mateusza 22:44; 26:64
Chrystus skosztował śmierci za wszystkich (List do Hebrajczyków 2:16).
Jezus jest naszym Zbawicielem i okupem. 1 List Jana 2:2; List do Hebrajczyków 2:9; 1; 9:15,28; 1 List do Tymoteusza 2:6; 1 List do Tymoteusza 4:10
Nigdy nie zapominajmy, że zostaliśmy wykupieni za cenę – krew Jezusa. 1 List do Koryntian 6:20; 7:23; 2 List Piotra 2:1; Dzieje Apostolskie 20:28
Stary Testament
Nawet prorocy Starego Testamentu, Izajasz i Dawid, prorokowali o śmierci Mesjasza.
Wiemy, że Izajasz 53 odnosi się do Mesjasza, ponieważ:
Był człowiekiem: Mesjasz był mężem boleści (53:3), o wyglądzie (52:2) i bez potomstwa (53:8)
Wziął na siebie grzechy innych jako ofiarę przebłagalną (53:10), wziął na siebie nasze słabości i cierpienia (53:4), znosił zniewagi, jakby uderzony przez Boga (53:4), został przebity i zmiażdżony za nasze grzechy (53:5).
Umarł, a jednak ujrzymy jego potomstwo: przypisano mu łaskę wśród bezbożnych i bogatych (53:9), a jednak ujrzymy jego potomstwo (53:10)
W przeciwieństwie do tego naród żydowski nigdy nie twierdził, że jest ofiarą przebłagalną (53:1), że wstawiał się za grzechami innych (53:12) ani że ponosił nasze słabości i cierpienia (53:4). Naród żydowski nie powiedziałby o sobie: „Kara, która przyniosła pokój, spadła na niego, a dzięki jego ranom jesteśmy uzdrowieni” (53:5f).
Księga Izajasza 53 została uznana za mesjańską w autorytatywnym żydowskim dziele Targum Jonatana (więcej informacji w książce „The New Testament Background”, str. 314–315). W późniejszych czasach wspominają o tym również traktat Sanhedrin i Talmud Bawalski.
Wiemy, że Psalm 22 odnosi się do Mesjasza, ponieważ: Nie odnosi się to do Dawida, gdyż nikt nie przebił rąk i stóp Dawida. (Możliwe jest również, że mogłoby to oznaczać „podobny do lwa”, ale nawet w takim przypadku ręce i stopy Dawida nie były zgięte jak pazury lwa). Szaty Dawida nie zostały rozdzielone między nich. Dawid nie był pogardzany, ponieważ wydawało się, że Bóg go nie wybawia (22:6-8).
Skoro ten psalm nie dotyczy rzeczy, których osobiście doświadczył Dawid, to do kogo mógłby się odnosić? Odnosi się do kogoś, kto podążał za Bogiem od łona matki (werset 9), a jednak był pogardzany jako opuszczony przez Boga (wersety 6-8) i pyta: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (werset 1). Jest to ktoś, komu przebito ręce i nogi (werset 16), kogo sprowadzono do prochu śmierci (werset 15). Brzmi to jak ten sam cierpiący sługa z Księgi Izajasza 53, a odnosi się to do Mesjasza. Było to mesjańskie zgodnie z żydowską Pesiktą Rabbati 37:2 (ok. 845 r. n.e.)
Dowody pochodzące od pierwszych chrześcijan
Muzułmanie wierzą w wiele rzeczy dotyczących Mahometa na podstawie hadisów, które zostały zachowane 200 lat po śmierci Mahometa. Chociaż nie są to słowa Jezusa, stanowią one dowód nauczania Jezusa wśród pierwszych uczniów. Wszyscy ci pięciu wczesnych autorów pisali w ciągu 140 lat po śmierci Jezusa.
Klemens Rzymski (97/98 r. n.e.) w „Pierwszym Liście Klemensa”, rozdz. 21, pisze: „Czcijmy Pana Jezusa Chrystusa, którego krew została przelana za nas”; w rozdziale 16 cytuje Księgę Izajasza 53, uznając ją za proroctwo dotyczące Chrystusa.
List Polikarpa (100–155 r. n.e.), rozdział 7: „a każdy, kto nie wyznaje świadectwa krzyża, jest z diabła”;
„Mathetes do Diognetusa” (ok. 130 r. n.e.), rozdział 9: „On [Bóg] dał swego własnego Syna jako okup za nas, Świętego za grzeszników, Nieskazitelnego za niegodziwych…”. rozdział 11 („Nie mówię o rzeczach mi obcych, ani nie dążę do niczego sprzecznego ze zdrowym rozsądkiem; ale będąc uczniem Apostołów, stałem się nauczycielem pogan”)
List Barnaby (100–150 r. n.e.), rozdział 5: „Albowiem w tym właśnie celu Pan zniosł wydać swoje ciało na rozkład, abyśmy zostali uświęceni przez odpuszczenie grzechów, które dokonuje się dzięki Jego krwi, którą nas pokropił. Mówi on również, że Izajasz 53 odnosi się do Jezusa.
Pierwsza Apologia Justyna Męczennika (135–165 r. n.e.) rozdział 41: „Dawid dał do zrozumienia, że Chrystus, po tym jak zostanie ukrzyżowany, będzie królował…” W rozdziale 50 cytuje on również Księgę Izajasza 53 jako odnoszącą się do Chrystusa.
Istnieje również wielu innych autorów z późniejszych czasów, w tym Atenagoras (177 r. n.e.), Melito z Sardes (zm. 180 r. n.e.) oraz Teofil z Antiochii (168–181/8 r. n.e.).
Alternatywa muzułmańska(?)
Muzułmanie zgadzają się, że Jezus był prorokiem, który został zdradzony przez Judasza. Co najważniejsze, zgadzają się również, że Jezus wydawał się być ukrzyżowany na krzyżu. Jednak większość muzułmanów twierdzi, że Bóg w cudowny sposób „oszukał” wszystkich, zamieniając ciała Jezusa i Judasza. Tak więc to Judasz, a nie Jezus, został naprawdę ukrzyżowany. Jezus uciekł, a później wstąpił do nieba, zgodnie zarówno z Koranem (Sura 3:55; 4:158), jak i poglądem większości muzułmanów (z wyjątkiem ahmadijczyków).
Dr Jamal Badawi ma jednak najwyraźniej inne zdanie. Zaprzecza on historyczności wszystkich objawień Jezusa po Jego ukrzyżowaniu. Nie jestem pewien, czy Badawi uważa, że Jezus wniebowstąpił natychmiast, czy też przebywał przez jakiś czas na ziemi, ale nikt nie odnotował żadnego Jego objawienia. Przejście Jezusa przez zamknięte drzwi (J 20,19) nie stanowi problemu, ponieważ fakt, że Jezus posiadał cudowne, uwielbione ciało, nie wyklucza, że było ono również fizyczne i mogło wykonywać czynności takie jak jedzenie (Łk 24,42-43). Jeśli chodzi o to, że Jezus początkowo był nie do rozpoznania (Łk 24:15), Badawi musi przyznać, że nie tylko ludzie w innym ubraniu mogą być nie do rozpoznania, ale Bóg może sprawić, że ludzie zostaną rozpoznani, kiedy tylko zechce.
Dowody???: Nie ma żadnych dowodów pochodzących od starożytnych chrześcijan, że Bóg zamienił ciała Judasza i Jezusa.
Wniosek: Wszyscy zgadzają się, że Bóg pozwolił, by prorok Boży został zdradzony, że Jezus przynajmniej wydawał się umrzeć na krzyżu oraz że Bóg pozwolił, by przynajmniej postać Jezusa doświadczyła upokorzenia przebywania na krzyżu. Albo to naprawdę Jezus umarł na krzyżu, albo Bóg oszukał nie tylko Żydów i Rzymian, ale wszystkich swoich wiernych naśladowców.
Ostrzeżenie Jezusa
„Wtedy On [Jezus] rzekł do wszystkich: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech codziennie bierze swój krzyż i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z powodu Mnie, ten je zachowa. Cóż bowiem za korzyść ma człowiek, jeśli zyska cały świat, a straci lub zaprzepaści samego siebie? Jeśli ktoś się Mnie i moich słów wstydzi, Syn Człowieczy wstydzić się będzie jego, gdy przyjdzie w swojej chwale i w chwale Ojca oraz świętych aniołów»” (Łk 9,23-26). Zobacz także Mt 16,24-27; Mk 8,34-38.
Odniesienia do pism żydowskich znajdują się w książce „Answering Jewish Objections to Jesus”. Cytaty biblijne pochodzą z Biblii BSB.
Więcej informacji można znaleźć na stronie www.MuslimHope.com.
Wczesny Kościół o Chrystusie umierającym za nas
Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) „Jakże cenna jest dla Boga ta krew [Jezusa], która, przelana dla naszego zbawienia, obdarzyła cały świat łaską pokuty”. 1 List Klemensa, rozdz. 7, str. 7
Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) Szkarłatna nić Rachab symbolizuje odkupienie poprzez krew Pana. 1 List Klemensa, rozdz. 12, str. 8
Ignacy z Antiochii (-107/116 r. n.e.) często pisał o Chrystusie jako o Bogu. Na przykład w rozdziale 1 swojego Listu do Efezjan, str. 49, napisał o „krwi Boga”
Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) „Czcijmy Pana Jezusa Chrystusa, którego krew została przelana za nas”; 1 List Klemensa, rozdz. 21, str. 11. W rozdz. 16, str. 9, cytuje on Izajasza 53, uznając ten fragment za proroctwo dotyczące Chrystusa.
Do Diognetusa (ok. 130 r. n.e.), rozdział 9: „On [Bóg] dał swego własnego Syna jako okup za nas, Świętego za grzeszników, Nieskalanego za niegodziwych…”. rozdział 11 (Nie mówię o rzeczach, które są mi obce, ani nie dążę do niczego, co byłoby sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem; ale będąc uczniem Apostołów, stałem się nauczycielem pogan).
List Barnaby (100–150 r. n.e.), rozdział 5: „Albowiem w tym celu Pan zniosł wydać swoje ciało na rozkład, abyśmy zostali uświęceni przez odpuszczenie grzechów, które dokonuje się dzięki Jego krwi, którą nas pokropiono”. Następnie cytuje Izajasza 53 jako odnoszącego się do Jezusa.
Polikarp (100–155 r. n.e.) „a każdy, kto nie wyznaje świadectwa krzyża, jest z diabła”; List Polikarpa, rozdz. 7, str. 34
Pierwsza Apologia Justyna Męczennika (135–165 r. n.e.), rozdział 41: „Dawid dał do zrozumienia, że Chrystus, po tym jak zostanie ukrzyżowany, będzie królował…” W rozdziale 50 cytuje on również Księgę Izajasza 53 w odniesieniu do Chrystusa.
„Nie jesteśmy już oczyszczani krwią kozłów i owiec ani popiołem jałówki, ale przez wiarę dzięki krwi Chrystusa i Jego śmierci, który umarł właśnie z tego powodu”. „Dialog Justyna Męczennika z Tryfonem Żydem”, rozdz. 13, str. 200
W „Diatessaronie” Tatiana (zm. 172 r. n.e.), sekcja 31.5, str. 91, czytamy, że Jezus był okupem.
Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.) twierdzi, że Izaak, który niemal został złożony w ofierze, był typem Chrystusa. „Nie wahał się przelać krwi swojego syna”. Z „Catena” do Księgi Rodzaju, rozdz. 5, „Ojcowie przednicejscy”, tom 8, str. 759
Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.): „zapieczętował nasze dusze swoim własnym duchem, a członki naszego ciała swoją krwią”. Z „Pascha”, strofa 68, str. 55
Klaudiusz Apollinaris z Hierapolis (170–177/180 r. n.e.) (fragment): „Gdy Jezus został zabity, z Jego boku wypłynęły woda i krew – dwa elementy oczyszczające”. Fragment 3, tom 8, str. 773
Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) „On sam był Słowem Bożym, które stało się Synem Człowieczym, otrzymując od Ojca moc odpuszczania grzechów; ponieważ był człowiekiem i ponieważ był Bogiem, aby jako człowiek cierpiał za nas… On zniszczył pismo naszego długu i przybił je do krzyża”. Ireneusz, Przeciw herezjom, księga 5, rozdz. 27.3, str. 545
Tertulian (198–220 r. n.e.) „Z kolei Chrystus w swoim czasie niósł swoje «drewno» na własnych ramionach, przybity do rogów krzyża, z cierniową koroną otaczającą Jego głowę. Jemu bowiem należało stać się ofiarą w imieniu wszystkich pogan…” Tertulian, „Odpowiedź Żydom”, rozdz. 13, s. 170–171.
Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) „… którzy zostali odkupieni od zepsucia krwią naszego Pana”. *Nauczyciel*, księga 1, rozdz. 5, s. 215
Klemens Aleksandryjski (193–217/220 n.e.) Sam Słowo przelało za nas swoją krew, aby zbawić ludzkość. Klemens Aleksandryjski, *Nauczyciel*, tom 1, rozdz. 6, str. 220
Tertulian (198–220 r. n.e.) „A jeszcze pełniej: «Dzieci moje, to wam napisałem, abyście nie grzeszyli; a jeśli zgrzeszycie, mamy Orędownika u Boga Ojca, Jezusa Chrystusa, Sprawiedliwego; On jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy»”. O skromności, rozdz. 19, str. 96
Hipolit z Portus (222–235/236 r. n.e.) Komentarz do Księgi Daniela (fragment 1), rozdz. 20, s. 181: „mówiąc: Godzien jesteś wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie, bo zostałeś zabity i swoją krwią odkupiłeś nas dla Boga”. Zob. również „Przeciw herezji Noetusa”, rozdz. 15, s. 229
Orygenes (225–253/254 r. n.e.) „Człowiek nie mógł zatem ofiarować niczego w zamian za własne życie, ale Bóg dał coś w zamian za życie nas wszystkich – «cenną krew Chrystusa Jezusa», zgodnie z tym, że «zostaliśmy wykupieni za cenę», «zostaliśmy odkupieni nie czymś, co ulega zniszczeniu, jak srebro czy złoto, ale cenną krwią, jak baranka bez skazy i bez zmazy», a mianowicie Chrystusa”. Komentarz do Ewangelii według św. Mateusza, tom 12, rozdz. 28, str. 465
Traktat przeciwko Nowacjanowi (250/4–256/7 n.e.), rozdz. 13, str. 661, mówi, że Jezus odkupił siedem kościołów wielką ceną swojej krwi.
Traktat o ponownym chrzcie (254–257 r. n.e.) „wykupieni najcenniejszą krwią Pana”, rozdz. 14, str. 675
Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) stwierdza, że Chrystus odkupił nas swoim krzyżem i krwią. Listy Cypriana, list 59, rozdz. 2, str. 355
Novatian (250/254–257 r. n.e.) (domyślnie): „a Pismo Święte mówi nam, że On umarł za nas i zmartwychwstał” – „O Trójcy Świętej”, rozdz. 25, s. 636
Celerinus (ok. 246–258 r. n.e.) (domyślnie) w liście do Lucjana wspomina o obmyciu w świętej krwi. Listy Cypriana, list 20, str. 298
Po tym następuje jeszcze 7 innych pisarzy sprzed soboru nicejskiego.
Pisarze wczesnego Kościoła o zmartwychwstaniu
Klemens Rzymski (96/98 r. n.e.) „Zastanówmy się, umiłowani, jak Pan nieustannie udowadnia nam, że nastąpi przyszłe zmartwychwstanie, którego pierwociną uczynił Pana Jezusa Chrystusa, wskrzeszając Go z martwych”. 1 List Klemensa, rozdz. 24, tom 1, str. 11.
Ignacy z Antiochii (-107/116 r. n.e.) Jezus został wskrzeszony z martwych. List Ignacego do Magnesian, rozdz. 9, str. 62. Zob. również List do Efezjan, rozdz. 20, str. 57
Ignacy (-107/116 r. n.e.) Jezus został prawdziwie prześladowany za czasów Poncjusza Piłata, prawdziwie ukrzyżowany, umarł i zmartwychwstał. List Ignacego do Trallian, rozdz. 9, str. 70
Apologia Arystydesa (125 lub 138–161 r. n.e.), str. 276: „On [Jezus] zakosztował śmierci na krzyżu, […] A po trzech dniach powrócił do życia i wstąpił do nieba”.
List Barnaby, rozdz. 10, str. 143 (100–150 r. n.e.) mówi, że chrześcijanie przestrzegają „ósmego dnia” [tj. niedzieli], ponieważ jest to dzień, w którym Jezus zmartwychwstał. Później wstąpił do nieba.
Justyn Męczennik (ok. 150 r. n.e.) Jezus, zrodzony z dziewicy, umarł i zmartwychwstał, wstąpił do nieba i został nazwany Synem Bożym. Pierwsza Apologia Justyna Męczennika, rozdz. 31, str. 173
Justyn Męczennik (ok. 150 r. n.e.) Ojciec wskrzesił Jezusa z martwych. Pierwsza Apologia Justyna Męczennika, rozdz. 45, s. 178
List Polikarpa do Filipian (100–155 r. n.e.), rozdz. 2, str. 33: „wierzyli w Tego, który wskrzesił naszego Pana Jezusa Chrystusa z martwych”. Zob. również tamże, rozdz. 1, str. 33.
Diatessaron Tatiana (zm. 172 r. n.e.) sekcje 53, str. 125–126: Jezus zmartwychwstał. Jezus mówi Marii, by Go nie dotykała, ponieważ jeszcze nie wstąpił do Ojca. Jego ciała już tam nie było, a później ukazał się Marii, Piotrowi i innym.
Meleto/Melito z Sardes (170–177/180 r. n.e.): „To jest Ten [Jezus], który przyjął postać cielesną w łonie Dziewicy, został powieszony na drzewie, pogrzebany w ziemi i nie uległ rozkładowi; Ten, który powstał z miejsca umarłych i podniósł ludzi z ziemi – z łaski poniżej do wysokości nieba. To jest Baranek, który został zabity;…” w swoim wykładzie 5, Ojcowie przednicejscy, tom 8, str. 757
Hegesippus (170–180 r. n.e.) twierdzi, że niektóre sekty „nie wierzyły ani w zmartwychwstanie, ani w przyjście Tego, który wynagrodzi każdego człowieka zgodnie z jego uczynkami”. Pięć ksiąg komentarzy do Dziejów Kościoła, sekcja 1, str. 763
Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.): „…świat zostanie osądzony w sprawiedliwości przez człowieka Jezusa, o czym dał On pewność, wskrzeszając Go z martwych”. Ireneusz w dziele „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdz. 12.8, str. 433
Ireneusz z Lyonu (ok. 160–202 r. n.e.) twierdzi, że Jezus zmartwychwstał. „Dowód na apostolskie nauczanie”, rozdz. 3
Klemens Aleksandryjski (198–202 r. n.e.): „Syn Boży – Tego, który stworzył wszechświat – przyjął ciało i został poczęty w łonie dziewicy (gdy powstało Jego materialne ciało), a następnie, jak to miało miejsce, cierpiał i zmartwychwstał”, *Stromata*, księga 6, rozdz. 16, s. 509–510
Tertulian (204–220 r. n.e.): „Zasada wiary jest rzeczywiście jedna, jedyna, niezmienna i niepodlegająca zmianom; a mianowicie zasada wiary w jednego tylko Boga wszechmocnego, Stwórcę wszechświata, oraz w Jego Syna Jezusa Chrystusa, zrodzonego z Dziewicy Maryi, ukrzyżowanego za czasów Poncjusza Piłata, zmartwychwstałego trzeciego dnia, wziętego do nieba, zasiadającego obecnie po prawicy Ojca, który ma przyjść, by sądzić żywych i umarłych również poprzez zmartwychwstanie ciała (jak i ducha)”. O zasłonie dziewic, rozdz. 1, s. 27.
Tertulian (198–220 r. n.e.) „…po Jego zmartwychwstaniu, które nastąpiło trzeciego dnia…” Odpowiedź Żydom, rozdz. 13, str. 171
Tertulian (207–220 r. n.e.) „Czyż Bóg nie został naprawdę ukrzyżowany? A skoro został naprawdę ukrzyżowany, czyż nie umarł naprawdę? A skoro rzeczywiście umarł, czyż nie zmartwychwstał naprawdę?”. O ciele Chrystusa, rozdz. 5, s. 525.
Tertulian (207/208 r. n.e.) „Chrystus umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał w swoim ciele. To właśnie fundament Ewangelii, nasze zbawienie”. Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi, księga 3, rozdz. 8, s. 328
Hipolit z Portus (222–235/236 r. n.e.) „Objawił się jako Bóg i człowiek. Łatwo jest dostrzec w Nim człowieka…” Następnie wspomina o biczowaniu Jezusa przez Piłata, o Jego śmierci i o wskrzeszeniu przez Ojca trzeciego dnia. Fragment z „Komentarza do Psalmu 2”, str. 170.
Kommodian (ok. 240 r. n.e.) (domyślnie): „Pierwsze prawo Boże jest fundamentem prawa następnego. To właśnie ono nakazało ci wierzyć w drugie prawo. Nie groźby pochodzące od Niego samego, lecz od niego mają nad tobą moc. Teraz, zdumiony, przysięgnij, że będziesz wierzył w Chrystusa; albowiem Stary Testament głosi o Nim. Wystarczy bowiem wierzyć w Tego, który umarł, aby móc zmartwychwstać i żyć na wieki”. „Nauczenia Komodiana”, rozdz. 25, s. 207
Orygenes (ok. 227–240 r. n.e.) „Ale tak jak to materialne ciało Jezusa zostało złożone w ofierze za Chrystusa, pogrzebane, a potem wskrzeszone, tak całe ciało świętych Chrystusa jest ukrzyżowane wraz z Nim”, Komentarz do Ewangelii św. Jana, księga 10, rozdz. 20, str. 401
Novatian (250/254–256/7 n.e.) „To, że [Jezus] zmartwychwstał w tej samej substancji cielesnej, w jakiej umarł, potwierdzają rany tego samego ciała, a tym samym On ukazuje w swoim ciele prawa naszego zmartwychwstania, przywracając w zmartwychwstaniu to samo ciało, które otrzymał od nas”. Traktat o Trójcy Świętej, rozdz. 10, s. 620.
Po tym następuje jeszcze 16 innych pisarzy przednicejskich.
Więcej autorów piszących o Chrystusie umierającym za nas
Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje List do Rzymian 5:8-9, zgodnie z którym jesteśmy usprawiedliwieni krwią Chrystusa. „Jeśli chodzi o krew Chrystusa, pokazując, że została ona prawdziwie przelana dla naszego zbawienia”, a następnie cytuje List do Rzymian 5:8-9. „Dialog o prawdziwej wierze”, część piąta, sekcja 12, s. 162-163
Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 15:1-43 jako słowa apostoła, w tym stwierdzenie, że Chrystus umarł za nasze grzechy. „Dialog o prawdziwej wierze”, część piąta, rozdział 6, s. 155–156
Wiktorin z Petau (męczennik, zm. 304 r. n.e.) wspomina, że Jezus „swoją krwią uwolnił nas od grzechu” oraz że zmartwychwstał. Komentarz do Apokalipsy błogosławionego Jana, str. 344
Metodiusz (270–311/312 r. n.e.) pisze: „przez nią [Paschę] uosabiana jest również śmierć Chrystusa, dzięki której krwi dusze zabezpieczone i zapieczętowane zostaną zachowane przed gniewem podczas spalenia świata; podczas gdy pierworodni, synowie szatana, zostaną całkowicie zniszczeni przez aniołów mścicieli, którzy będą czcić pieczęć Krwi odciśniętą na tych pierwszych”. „Uczta dziesięciu dziewic”, rozważanie 9, rozdz. 1, s. 345
Piotr z Aleksandrii (306, 285–311 r. n.e.) (fragment) wspomina o Ciele i Krwi Chrystusa w kontekście Wieczerzy Pańskiej, ale nie mówi wprost o przelaniu krwi ani o śmierci Chrystusa za nas. List kanoniczny, kanon 8, s. 272
Piotr z Aleksandrii (306,285–311 n.e.) cytuje 1 List św. Jana 2:1: „przez Tego, który jest «naszym Orędownikiem u Ojca i dokonał przebłagania za nasze grzechy». «A jeśli ktoś zgrzeszy» – mówi – «mamy Orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, Sprawiedliwego, i On jest przebłaganiem za nasze grzechy»”. List kanoniczny, kanon 11, s. 276
Atanazy (318 r. n.e.) twierdzi, że Jezus wykupił grzechy wszystkich. „Wcielenie”, rozdz. 40.2, str. 57. Zob. również „Wcielenie Słowa”, rozdz. 25.4, str. 50
Atanazy (318 r. n.e.) mówi, że Jezus jest naszym okupem. „Wcielenie”, rozdz. 25.4, s. 49–50
Atanazy (318 r. n.e.) (fragment) twierdzi, że Jezus stał się uczestnikiem naszego ciała i krwi, aby poprzez swoją śmierć unicestwić diabła. „Przeciw poganom”, rozdz. 10, s. 41
Laktancjusz (ok. 303–320/325 r. n.e.) wspomina, że Chrystus umarł, aby uwolnić nas od naszych grzechów. Podobnie jak baranek paschalny, przelał swoją krew na krzyżu. „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 2, s. 128–129
Laktancjusz (ok. 303–320/325 r. n.e.) wspomina, że Chrystus umarł, aby uwolnić nas od naszych grzechów. Podobnie jak baranek paschalny, przelał swoją krew na krzyżu. „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 2, s. 128–129
Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) (domniemanie) twierdzi, że Chrystus był przyczyną naszego odkupienia – krew za krew. Listy o herezji ariańskiej, List 5, rozdz. 6, str. 302