Czerwiec 2006
Niektórzy muzułmanie twierdzą, że Koran zawiera prawdy naukowe dotyczące orbit Słońca, Księżyca (a czasem także planet). Zainteresowało mnie zbadanie tej kwestii, a zanim dojdziemy do wniosków, czeka nas kilka zwrotów akcji. Najważniejsze jest jednak to, że o ile muzułmanin nie potraktuje tych wersetów jako języka pozorów, to wersety te będą raczej podważać, a nie potwierdzać naukową dokładność Koranu.
W surze 36:37-40 czytamy: „A znakiem dla nich jest noc: wycofujemy z niej dzień, a oto pogrążają się w ciemności; 38 a Słońce biegnie po swojej orbicie przez okres dla niego wyznaczony; takie jest postanowienie (Tego), Wszechmocnego, Wszechwiedzącego. 39 A księżycowi wyznaczyliśmy fazy, aż powróci niczym stara (i uschnięta) dolna część łodygi daktyla. (40) Słońcu nie wolno dogonić księżyca, ani też noc nie może wyprzedzić dnia: każde z nich porusza się po swojej orbicie zgodnie z prawem”. (Tłumaczenie Yusufa Ali, wydanie oryginalne) [Słowa w nawiasach znajdują się w nawiasach w tłumaczeniu.]
Niektórzy muzułmanie zwracają uwagę na sformułowanie „słońce przemierza swój bieg przez okres dla niego wyznaczony” oraz na słowo „orbita” na końcu. Nie możemy jednak przywiązywać zbyt dużej wagi do „orbity” słońca, ponieważ tłumaczenie Yusufa Ali zawiera przypis (17) do tego słowa, w którym wyjaśniono: „obieg, bieg”. Ponadto w poprawionym wydaniu Yusufa Ali zamiast słowa „okres” pojawia się „miejsce spoczynku”.
Jak swobodnie niektórzy muzułmanie tłumaczą Koran?
Suficka strona http://www.sufi.co.za/modern_science_and_islam.htm idzie jeszcze dalej, stwierdzając
„Wszystkie te ciała niebieskie i Ziemia (wszystkie z nich to planety) poruszają się nieustannie po swoich orbitach (lub wokół własnej osi) – są to krążące sfery” (Ansari)
Dodaje w nawiasach słowa „(wszystkie z nich to planety)” i „(lub wokół własnej osi)”, ponieważ w oryginale arabskim tego w ogóle nie ma. Zignorujmy więc to tłumaczenie jako zbyt swobodne i zadajmy pytanie: „Czego naprawdę naucza sura 36:37–40?”. Istnieją trzy możliwości:
Orbity Słońca i Księżyca: Koran nauczał, że Słońce i Księżyc poruszają się po ciągłych orbitach/ścieżkach wokół Ziemi przez określony, ustalony czas
Płyną do miejsca spoczynku: Słońce płynie po niebie w ciągu dnia, a nocą udaje się do miejsca spoczynku, powracając na swoje miejsce następnego świtu. Podobnie Księżyc płynie po swojej ścieżce.
Język pozorów: Tak samo jak poprzednio, ale ma to na celu opisanie tego, jak rzeczy się jawią, a nie tego, jak naprawdę są.
Wróćmy do języka arabskiego
Trasa/orbita: Yusuf Ali omawia omawiane słowo arabskie w przypisie 3983 na str. 1326. Pisze on: „Mustaqarr może oznaczać: (1) granicę czasu, określony okres, jak w wersecie 67 rozdziału VI, lub (2) miejsce odpoczynku lub spokoju; lub (3) miejsce zamieszkania, jak w wersecie 36 rozdziału II. Uważam, że pierwsze znaczenie najlepiej pasuje w tym kontekście; jednak niektórzy komentatorzy przyjmują drugie znaczenie. W takim przypadku porównanie polegałoby na tym, że słońce bierze udział w wyścigu, gdy jest dla nas widoczne, a w nocy odpoczywa, aby przygotować się do wznowienia wyścigu następnego dnia. Jego pobyt u antypodów jawi się nam jako okres jego odpoczynku”.
Poruszanie się/pływanie/obracanie się: słowo „yasbahuna” może oznaczać pośpiech, choć jego najbardziej bezpośrednim znaczeniem jest pływanie.
Pływać/obracać się: Słynny muzułmański komentator Ibn Tajmijja (zm. 1328 r. n.e.) napisał: „Ciała niebieskie są okrągłe (istidaaratul-aflaak) – zgodnie z twierdzeniem astronomów i matematyków (ahlul-hay’ah wal-hisab)..... [Słowo] falak [w języku arabskim] oznacza to, co jest okrągłe” (Majmu’ul-Fatawa, tom 6, str. 566–567)
To, że Słońce i Księżyc „falak”, nie jest „cudem naukowym”, ponieważ
a) Arabski termin określający orbitę Ziemi wokół Słońca to nie „falak”, lecz „mahrek”.
b) Słowo „falak” nie pochodzi z Koranu; było to zapożyczenie z języka obcego.
Jedna z osób dodała, co następuje: „Rdzeń [arabski — falaka]… z tego samego prymitywnego rdzenia semickiego wywodzi się [akadyjskie — pilakku]; [hebrajskie — pelek]; [arabskie — falkatun], a wszystkie te słowa oznaczają wirowanie wrzeciona, a poprzez inną linię pochodzenia [arabskie — falakun]; [etiopski – falaka] na półkulę niebieską. Zatem filolodzy z reguły starają się wywodzić [arabskie – falkun] od tego rdzenia, wyobrażając sobie, że nazwa ta pochodzi od jego zaokrąglonego kształtu”.
Ponadto słowo „falak” było używane przez Arabów jeszcze przed czasami Mahometa w odniesieniu do ruchu ciał niebieskich w „kopule nieba”. Ludzie zarówno przed czasami Mahometa, jak i w jego czasach wierzyli w arystotelesowsko-ptolemejski model wszechświata, w którym Ziemia znajdowała się w centrum i była otoczona siedmioma sferycznymi kopułami. Uważano, że ciała niebieskie poruszają się po tych sferach lub że same sfery poruszają się po określonych torach. Fakt, że Koran wspomina o siedmiu niebiosach, wyraźnie sugeruje, że „astronomia” Mahometa była zgodna z modelami Ptolemeusza i Arystotelesa, które w tamtym okresie historii uznawano za zgodne z rzeczywistością.
Mój wniosek (jak dotąd): Chociaż tekst arabski jest niejasny, słowa te nie mówią niczego, czego nie powiedzieliby już starożytni ludzie przed Mahometem.
Jeśli jednak założymy, że Mahomet i jego pierwsi wyznawcy potrafili zrozumieć Koran (co jest dość bezpiecznym założeniem) oraz że naukowy obraz przedstawiony w Koranie jest dość spójny, to mamy dwa sposoby, by dojść do rozsądnego wniosku. Po pierwsze, co na ten temat mówili pierwsi muzułmanie, a po drugie, co mówi reszta Koranu.
Co Mahomet i pierwsi muzułmanie mówili o Słońcu
Gdzie należy szukać właściwego znaczenia Koranu? U Zamakhshariego? Al-Tabariego? Baidawiego? Gdybyś był wczesnym muzułmaninem, po prostu udałbyś się do samego Mahometa! Oto, co wyjaśnił Mahomet, zgodnie z relacjami zarówno Buchariego, jak i al-Tabariego.
„Opowiadał Abu Dhar: Prorok zapytał mnie o zachodzie słońca: »Czy wiesz, dokąd zmierza słońce (o
zachodu słońca)?’ Odpowiedziałem: «Allah i Jego Wysłannik wiedzą o tym lepiej». On rzekł: «Odchodzi (tj. przemieszcza się), aż padnie na twarz pod Tronem i poprosi o pozwolenie na ponowne wschodzenie, a pozwolenie to zostanie udzielone; a potem (nadejdzie czas, kiedy) będzie miało zamiar upaść na twarz, ale jego pokłon nie zostanie przyjęty…»” Buchari, tom 4, księga 54, rozdział 4, nr 441, str. 283
Inne tłumaczenie tego samego fragmentu dzieła al-Bukhari brzmi:
„Abzur Ghifari (ra) opowiadał: pewnego dnia Prorok Muhammad (pzn) zapytał mnie: »Abzarze, czy wiesz, dokąd udaje się Słońce po zachodzie?«. Odpowiedziałem: »Nie wiem, tylko Posłaniec Allaha może to lepiej wyjaśnić«. Wtedy Prorok (SA) odpowiedział: „Po zachodzie słońce pozostaje w pokłonie pod Aro’sh Allaha (tronem Allaha) i czeka na rozkaz Allaha, by ponownie wzejść na wschodzie. Nadejdzie dzień, w którym słońce nie otrzyma już od Allaha pozwolenia na ponowne wzejście, a Qeyamot (dzień sądu ostatecznego) spadnie na ziemię””.
Al-Tabari, tom 1, str. 231, pisze: „Zapytałem Posłańca Boga [Mahometa]: «Gdzie [Słońce] zachodzi?». Odpowiedział: «Zachodzi w niebie, a następnie jest wznoszone z nieba do nieba, aż zostanie wzniesione do najwyższego, siódmego nieba. W końcu, gdy znajdzie się pod Tronem, opada i oddaje pokłon, a aniołowie, którzy się nim opiekują, oddają pokłon wraz z nim. Słońce następnie pyta: «Panie mój, skąd nakazujesz mi wschodzić – z miejsca, gdzie zachodzę, czy z miejsca, gdzie wschodzę?» – kontynuował. To właśnie (oznacza) słowo Boga: „A słońce: biegnie do miejsca, gdzie ma przebywać (w nocy)”, gdzie jest zatrzymywane pod Tronem – „Tak postanowił Potężny i Wszechwiedzący” – przez „to” rozumie się postępowanie Potężnego Pana w Jego królewskiej władzy, Pana, który jest „wszechwiedzący” co do swojego stworzenia. Kontynuował. Gabriel przynosi słońcu szatę świetlistości ze światła Tronu, zgodnie z długością godzin dnia. Jest ona dłuższa latem i krótsza zimą, a o średniej długości jesienią i wiosną. [modele wiosenne, jesienne i zimowe!] – kontynuował. Słońce zakłada tę szatę, tak jak ktoś z was tutaj zakłada swoją szatę. Następnie zostaje uwolnione, by wędrować w powietrzu nieba, aż wzejdzie tam, skąd zwykle wschodzi. … Tą samą drogą podąża księżyc podczas swojego wschodu… Ale Gabriel przynosi mu szatę ze światła Podnóżka. To właśnie (oznacza) słowo Boga: „Uczynił słońce światłem, a księżyc światłem”.
Słońce i księżyc są znakami Allaha. Abu Dawud, tom 1, księga 2, nr 1173, str. 304;
Sunan Nasa’i, tom 2, nr 1462, 1464, str. 272; tom 2, nr 1465, 1466, str. 273; tom 2, nr 1475, str. 278; tom 2, nr 1477, str. 280; tom 2, nr 1481, str. 283; tom 2, nr 1485–1486, str. 286–287; tom 2 nr 1488–1489, s. 287, 289; tom 2 nr 1500, s. 297; tom 2 nr 1502, s. 299; tom 2 nr 1505, s. 300; tom 2 nr 1506, s. 301
Dhu al-Qarnaiyn [Zul Qarnain] „był świadkiem, jak słońce zachodziło w miejscu swojego spoczynku, zanurzając się w kałuży czarnego i cuchnącego szlamu”. al-Tabari, tom 5, str. 173–174 (zob. sura 18:82–97)
al-Tabari, tom 1, str. 234, wspomina również, że słońce zachodzi w błotnistym źródle. Słowo „błotnisty” to hami’ah, oznaczające zwykłą czarną glinę, ale hamiyah to podobne słowo, które może oznaczać „gorący”. (Zob. przypis 442, str. 234)
„On [Mahomet] kontynuował: Kiedy słońce wschodzi, wznosi się na swoim rydwanie z jednego z tych źródeł w towarzystwie 360 aniołów… Kiedy Bóg pragnie poddać próbie słońce i księżyc, ukazując swoim sługom znak i w ten sposób wzywając ich, by zaprzestali Mu się sprzeciwiać i zaczęli być posłuszni, słońce spada z rydwanu i zanurza się w głębi tego oceanu, którym jest sfera. Kiedy Bóg chce wzmocnić znaczenie tego znaku i poważnie przestraszyć Swoich sług, całe słońce spada i nic z niego nie pozostaje na rydwanie. Jest to całkowite zaćmienie słońca, kiedy dzień ciemnieje, a pojawiają się gwiazdy”. al-Tabari, tom 1, str. 236
Co Mahomet i pierwsi muzułmanie mówią nam o niebiosach
Prorok [Mahomet] odpowiedział: „Ali, jest to pięć gwiazd: Jowisz (al-birjis), Saturn (zuhal), Merkury (utarid), Mars (Bahram) i Wenus (al-zuhrah). Te pięć gwiazd wschodzi i porusza się jak słońce i księżyc, ścigając się z nimi. Wszystkie pozostałe gwiazdy wiszą na niebie tak, jak lampy w meczetach…” al-Tabari, tom 1, str. 235–236
„Bóg stworzył ocean oddalony o trzy fasraki (18 kilometrów) od nieba. Fale są w nim powstrzymane, a ocean ten unosi się w powietrzu z woli Boga. Żadna jego kropla nie zostaje rozlana. Wszystkie oceany są nieruchome, ale ten ocean płynie z prędkością strzały. Ma swobodę poruszania się w powietrzu równomiernie, jakby był liną rozciągniętą w przestrzeni między wschodem a zachodem. Słońce, księżyc i gwiazdy wsteczne [5 planet] poruszają się w jego głębokich falach. To właśnie (oznacza) słowo Boga: „Każda z nich pływa w sferze”. „Sfera” to obieg rydwanu w głębokich falach tego oceanu”. al-Tabari, tom 1, str. 235
Wniosek wczesnych muzułmanów: Słońce dosłownie udaje się w nocy do miejsca spoczynku, a słońce i księżyc dosłownie „pływają” w oceanie wody na niebie.
Co mówi reszta Koranu
Należy pamiętać, że numery wersetów różnią się w poszczególnych tłumaczeniach Koranu. Podane numery wersetów i cytaty pochodzą z wydania Yusufa 'Ali (wydanie poprawione). Poprawiłem wielkość liter.
Sura „20:53 ”: „Ten, który uczynił dla was ziemię niczym rozpostarty dywan”
Sura 50:7 „A ziemię – rozpostarliśmy ją 4946i umieściliśmy na niej góry…”
W przypisie nr 4946 Yusuf 'Ali pisze: „Por. XIII, 3; oraz XV, 19 i przypis 1955. Ziemia jest okrągła, a jednak wydaje się rozpostarta jako ogromna przestrzeń, niczym dywan utrzymywany w miejscu ciężarem gór”. Niezależnie więc od tego, czy uważasz, że fragment ten naucza o płaskiej Ziemi, czy też nie, Yusuf 'Ali twierdzi, że ten werset przynajmniej mówi, iż Ziemia wygląda jak płaski dywan.
Sura 67:15 „To On uczynił ziemię posłuszną 5571 …” Inne tłumaczenia podają słowo „równa”. W przypisie nr 5571 Yusufa 'Ali’a czytamy: „Słowo zalul występuje w surze 71, w wersecie 2, w odniesieniu do zwierzęcia wyszkolonego i posłusznego: tutaj jest ono użyte w odniesieniu do ziemi, dlatego przetłumaczyłem je jako »posłuszną«….”
Sura 71:15 „Czyż nie widzicie, jak Allah stworzył siedem niebios, jedno nad drugim, i uczynił księżyc światłem pośród nich, a słońce wspaniałą lampą?”. Nawet przy założeniu, że jest to język opisujący pozory, nie ma tu żadnej wzmianki o nauczaniu współczesnej astronomii.
Sura 71:19 „I Allah uczynił dla was ziemię jak rozpostarty dywan (5718)…” Przypis 5718 Yusufa 'Ali’a brzmi: „por. xx 53.
Sura 78:6-7 „Czyż My [Allah] nie uczyniliśmy ziemi rozległą przestrzenią 5890, a góry – kołkami?” Przypis 5890 Yusufa 'Ali’a brzmi: „Zob. przypis 2038 do xvi. 15”. Por. również xiii. 3 i xv. 19. Rozległą przestrzeń ziemi można porównać do dywanu, w którym góry pełnią rolę kołków….”
Zul-Karnain w surze 18 i nauka o astronomii
Sura 18:85-86 „Podążał [Zul-qarnain] jedną z tych dróg, aż gdy dotarł do miejsca, gdzie zachodzi słońce, zastał je zanurzone w źródle mętnej wody; w pobliżu znalazł lud. My [Allah] powiedzieliśmy: «O Zul-qarnain! (Masz władzę,) by ich ukarać albo obdarzyć ich łaskawością”. Słowo „mętna” tłumaczono również jako „błotnista” i „czarna”. Wyrażenie „źródło… wody” tłumaczono również jako „źródło”. M.H. Skahir tłumaczy to jako „czarne morze”.
Sura 18:89-90 „Następnie [Zul-qarnain] podążył (inną) drogą, aż dotarł do miejsca wschodu słońca i zastał je wschodzące nad ludem, któremu nie zapewniliśmy żadnej osłony chroniącej przed słońcem”.
Muzułmańscy komentatorzy nie są zgodni co do tego, kim dokładnie jest Zul-qarnain (człowiek o dwóch rogach). Niektórzy uważają, że był to Aleksander Wielki, inni – Cyrus z Persji, a jeszcze inni – król jemeński. Nie ma to jednak znaczenia. Niezależnie od tego, Zul-qarnain był w stanie dotrzeć do miejsca, gdzie faktycznie wschodziło słońce. Potwierdza to kosmologię płaskiej Ziemi zawartą w Koranie. Co ważniejsze, udał się on również do miejsca, gdzie słońce zachodziło, i odkrył, że zanurzało się ono w błotnistym/mętnym źródle.
Jeśli zapytasz astronomów, czy słońce naprawdę zachodzi w błotnistym źródle, mogą się z ciebie śmiać.
Wniosek: Koran naucza, co następuje:
Ziemia jest płaska, rozpostarta jak dywan i przytwierdzona do równiny przez góry
Słońce ma określoną ścieżkę w ciągu dnia, a następnie zachodzi w błotnistym/mętnym źródle i udaje się do tronu Allaha.
Następnie słońce wschodzi w określonym miejscu
Z wyjątkiem pięciu „gwiazd wstecznych” (planet), gwiazdy są zawieszone niczym lampy.
Mahomet nauczał pierwszych muzułmanów, że jest to dosłowna prawda, a nie tylko metafora czy porównanie.
Cel istnienia gwiazd i meteorów
„Najniższe niebo ma lampy [gwiazdy], a «Uczyniliśmy je pociskami, by odpędzać złe istoty, i przygotowaliśmy dla nich karę w postaci płonącego ognia»”. Sura 67:5
„Stworzenie tych gwiazd ma trzy cele: jako ozdoba nieba, jako pociski do uderzania w szatana oraz jako znaki prowadzące podróżnych. Jeśli więc ktoś próbuje znaleźć inną interpretację, jest w błędzie i po prostu marnuje swoje wysiłki...” Buchari, tom 4, księga 54, rozdział 3, przed nr 421, str. 282.
Spadające gwiazdy są czasem rzucane w szatany, które próbują podsłuchiwać niebiańskie tajemnice. Sahih Muslim, tom 1, księga 4, nr 902 i przypis 674, str. 243.
Spadające gwiazdy mają uderzać [złe] anioły, zanim zdążą rozpowszechnić to, co usłyszały. Czasami jednak złe anioły zdążają przekazać informacje wróżbitom, zanim zostaną trafione. Ibn-i-Majah, tom 1, księga 1, nr 194, str. 110.
Meteory mają atakować dżiny (duchy). Sahih Muslim, tom 4, księga 24, nr 5538, str. 1210
Gwiazdy chronią przed szatanem. al-Tabari, tom 1, str. 223
Mahomet rozdziela księżyc na dwie części
„Poganie zażądali od Proroka, by pokazał im cud. Prorok pokazał im rozłupanie księżyca. Opowiadał 'Abdullah bin Massud: Za życia Proroka księżyc rozłupał się na dwie części, a wtedy Prorok rzekł: «Bądźcie tego świadkami»”. Bukhari, tom 4, księga 56, rozdział 26 oraz tom 4, księga 56, rozdział 26, nr 830, str. 533.
„Anas przekazał, że mieszkańcy Mekki poprosili Posłańca Allaha, by pokazał im cud, a on pokazał im rozłupanie księżyca”. Buchari, tom 4, księga 56, rozdział 26, nr 831, str. 533.
„Ibn 'Abbas przekazał: Księżyc rozdzielił się na dwie części za życia Proroka”. Buchari, tom 4, księga 56, rozdział 26, nr 832, str. 534.
Rozdzielenie księżyca. Buchari, tom 6, księga 60, rozdział 225, nr 290, str. 273 oraz przypis 1, str. 273; tom 6, księga 60, rozdział 287, nr 387–391, str. 365–366; tom 6, księga 60, rozdział 261, nr 345, 349, str. 331; Buchari, tom 6, księga 60, rozdział 265, nr 368–370, str. 331, 336
Rozłupanie księżyca – Sahih Muslim, tom 4, księga 37, nr 6721, 6724–6730, str. 1467–1468
Sura 54:1 mówi: „Godzina (Sądu Ostatecznego) jest bliska, a księżyc został rozłupany na pół” (wydanie poprawione przez Yusufa 'Ali).
Należy zauważyć, że wyrażenie „rozłamał się na pół” oznacza, iż księżyc został podzielony na dwie części, a czasownik występuje tu w czasie przeszłym. Nie mamy żadnych zapisów dotyczących innych ludów na świecie, w tym z pobliskiego Egiptu, Syrii czy Persji, które widziałyby księżyc rozłamanego na dwie części. Koran i hadisy nie podają również, w jaki sposób księżyc ponownie się zjednoczył.
Yusuf 'Ali w przypisie 5128 pisze: „W Mufradat podano trzy wyjaśnienia i być może wszystkie trzy mają tu zastosowanie: (1) że księżyc raz wydawał się rozłupany na pół w dolinie Mekki na oczach Proroka, jego Towarzyszy i niektórych niewiernych; (2) że proroczy czas przeszły wskazuje na przyszłość, a rozłupanie księżyca jest znakiem zbliżającego się Sądu; oraz (3) że wyrażenie to ma charakter metaforyczny, co oznacza, że sprawa stała się jasna jak księżyc. To, że pierwsze z tych wydarzeń zostało zauważone przez współczesnych, w tym niewiernych, wynika jasno z wersetu 2. Drugie jest zdarzeniem związanym z zaburzeniem porządku Układu Słonecznego podczas Nowego Stworzenia: por. lxxv. 8–9.”
Nikt inny na świecie w tym czasie nie doniósł o rozłupaniu księżyca na dwie części. Na marginesie, w Encyklopedii Brytyjskiej, tom 13 z 1972 r., str. 458B, znajduje się zdjęcie obserwatorium astronomicznego Chomsungdae w pobliżu Kyongju w Korei, zbudowanego w VII wieku w okresie dynastii Silla. Nie ma żadnych zapisów, że oni lub ktokolwiek inny widział księżyc rozłupany na dwie części.
Przykłady przeciwne w Koranie?
Pomijając poprzednie wersety, omówmy inne wersety z Koranu, które według niektórych muzułmanów potwierdzają współczesne teorie astronomiczne. Aby być wobec nich sprawiedliwym, poniżej przedstawiamy wersety, na które się powołują, wraz z odpowiedziami.
Sura „7:54 ” („Rozjaśnienie”) „…On rozciąga noc jako zasłonę nad dniem, a jeden następuje po drugim w szybkiej kolejności:...”
Odpowiedź: To, że dzień i noc następują po sobie, jest prawdą, ale nie mówi to nic o nauce ani astronomii, czego nie wiedzieli prymitywni ludzie.
Sura 13:2a i Sura 31:10 mówią, że „Allah wznieś niebiosa bez żadnych filarów, które można by dostrzec”.
Odpowiedź: Chociaż nie wszystkie starożytne ludy wierzyły, że niebiosa są podtrzymywane przez filary, to zdanie to oznacza jedynie, że Allah nie stworzył żadnych widocznych filarów, które można by dostrzec.
Sura 13:2b „…On podporządkował sobie słońce i księżyc! Każde z nich biegnie (po swojej orbicie) przez wyznaczony czas”.
Odpowiedź: Nawet prymitywni ludzie mogli zaobserwować, że zarówno słońce, jak i księżyc poruszają się regularnie.
Sura21:30 : „Czyż niewierni nie widzą, że niebiosa i ziemia były połączone (jako jedna całość stworzenia), zanim My [Allah] je rozdzieliliśmy?”. Niektórzy muzułmanie postrzegają to jako zapowiedź teorii Wielkiego Wybuchu w Koranie.
Odpowiedź: Starożytni Egipcjanie, aryjskie plemiona hinduskie i inne ludy wierzyły, że niebiosa i ziemia były połączone, zanim zostały rozdzielone. Samo stwierdzenie, że niebiosa i ziemia były połączone (co sugeruje istnienie dwóch połówek), bardziej przypomina te starożytne mitologie niż teorię Wielkiego Wybuchu. Jednak teoria Wielkiego Wybuchu nie mówi nawet, że ziemia została oddzielona od czegokolwiek. Twierdzi raczej, że ziemia stopniowo powstała z kosmicznego pyłu.
Sura „21:33 ”: „Wszystkie (ciała niebieskie) płyną, każde po swojej 2695okrągłej orbicie”. Przypis 2695 Yusufa Ali’ego jest tu pouczający. Brzmi on: „W odróżnieniu od większości tłumaczy wskazałem na metaforę pływania zawartą w oryginalnych słowach:…”
Tłumaczenie Malika brzmi: „wszystkie (ciała niebieskie) poruszają się szybko po własnej orbicie”.
Odpowiedź: Arabskie słowo zostało zrozumiane jako „płynąć”, tak jak poprawnie przetłumaczył Yusuf Ali, co pokazują al-Tabari, tom 1, str. 235; al-Tabari, tom 1, str. 236. Ponadto wersety mówią o słońcu i księżycu, a nie o innych ciałach niebieskich, więc umieszczenie w tłumaczeniu w nawiasie sformułowania „ciała niebieskie” nie jest do końca poprawne. Koran nie mówi, że cokolwiek porusza się po torze/orbicie na niebie, z wyjątkiem słońca, księżyca i gwiazd wstecznych (planet).
Sura 21:104 „W dniu, w którym zwiniemy niebiosa jak zwój”.
Odpowiedź: Nie jest dla mnie jasne, w jaki sposób miałoby to zapowiadać współczesną astronomię, ale pierwsza żona Mahometa zabrała go, by wysłuchał ewangelii od chrześcijanina, a Biblia w Apokalipsie św. Jana 6:14 oraz w Starym Testamencie w Księdze Izajasza 34:4 wspomina, że niebiosa zostaną zwinięte jak zwój. Jednak chrześcijanie zazwyczaj nie próbują dopasowywać współczesnej astronomii do Apokalipsy św. Jana 6:14.
Sura 22:65 „…On powstrzymuje niebo 2847przed spadnięciem na ziemię, chyba że On na to pozwoli…” Przypis 2847 Yusufa 'Ali’a mówi, że słowo samaa może oznaczać (1) coś wysokiego, (2) korzeń, sufit, (3) niebo, baldachim niebios, (4) chmurę lub deszcz. Autor twierdzi, że w tym kontekście rozumie ostatnie znaczenie, choć większość autorytetów wydaje się tłumaczyć to słowo jako „niebo”.
Odpowiedź: Zatem według wielu autorytetów słowem tym byłoby „niebo”, co najlepiej zgadza się z poglądem o płaskiej Ziemi. Chociaż nie możemy więc stwierdzić, że ten werset jednoznacznie potwierdza pogląd o płaskiej Ziemi w Koranie – ze względu na niejasność języka arabskiego – z pewnością nie można go wykorzystać do udowodnienia, że Koran popiera współczesny pogląd naukowy.
Sura 25:61-62 „Błogosławiony jest Ten, który stworzył konstelacje na niebie i umieścił w nich lampę oraz księżyc dający światło. I to On sprawił, że noc i dzień następują po sobie:…”
Odpowiedź: Nazwanie słońca lampą w żaden sposób nie dowodzi, że Koran zawiera współczesne poglądy naukowe. To, że dzień i noc następują po sobie, jest prawdą, ale jest to coś, o czym wiedzieli nawet ludzie prymitywni.
Sura 27:88 „…te góry, które widzicie i uważacie za niezmienne, przeminą jak chmury…” (Malik) Jeden z muzułmańskich apologetów najwyraźniej uważa, że jest to aluzja do obrotu Ziemi.
Odpowiedź: Poprzedni werset wspomina o ostatniej trąbie, więc kontekstem są czasy ostateczne, a nie współczesność.
Sura 29:44 mówi, że stworzenie niebios i ziemi jest znakiem dla tych, którzy wierzą.
Odpowiedź: Stworzenie nieba i ziemi ukazuje majestat Boga zgodnie z Psalmem 8:1, 3, 5; Psalmem 19:1–6. Mahomet znał Psalmy (zubur) Dawida, więc nie ma tu nic nowego.
Sura 31:29, Sura 35:13, Sura 36:37 i Sura 39:5 mówią, że Allah łączy noc z dniem, a dzień z nocą. Mówi się tam również, że słońce i księżyc poruszają się po wyznaczonych sobie orbitach. Sura 55:5 również mówi, że słońce i księżyc poruszają się po wyznaczonych sobie orbitach.
Odpowiedź: Nic nie wskazuje na to, by nie była to właśnie trajektoria Słońca i Księżyca na niebie. Zjawiska te były znane i obserwowane również przez starożytnych, prymitywnych ludzi. Stwierdzenie prawdy, w którą wierzyli już nawet poganie, oczywiście nie dowodzi, że dana księga jest błędna. Jednak powtarzanie powszechnie znanych faktów w żaden sposób nie dowodzi, że Koran przewidział współczesną wiedzę naukową.
Sura 51:47,48 „Zbudowaliśmy firmament z potęgą: i rzeczywiście posiadamy ogromną moc. I rozpostarliśmy (przestronną) ziemię: jakże doskonale ją rozpostarliśmy!” (Yusuf 'Ali). Inne tłumaczenia podają: „jak dywan”.
Odpowiedź: Rozpostarcie ziemi, które niektórzy interpretują jako nauczanie o płaskiej ziemi, w żaden sposób nie dowodzi, że Koran nauczał współczesnych teorii naukowych. Jako osoba niebędąca muzułmaninem jestem skłonny przyznać, że może to nie być nauczanie fałszywej tezy, że ziemia jest płaska, ale raczej wyrażenie poetyckie. Muzułmanie wykorzystali to, by twierdzić, że Koran nauczał o ekspansji wszechświata w wyniku Wielkiego Wybuchu. Fakt, że Bóg rozpostarł niebiosa, nie oznacza konkretnie teorii Wielkiego Wybuchu, a opis rozpostarcia niebios przez Boga znajduje się w Biblii, w Księdze Izajasza 42:5. Jednak chrześcijanie nie próbują wykorzystywać tak niejasnych odniesień, aby udowodnić, że przewidzieli teorię Wielkiego Wybuchu.
Sura 55:33 wspomina o strefach na Ziemi, których ludzie i dżiny nie mogą przekroczyć bez upoważnienia.
Odpowiedź: Termin „strefy ziemi” nie odnosi się do współczesnej geografii, choć brzmi to trochę tak, jakby potwory morskie lub inne przeszkody powstrzymywały ludzi przed podróżowaniem do innych części świata. Podobnie termin „strefy nieba” nie ma większego znaczenia, poza tym, że zarówno Mahomet, jak i tradycja żydowska mówią o siedmiu niebiosach.
Sura 71:15-16: „Czyż nie widzicie, jak Allah stworzył siedem niebios, jedno nad drugim, i uczynił księżyc światłem pośrodku, a słońce (wspaniałą) lampą?”. Niektórzy muzułmanie twierdzą, że siedem warstw atmosfery ziemskiej (troposfera, stratosfera itp.) to właśnie te siedem niebios.
Odpowiedź: Poza tym, że koncepcja siedmiu niebios jest wspólna z tradycją żydowską, nazwanie księżyca światłem, a słońca lampą nie odzwierciedla współczesnych poglądów naukowych, choć nie jest to nieprawda, jeśli rozumie się to jako język poetycki. Ponadto, gdyby siedem niebios stanowiło siedem warstw atmosfery ziemskiej, błędem byłoby twierdzenie, że słońce, księżyc i gwiazdy znajdują się w niebiosach.
Na marginesie, choć Biblia nigdy nie wspomina o siedmiu niebiosach, różne tradycje apokryficzne wspominają o siedmiu niebiosach: 2 Księga Henocha 20:1; 20:1, s. 134–135; Męczeństwo i Wniebowstąpienie Izajasza 7:8; 9:1,6;10:17 ; Testament Dwunastu Patriarchów, rozdz. 3.3, s. 13. 3 Księga Barucha 11:1, str. 675 wspomina o pięciu niebiosach, choć nie stwierdza, że to wszystkie, jakie istnieją. Zatem nawet gdyby to był naukowy cud, że wzmianka Mahometa o siedmiu niebiosach odpowiadała warstwom atmosfery ziemskiej, to jeszcze większym cudem byłoby to, że te wcześniejsze dzieła również wspominały o siedmiu niebiosach.
Sura 86:1-3 „Przez niebo i przez tego, który przybywa nocą, a co wam wyjaśni, kim jest ten, który przybywa nocą? Jest to gwiazda o przeszywającym blasku. (Tak jak Wszechmogący Allah troszczy się o każdą gwiazdę w galaktykach, tak samo) nad każdą duszą znajduje się wyznaczony anioł stróż.” (Malik)
Niektórzy muzułmanie twierdzą, że fragment ten uczy, iż słońce jest gwiazdą.
Odpowiedź: Należy zwrócić uwagę na dwie rzeczy: a) słońce nie jest tu wspomniane oraz b) wszystko, co znajduje się w nawiasie, zostało dodane w angielskim tłumaczeniu; nie ma tego w oryginalnym tekście arabskim!
Yusuf 'Ali (wydanie poprawione) podaje tutaj znacznie dokładniejsze tłumaczenie: „Przez Niebo 6067 i Nocnego Gościa 6068 (w nim); A co ci wyjaśni, czym jest Nocny Gość? – (Jest to) Gwiazda o przeszywającym blasku; – nie ma duszy, nad którą nie czuwałby opiekun. 6069 ”
W przypisie nr 606 Yusufa 'Ali’a czytamy: „…Niektórzy rozumieją »gwiazdę o przeszywającym blasku« jako Gwiazdę Poranną, inni jako planetę Saturna, a jeszcze inni jako Syriusza, Plejady lub spadające gwiazdy. Uważam, że najlepiej jest traktować słowo „gwiazda” w znaczeniu zbiorczym lub ogólnym, ponieważ gwiazdy świecą każdej nocy w roku, a ich przeszywający blask jest najbardziej zauważalny w najciemniejszą noc.”
Niektóre interpretacje są naprawdę nie z tej ziemi!
Oto kilka innych poglądów muzułmańskich odnotowanych na stronie http://debate.org.uk/topics/history/interprt.htm. Ta strona zawiera również inne przydatne informacje.
„Weźmy na przykład Muhammada Hanafiego al-Bannę, który odkrył aluzje do samolotów (Sura 17:1), sztucznych satelitów (Sura 41:53), podróży międzyplanetarnych (Sura 55:33) oraz bomby wodorowej (Sura 74:33-38) (Jansen 1980:48).
Nie było więc zaskoczeniem, że ludzie tacy jak Muhammad Kamil Daww pisali, iż cud „naukowej” treści Koranu był nawet większy niż cud jego niezrównanej elokwencji. To nadawało wiarygodność Mahometowi, a tym samym poprawność wszystkim stwierdzeniom zawartym w Koranie.
Obecnie osobą najbardziej znaną z popularyzacji egzegezy naukowej jest francuski lekarz Maurice Bucaille. W swojej książce „Biblia, Koran i nauka” stara się on ujawnić nienaukowy charakter Biblii, jednocześnie podnosząc status Koranu przy użyciu tych samych kryteriów.”
Jednak niektórzy muzułmanie mieli bardziej praktyczne podejście
Należy wspomnieć, że wielu muzułmanów nie podziela powyższych interpretacji. Niektórzy uważają, że wersety te są po prostu uwagami na temat łatwo dostrzegalnych zjawisk na niebie.
Mahomet powiedział: „Powstrzymajcie się od mówienia o mnie, z wyjątkiem tego, co wiecie.
Kto celowo głosi kłamstwo na mój temat, niech przygotuje sobie miejsce w ogniu piekielnym. A kto interpretuje Koran według własnego zdania, niech przygotuje sobie miejsce w ogniu piekielnym”. Tirmidhi, Tefsir 1, (2951) (cyt. za: )
„Nie, My rzucamy Prawdę przeciwko Fałszowi, a ona rozbija mu głowę, i oto Fałsz ginie! Ach! Biada wam za te (fałszywe) rzeczy, które Nam przypisujecie”. Sura 21:19
Jeśli ktoś celowo przypisuje Mahometowi kłamstwo, jego miejscem pobytu będzie piekło. Abu Dawud, tom 3, rozdział 1372, księga 19, nr 3643, str. 1036. Również Buchari, tom 2, księga 23, rozdział 33, nr 378, str. 212–213
„...A kto umyślnie przypisuje mi [Mahometowi] coś fałszywego, ten z pewnością zajmie swoje miejsce w ogniu (piekła)”. Buchari, tom 8, księga 73, rozdział 109, nr 217, str. 139–140.
Fałszywe świadectwo jest równoznaczne z przypisywaniem Allahowi współtowarzyszy. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 13, nr 2372, str. 414
Co chrześcijanin mógł wiedzieć o zaćmieniach w tamtych czasach?
Jan z Damaszku (ok. 676–749 r. n.e.) przedstawił bardzo dobre naukowe wyjaśnienie zaćmień. „Słońce i księżyc ulegają zaćmieniom, co pokazuje głupotę tych, którzy czczą stworzenie zamiast Stwórcy, i uczy nas, jak zmienne i podlegające przemianom są wszystkie rzeczy. … Przyczyną zaćmienia Słońca jest to, że ciało Księżyca wkracza między nie jak przegroda i rzuca cień, uniemożliwiając światłu dotarcie do nas; a zasięg zaćmienia jest proporcjonalny do wielkości ciała Księżyca, które zasłania Słońce. Nie dziwcie się jednak, że ciało Księżyca jest mniejsze. Wielu bowiem twierdzi, że Słońce jest wielokrotnie większe od Ziemi, a święci Ojcowie mówią, że jest równe Ziemi: a jednak często niewielka chmura, a nawet niewielkie wzgórze lub mur całkowicie je zasłaniają. Z kolei zaćmienie Księżyca wynika z cienia, jaki rzuca na niego Ziemia, gdy Księżyc jest w piętnastym dniu cyklu, a Słońce i Księżyc znajdują się w przeciwległych biegunach najwyższego koła – Słońce pod Ziemią, a Księżyc nad Ziemią. Ziemia rzuca bowiem cień i uniemożliwia światłu słonecznemu oświetlenie Księżyca, dlatego też dochodzi wówczas do zaćmienia”. „Wykład wiary prawosławnej”, tom 2, rozdz. 7, str. 25
Już około 20 r. p.n.e. chińskie pisma wskazują, że Chińczycy rozumieli przyczyny zaćmień. W 8 r. p.n.e. Chińczycy przewidzieli zaćmienie Słońca o okresie powtarzalności wynoszącym 135 miesięcy. Do 206 r. n.e. Chińczycy udoskonalili swoje metody i potrafili przewidywać zaćmienia Słońca poprzez analizę ruchu Księżyca. Zobacz http://www.museumeclipse.org/about/history.html. Pod tym względem Chińczycy pozostawali jednak w tyle za Babilończykami i Grekami.
Babilończycy odkryli 18-letni (w rzeczywistości trwający 6585 ½ dnia) cykl, zwany Saros, służący do przewidywania zaćmień. Według „Encyklopedii Brytyjskiej” z 1956 r., tom 7, str. 913, tabele dotyczące tego zjawiska sięgają IV wieku p.n.e. Upraszczając nieco, podczas gdy zaćmienie Słońca występuje gdzieś na świecie około sześć razy na dziesięć lat, w jednym konkretnym regionie ma ono miejsce tylko raz na około 18 lat. Grecki uczony Tales z Miletu zyskał sławę dzięki przewidzeniu z wyprzedzeniem zaćmienia z 28 maja 585 r. p.n.e., jak podaje Herodot. Podczas gdy Lydyjczycy i Medowie postrzegali to jako boski znak od bogów, Tales i Grecy wiedzieli, że jest to zjawisko naturalne. Uważamy, że znał on system babiloński, a zaćmienie miało miejsce 18 maja 603 r. p.n.e.
Anatoliusz z Kapadocji (270–280 r. n.e.) w swojej „Księdze o arytmetyce”, zamieszczonej w tomie 6 dzieła „Ante-Nicene Fathers” na stronie 153, wspomina: „A Tales odkrył zaćmienie Słońca oraz jego okres występowania w tropikach, charakteryzujący się stałą nierównością… A Anaksymenes [zm. ok. 570 r. p.n.e.] odkrył, że Księżyc czerpie swoje światło od Słońca, a także ustalił, w jaki sposób ulega zaćmieniu”. Podobno Tales był nauczycielem Anaksymandra, który z kolei uczył Anaksymenesa. Tales nazywany jest ojcem filozofii, ponieważ poprzedzał Pitagorasa, Platona, Sokratesa i wszystkich innych filozofów.
Wniosek: Chociaż bardziej prymitywne ludy nie wiedziały o osiągnięciach naukowych Greków, to już tysiąc lat przed czasami Mahometa istnieli przynajmniej niektórzy filozofowie, których wiedza na temat zaćmień była bardziej naukowa niż ta zawarta w Koranie.
Co chrześcijanin mógł wiedzieć o astronomii w tamtych czasach?
Jak prymitywna była wiedza astronomiczna ludzi w czasach Mahometa? Jan z Damaszku (ok. 676–749 n.e.) żył niedługo po Mahomecie i, szczerze mówiąc, możemy nauczyć się od niego bardziej poprawnej astronomii niż z Koranu. Oto, co powiedział: „…niektórzy twierdzą, że Ziemia ma kształt kuli, inni – że ma kształt stożka. W każdym razie jest ona znacznie mniejsza od nieba i zawieszona niemal jak punkt w jego środku”. „Wykład wiary prawosławnej”, tom 2, rozdz. 10, str. 28–29. Jan z Damaszku żył nieco później niż Mahomet, więc przyjrzyjmy się astronomii wśród Greków przed czasami Mahometa. Grecy mieli różne poglądy, ale oto te, które są najbliższe współczesnej astronomii.
Przewidywanie zaćmień: Tales z Miletu (ok. 624–ok. 548/7 p.n.e.) nazywany jest ojcem filozofii i założycielem szkoły filozoficznej z Miletu. Uważa się go za nauczyciela Anaksymandra (ok. 611–ok. 547 n.e.), który z kolei uczył Anaksymenesa. Jak wspomniano wcześniej, poprawnie przewidział zaćmienie, prawdopodobnie korzystając z systemu babilońskiego. Tales prawidłowo zmierzył pozorne średnice Słońca, zdefiniował konstelację Małej Niedźwiedzicy i opisał jej wykorzystanie (wraz z Gwiazdą Polarną) do nawigacji. Tales uważał, że Ziemia unosi się w morzu wody.
Ziemia jest kulą: Pitagoras (ok. 580/572–492/490 p.n.e.) był słynnym filozofem, który uważał, że liczby mają mistyczne właściwości. Wiedział, że nie widać statków za horyzontem, dlatego nauczał, że Ziemia jest kulą. Odkrył również, że gwiazda poranna i wieczorna (Wenus) to ta sama planeta. Uczeń Pitagorasa, Filolaos (ok. 500 r. p.n.e.), wyobrażał sobie Ziemię poruszającą się w przestrzeni kosmicznej, a także obracającą się wokół własnej osi. Nauczał, że istnieje mistyczny „ogień centralny”, a wszystkie obiekty astronomiczne, w tym Ziemia i Słońce, obracają się wokół niego. Więcej informacji można znaleźć na stronie http://www.skyscript.co.uk/copernicus.html.
Księżyc ma wąwozy i równiny: Anaksagoras (ur. ok. 500 r. p.n.e.) Księżyc jest podobny do Ziemi, ma wąwozy i równiny oraz świeci światłem odbitym. Słońce to rozżarzony do czerwoności kamień, większy od Półwyspu Peloponeskiego. Poglądy Anaksagorasa nie spotkały się z dobrym przyjęciem; został postawiony przed sądem za bezbożność wobec bogów. Został skazany na śmierć, ale wyrok zamieniono na wygnanie z Aten.
Częściowo geocentryczny, częściowo heliocentryczny: Herakleides (ok. 388/380–ok. 310 r. p.n.e.) uważał, że Merkury i Wenus krążą wokół Słońca, podczas gdy Słońce i wszystko inne krąży wokół Ziemi. Nauczał również, że Ziemia się obraca.
Model heliocentryczny (Ziemia krąży wokół Słońca): Grecy mieli zróżnicowane poglądy na temat astronomii; według jego ucznia Archimedesa Arystarch z Samos (ok. 310–230 p.n.e.) twierdził, że to Słońce krąży wokół Ziemi. Arystarch zajmował się astronomią w Aleksandrii. Nazywany jest Kopernikiem starożytnej astronomii, ponieważ nauczał, że Słońce znajduje się 20 razy dalej od Ziemi niż Księżyc, a zatem musi być znacznie większe. [W rzeczywistości Słońce znajduje się około 400 razy dalej od Ziemi niż Księżyc.]
Gdyby jednak Ziemia się obracała, musiałaby poruszać się bardzo szybko; a przecież nie widzimy, by przedmioty latały wokół niej. Ponieważ starożytni ludzie nie znali pojęcia grawitacji, pogląd Arystarchosa stracił poparcie w świadomości większości ludzi. Zachowało się jego dzieło „O wielkościach i odległościach Słońca i Księżyca”, w którym stwierdza się, że gdy Księżyc jest w pierwszej kwadrze, Ziemia, Księżyc i Słońce tworzą trójkąt o kącie 90 stopni.
Później, gdy Klaudiusz Ptolemeusz opublikował w 150 r. n.e. swoje dzieło „Syntaxis astronomii”, pogląd, że wszystko krąży wokół Ziemi, dominował w myśli europejskiej i bliskowschodniej przez 1500 lat. Więcej informacji można znaleźć na stronach http://physics.gmu.edu/~jevans/astr103/CourseNotes/history_greekGeocentricHeliocentric.html
oraz http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/history/HistTopics/Greek_astronomy.html, aby uzyskać więcej informacji. Nawiasem mówiąc, jeśli samodzielnie szukasz informacji na ten temat, pamiętaj, że Arystarch z Samotraki (ok. 217–ok. 145 p.n.e.) to zupełnie inna osoba.
Pływy oceaniczne spowodowane przez Księżyc i obrót Ziemi: Kolejnym filozofem, który podzielał poglądy Arystarchosa, był Seleukos (150 r. p.n.e.). Twierdził on, że pływy oceaniczne są spowodowane obrotem Ziemi i ruchem obiegowym Księżyca. Więcej informacji znajdziesz na stronie http://www.perseus.tufts.edu/GreekScience/Students/Kristen/Aristarchus.html.
Chrześcijanie przednicejscy byli świadomi tych zjawisk: Anatoliusz z Kapadocji (270–280 n.e.) w swojej „Księdze o arytmetyce” („Ante-Nicene Fathers”, tom 6, str. 153) napisał: „A Tales odkrył zaćmienie Słońca i jego okres w tropikach, charakteryzujący się stałą nierównością”. Anaximander odkrył, że Ziemia jest zawieszona w przestrzeni i porusza się wokół osi wszechświata. Anaximenes odkrył, że Księżyc czerpie swoje światło od Słońca, a także ustalił, w jaki sposób ulega zaćmieniu. Pozostali matematycy również wnieśli swój wkład do tych odkryć. Możemy przytoczyć następujące fakty: gwiazdy stałe poruszają się wokół osi przechodzącej przez bieguny, podczas gdy planety oddalają się od siebie”
Atenagoras (ok. 177 r. n.e.) wspomina o Pitagorasie oraz o tym, że Filolaos nauczał, iż wszystkie rzeczy są zawarte w Bogu, wskazując, że Bóg jest Jeden i jest Bogiem. „A Plea For Christians”, rozdz. 6, str. 131
Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) wspomina o Filolaosie w dziele „Stromata”, tom 3, rozdział 3, str. 384.
Hipolit (piszący w latach 225/235/6 n.e.) wspomina, wśród innych uczonych, o Arystarchu z Samos oraz Archimedesie w swojej dyskusji na temat astronomii zawartej w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, księga 4, rozdział 8, str. 28.
Wniosek: Grecy, czerpiąc z dziedzictwa kultury babilońskiej i egipskiej, posiadali niezwykłą wiedzę astronomiczną. Wśród swoich rozbieżnych poglądów niektórzy Grecy nauczali, że Ziemia jest kulą, która obraca się wokół własnej osi i krąży wokół Słońca. Chrześcijanie z okresu przed soborem nicejskim znali te poglądy. Poglądy te wyprzedzały współczesną naukę w większym stopniu niż stwierdzenia zawarte w Koranie.
Poglądy i reakcje muzułmanów
1. Koran wyprzedza współczesną naukę: Słońce i Księżyc poruszają się po orbitach i obracają się wokół własnej osi (Sura „21:33 ”; 36:27–40). Koran nawiązuje nawet do teorii Wielkiego Wybuchu (Sura „21:30 ”; Sura 51:47, 48). Arabskie słowo „falak” oznacza „orbitę”. Astronomowie twierdzą, że Słońce okrąża centrum galaktyki co około 250 milionów lat. Arabskie słowo „yasbahuna” (pochodzące od „sabaha”) oznacza obrót wokół własnej osi.
1 Odpowiedź: W rzeczywistości jest to pobożne życzenie z dwóch powodów.
1) Słowa te są niejasne: arabskie słowo „falak” oznacza zarówno bieg, postęp, jak i orbitę, a „yasbahuna” może oznaczać pośpiech, choć jego najbardziej bezpośrednim znaczeniem jest pływanie.
2) Mahomet jasno wyjaśnił nam, co to oznacza, a oznacza to, że Słońce i Księżyc przemierzały nad Ziemią, płynęły lub jechały w rydwanie po niebie nad Ziemią.
3) Starożytni Grecy nauczali, że Słońce i Księżyc krążą wokół Ziemi (Arystarch z Samos, ok. 310–230 r. n.e.) oraz Seleukos (150 r. p.n.e.).
Oto ponownie dwa źródła tego, co powiedział Mahomet.
„Bóg stworzył ocean oddalony o trzy fasrakh (18 kilometrów) od nieba. Fale są w nim powstrzymane, a ocean ten unosi się w powietrzu z woli Boga. Żadna jego kropla nie zostaje rozlana. Wszystkie oceany są nieruchome, ale ten ocean płynie z prędkością strzały. Jest on swobodnie porusza się w powietrzu równomiernie, jakby był liną rozciągniętą w przestrzeni między wschodem a zachodem. Słońce, księżyc i gwiazdy wsteczne [5 planet] poruszają się w jego głębokich falach. To właśnie (oznacza) słowo Boga: «Każda z nich pływa w sferze». «Sfera» to obieg rydwanu w głębokich falach tego oceanu”. al-Tabari, tom 1, str. 235
Opowiadał Abu Dhar: Prorok zapytał mnie o zachodzie słońca: „Czy wiesz, dokąd zmierza słońce (w
zachodu słońca)?”. Odpowiedziałem: „Allah i Jego Wysłannik wiedzą lepiej”. On rzekł: „Udaje się (tj. podróżuje), aż pokłoni się pod Tronem i prosi o pozwolenie na ponowne wschodzenie, a pozwolenie to otrzymuje, a potem (nadejdzie czas, kiedy) będzie miało się pokłonić, ale jego pokłon nie zostanie przyjęty…” Bukhari, tom 4, księga 54, rozdział 4, nr 441, str. 283. Sahih Muslim, tom 1, księga 1, rozdział 73, nr 297–300, str. 95–96, również zawiera wiele szczegółów dotyczących tej rozmowy między Mahometem a Abu Dharrem.
2. Koran wspomina o orbicie Słońca wokół centrum naszej galaktyki.
2. Odpowiedź: Słońce nie ma niezależnej orbity w naszej galaktyce. Gdyby Koran próbował nauczać współczesnej nauki, powinien był stwierdzić, że Słońce, Księżyc, Ziemia i gwiazdy wsteczne (planety) krążą razem wokół galaktyki. Historycznie rzecz biorąc, pierwszą osobą, która stwierdziła, że Słońce, Ziemia i wszystko inne obraca się wokół centralnego ognia, był Filolaos (ok. 500 r. p.n.e.).
Ponownie, wiemy również dokładnie, co miał na myśli Mahomet, ponieważ sam nam to powiedział, jak odnotowano w Bukhari, tom 4, księga 54, rozdział 4, nr 441, str. 283 oraz u al-Tabari, tom 1, str. 235.
3. Miejsce spoczynku Słońca oznacza, że świeci ono po drugiej stronie Ziemi.
Ponownie wiemy dokładnie, co miał na myśli Mahomet, ponieważ sam nam to powiedział, jak odnotowano w Bukhari, tom 4, księga 54, rozdział 4, nr 441, str. 283 oraz w al-Tabari, tom 1, str. 235.
4. Miejsce spoczynku słońca oznacza ostateczne zniszczenie słońca.
4. Odpowiedź: Typowy czytelnik, niezależnie od języka, w którym to czyta, pomyślałby, że odnosi się to do cyklu powtarzającego się, a nie do ostatecznego zniszczenia.
5. Język opisujący zjawiska: Słońce, księżyc i planety wyznaczają ścieżkę na niebie. Wersety te nie miały na celu ani poparcia, ani zaprzeczenia współczesnej nauce, lecz były poetyckimi wyrażeniami wskazującymi jedynie, że za tym, co ludzie naturalnie obserwowali, stał Allah.
5 Odpowiedź: Brzmiałoby to rozsądnie, gdyby nie to, co Bukhari i al-Tabari zapisali jako słowa Mahometa. Jeśli Bukhari i al-Tabari mylili się w tej kwestii, to na jakiej podstawie można twierdzić, że mieli rację w jakiejkolwiek innej sprawie?
Wniosek
Niektórzy (ale nie wszyscy) muzułmanie próbują wykorzystać te wersety do udowodnienia naukowej dokładności Koranu. O ile nie dostrzegasz błędu w tej dyskusji, nie jest intelektualnie uczciwe twierdzenie, że dowodzi to naukowej dokładności Koranu. W rzeczywistości niektóre z tych wersetów są sprzeczne z tym, co wiemy dzięki współczesnej nauce, chyba że rozumie się je jako poetyckie i jako język pozorów. Jednak Buchari i al-Tabari pokazują, że były one rozumiane dość dosłownie. Słońce i księżyc pływają po niebie nad ziemią.
Jednak najważniejszą rzeczą na świecie nie jest to, co wiesz, ale Kogo znasz. Nie chodzi o to, w jakie ludzkie teorie wierzysz, ale o to, czy postępujesz zgodnie z tym, co objawił Prawdziwy Bóg. Każdy pogląd na astronomię, jaki pojawił się aż do XIX wieku, zawiera w sobie jakiś błąd. Kto może powiedzieć, że w przyszłości ludzie nie powiedzą tego samego o naszych poglądach naukowych? Jedynym sposobem, w jaki możemy poznać prawdę, jest to, co objawił nam Bóg. Ufamy, że Bóg objawi nam to, co powinniśmy wiedzieć, i że zachowa znaczenie Swojego objawienia.
Bibliografia: Tłumaczenia Koranu
1. Arberry, Arthur J. The Koran Interpreted. Macmillian Publishing Co., Inc. 1955.
2. Dawood, N.J. „The Koran”. Penguin Books. 1956–1999.
3. Malik, Farooq-i-Azam. English Translation of the Meaning of AL-QUR’AN: The Guidance for Mankind. The Institute of Islamic Knowledge. 1997
4. Pickthall, Mohammed Marmaduke. „Znaczenie Chwalebnego Koranu”. Dar al-Islamiyya (Kuwejt) (bez daty)
5. Rodwell, J.M. Koran. Wydanie pierwsze. Ivy Books, opublikowane przez Ballantine Books. 1993.
6. Shakir, M.H. Koran. Tahrike Tarsile Qur’an, Inc. 12. wydanie amerykańskie, 2001 r.
7. Sher Ali, Maulawi. Święty Koran. Islam International Publications Limited (Ahmadiyya), 1997 r.
8. Yusuf 'Ali, Abdullah. Święty Koran: angielskie tłumaczenie znaczeń i komentarz. Poprawione i zredagowane przez Prezydium Badań Islamskich, IFTA. Kompleks Drukarni Świętego Koranu im. Króla Fahda. (Al-Madina, Arabia Saudyjska) 1410 r. H.
Inne źródła
Campbell, dr William. Koran i Biblia w świetle historii i nauki (wydanie drugie). Arab World Ministries 2002.
Tłumaczenie znaczeń Sahih Al-Bukhari z języka arabskiego na angielski, tom 1, autor: dr Muhammad Muhsin Khan. Uniwersytet Islamski, Al-Medina Al-Munawwara, AL MAKTABAT AL SALAFIAT AL MADINATO AL MONAWART
Brak daty, brak informacji o prawach autorskich.
Historia al-Tabari: tłumaczenie z przypisami. Ehsan Yar-Shater, redaktor naczelny. State University of New York Press 1989–.
http://debate.org.uk/topics/history/interprt.htm
Dodatek – Tłumaczenia sury 36:38–40
„A słońce biegnie ku wyznaczonemu mu terminowi; takie jest postanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego. (39) A co do księżyca, wyznaczyliśmy mu fazy, aż stanie się on ponownie jak stara, wyschnięta gałąź palmy. (40) Słońcu nie wolno wyprzedzić księżyca, ani noc nie może wyprzedzić dnia; a wszystkie one krążą po swojej orbicie.” Tłumaczenie M.H. Shakira
W tłumaczeniu Pickthalla numer wersetu jest o jeden niższy.
„(37) A słońce biegnie ku miejscu swojego spoczynku. Taka jest miara Potężnego, Mądrego. (38) A dla księżyca wyznaczyliśmy fazy, aż powróci on niczym stara, pomarszczona gałązka palmy.” (39) Słońce nie może wyprzedzić księżyca, ani też noc nie może wyprzedzić dnia. Każde z nich krąży po swojej orbicie.” (Tłumaczenie M.M. Pickthalla)
(38) A znakiem dla nich jest noc, z której odsłaniamy dzień, i oto znajdują się w ciemności. (39) A słońce porusza się po wyznaczonej mu drodze. Taka jest wola Wszechmocnego, Wszechwiedzącego Boga.”
Tłumaczenie Maulawiego Sher Ali (Ahmadiyya)
(36:37-40) Kolejnym znakiem dla nich jest noc; gdy usuwamy z niej światło dnia, oto pogrążają się w ciemności. Słońce podąża swoją drogą, a droga ta została dla niego z góry wyznaczona przez Wszechmocnego, Wszechwiedzącego. Jeśli chodzi o księżyc, wyznaczyliśmy dla niego fazy, aż znów stanie się podobny do starej, wyschniętej gałęzi palmy. Słońce nie może wyprzedzić księżyca, ani noc nie może wyprzedzić dnia; każde z nich porusza się po swojej własnej orbicie.” Tłumaczenie Muhammada Farooq-i-Azama Malika.
(37) A znakiem dla nich jest noc: wycofujemy z niej dzień, a oto pogrążają się w ciemnościach; (38) A słońce biegnie ku miejscu spoczynku; takie jest postanowienie Wszechmocnego, Wszechwiedzącego. (39) A Księżyc – wyznaczyliśmy mu etapy (do pokonania), aż powróci niczym stara (i uschnięta) dolna część łodygi daktyla. (40) Słońcu nie wolno dogonić Księżyca, ani też noc nie może wyprzedzić dnia: każde z nich po prostu porusza się po swojej orbicie (zgodnie z prawem).
(Tłumaczenie Koranu autorstwa Yusufa Ali (str. 1326–1327), poprawione i zredagowane przez Prezydium Badań Islamskich, IFTA. Kompleks Drukarni Świętego Koranu im. Króla Fahda.)
(37) A znakiem dla nich jest noc; wycofujemy z niej dzień, a oto pogrążają się w ciemnościach; (38) A Słońce biegnie po swojej orbicie przez okres wyznaczony dla niego: takie jest postanowienie (Tego), Wszechmocnego, Wszechwiedzącego. (39) A Księżyc – wyznaczyliśmy dla niego fazy 13 (do przemierzenia), aż powróci niczym stara (i uschnięta) dolna część łodygi daktyla.” (40) Słońcu nie wolno dogonić Księżyca, ani też Noc nie może wyprzedzić Dnia: każde z nich (po prostu) porusza się po (własnej) orbicie 17 (zgodnie z Prawem).
Przypis 17 brzmi: „Orbita, tor ruchu”
Abdullah Yusuf Ali, wydane przez MILLAT Book Centre
Różni się to od poprzedniego (poprawionego) wydania Yusufa Ali w sformułowaniach: „przez okres wyznaczony dla niego” w porównaniu z „do miejsca spoczynku, dla niego” oraz „stacje” w porównaniu z „rezydencjami”
„A znakiem dla nich jest noc; odsłaniamy ją od dnia i oto pogrążają się w ciemności. A słońce – biegnie ku ustalonemu miejscu spoczynku; takie jest postanowienie Wszechmocnego, Wszechwiedzącego. A księżyc – wyznaczyliśmy mu etapy, aż powróci niczym sędziwa palma. Słońce nie może wyprzedzić księżyca, ani noc nie wyprzedza dnia; każde z nich krąży po niebie”. Tłumaczenie A.J. Arberry’ego
„Znakiem dla nich jest również noc. Odciągamy od niej dzień i oto pogrążają się w ciemnościach; a słońce spieszy do swojego miejsca spoczynku. Taka jest wola Wszechmocnego, Wszechwiedzącego! A co do księżyca, wyznaczyliśmy mu etapy, aż zmieni się niczym stara i pokrzywiona gałąź palmy. Słońcu nie jest dane wyprzedzić księżyca, ani też noc nie wyprzedza dnia; ale każde z nich przemierza swoją własną sferę”.
Tłumaczenie Koranu autorstwa J.M. Rodwella
„Noc jest kolejnym znakiem dla ludzi. Z nocy wywołujemy dzień – a oni pogrążają się w ciemnościach. Słońce spieszy do swojego miejsca spoczynku; jego bieg wyznaczył mu Potężny, Wszechwiedzący. Ustaliliśmy fazy księżyca, który codziennie ubywa, a w końcu wygląda jak wygięta, stara gałązka. Słońcu nie wolno wyprzedzić księżyca, ani noc nie wyprzedza dnia. Każde z nich porusza się po własnej orbicie.”
Tłumaczenie Koranu autorstwa N.J. Dawooda.
http://www.submission.org/efarsi/arabic/sura36.html, mówi: „Słońce zachodzi w określonym miejscu, zgodnie z zamysłem Wszechmocnego, Wszechwiedzącego”.