Nauki islamu (Jamal A. Badawi)
Pakiet 9: Jezus: Ukochany Posłaniec Allaha – część 2 (16 kaset)
a) Badawi po raz kolejny chwali inną osobę, Williama Channinga, który atakuje doktrynę Trójcy Świętej
b) Badawi twierdzi, że doktryna Trójcy pochodzi z filozofii gnostyckiej i orientalnej.
c) Badawi w ogóle nie lubi Credo Atanazego.
d) Badawi twierdzi, że wszystkie dowody przedstawiane przez ludzi na uzasadnienie deifikacji Jezusa są niejednoznaczne, bardzo słabe i błędnie interpretowane w kontekście całej Biblii, a w rzeczywistości mają charakter czysto alegoryczny.
e) 1 List św. Jana 5:7 został „pominięty”, co wskazuje, że doktryna Trójcy Świętej nie jest prawdziwa. (Powtórzenie jego argumentu z serii 8, kaseta nr 10a).
f) W Biblii nie ma żadnego poparcia dla doktryny Trójcy Świętej, poparte jest jedynie absolutne jedność Boga. Trójca Święta nie jest ani logiczna, ani rozsądna.
a) Ponownie dziwne jest, że Badawi popiera poglądy unitarian, zgodnie z którymi wiele religii prowadzi do Boga.
Z jednej strony Badawi cytuje Channinga i innych unitarian oraz ich przytoczone fragmenty Biblii, by podważyć doktrynę Trójcy Świętej. Z drugiej strony Badawi atakuje fragmenty Biblii (takie jak Ewangelia św. Jana 1:1, 14; List do Filipian 2 itp.), które mu się nie podobają, oraz ich autorów (takich jak Jan i Paweł).
b) Trójca Święta nie mogła pochodzić od gnostyków, ponieważ gnostycyzm był sektą wywodzącą się z chrześcijaństwa. Dziwne jest również to, że Badawi twierdzi, iż doktryna chrześcijańska wywodzi się z religii orientalnych, ponieważ istnieje więcej dowodów na to, że islam zapożyczył elementy z zaratusztrianizmu i innych religii orientalnych niż chrześcijaństwo.
c) Badawi może nie lubić żadnego wyznania wiary chrześcijańskiego, a nie tylko Wyznania Atanazego (Nicejskiego). Wiele osób może nie zdawać sobie sprawy, że Wyznanie Nicejskie nie zostało sformułowane po raz pierwszy w 325 r. n.e. Była to niewielka modyfikacja starego Wyznania Jerozolimskiego, a ponadto jest ono bardzo podobne do wcześniejszego Wyznania Cezarejskiego. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w dziele „Ojcowie Apostolscy”, tom 7, str. 524.
d) Jak wskazano w poprzedniej serii, z jednej strony Badawi twierdzi, że w Nowym Testamencie nie ma dowodów na boskość Chrystusa. Z drugiej strony Badawi krytykuje Pawła oraz autorów Ewangelii według św. Mateusza i św. Jana za nauczanie o boskości Chrystusa.
e) 1 List Jana 5:7 wyraźnie wspomina o Trójcy Świętej. Czy Badawi naprawdę uważa, że ten werset powinien znajdować się w Biblii? Raczej nie. Nie ma żadnych dowodów na to, że werset ten został „pominięty” w oryginale. Werset ten został raczej dodany, o czym świadczy fakt, że nie istnieje żadna Biblia zawierająca ten werset, dopóki nie pojawił się on na marginesie jednego rękopisu z X i XIV wieku, a w tekście Biblii pojawił się dopiero w XVI wieku.
f) Nasza odpowiedź na punkt 8 kasety nr 10 z serii 8 zawiera ponad 100 wersetów potwierdzających różne aspekty Trójcy Świętej. Wcześniej pokazaliśmy, jak Trójca Święta jest zapowiadana w Starym Testamencie, jasno objawiona w Nowym Testamencie, opisywana przez pierwszych chrześcijan, a nawet poganie wiedzieli, że chrześcijanie czcili Jezusa jako Boga. Badawi ma poważne trudności z wyjaśnieniem zjawiska wrzenia wody, a słuchacz uzna jego argumenty w tej kwestii za bardzo słabe i nieprzekonujące.
a) Koran w surze 5:75 mówi, że Jezus nie jest Bogiem
b) Sury 4:171 i 5:76 mówią, że nie ma Trójcy
c) Badawi twierdzi, że Duch Święty to anioł Gabriel, a nie Bóg.
d) Badawi twierdzi, że islam stanowi bardzo wyraźne „zaprzeczenie” Trójcy Świętej, odkupienia Jezusa i Jego ofiary z krwi.
e) Badawi twierdzi, że można być dobrym chrześcijaninem, nie wierząc w te rzeczy ani w inne zniekształcone nauki zawarte w niewiarygodnej Biblii opartej na błędnych zapisach ewangelicznych.
f) Badawi twierdzi, że Jezus nigdy nie nauczał idei zastępczej ofiary krwi, lecz raczej przestrzegania dziesięciu przykazań i wykonywania dobrych uczynków zgodnie z Ewangelią Mateusza 19:16-19.
a) Jest to prawdopodobnie prawdziwy powód, dla którego Badawi odrzuca Trójcę Świętą, ponieważ nie przedstawił żadnych istotnych zastrzeżeń poza tymi zawartymi w Koranie.
b) Problemem nie jest to, co mówi Koran, ale to, że
b1) Koran nie zgadza się z ewangeliami w kwestii boskości Chrystusa
b2) Koran stwierdza, że pierwotne ewangelie pochodziły od Boga
b3) Możemy wykazać, że to, co posiadamy, jest wiernym zachowaniem pierwotnego znaczenia.
b4) Dlatego to Koran jest fałszywy
c) Uważanie, że Duch Święty to Gabriel, jest typowym przekonaniem muzułmańskim, choć niewielka liczba muzułmanów nie zgodziłaby się z tym.
d) Z przykrością musimy w tej kwestii całkowicie zgodzić się z Badawim. Islam stanowi bardzo wyraźne „zaprzeczenie” Trójcy Świętej, odkupienia Jezusa i Jego ofiary krwi.
Niemniej jednak powinien zgodzić się, że gdyby przyjąć, iż te twierdzenia są prawdziwe, Koran zaprzeczałby prawdzie.
e) Podczas gdy Badawi próbuje na nowo zdefiniować, kim jest chrześcijanin, warto wspomnieć, że wielu muzułmanów sufickich, szyickich i alawickich twierdzi – z takim samym przekonaniem jak dr Badawi – że można być dobrym muzułmaninem, ignorując pięć filarów islamu, a w wielu przypadkach nawet pijąc wino.
f) Ponieważ dr Badawi odrzuca Biblię, twierdzi jedynie, że Jezus z Koranu tak nauczał.
Jezus nauczał również: „wszyscy niech czczą Syna tak, jak czczą Ojca” (J5:23 )
Jezus nauczał, że wszyscy, którzy nie wierzą w to, kim naprawdę jest Jezus, umrą w swoich grzechach. Jan 8:24;12:47 –48;6:45 .
Jezus zmienił nauki dotyczące rozwodów, jedzenia itp.
Chociaż pochwalamy dr. Badawiego za czytanie Biblii, powinien on zapoznać się z nią bardziej dogłębnie.
a) Twierdzi on, że głównym zwolennikiem teorii ofiary krwi i zadośćuczynienia w Nowym Testamencie był Paweł, który nie był uczniem Jezusa ani nawet naocznym świadkiem Jego służby.
b) Paweł w swoich pismach wyrażał się bardziej jednoznacznie na temat ofiar krwi i zadośćuczynienia niż inni autorzy Nowego Testamentu.
c) Badawi cytuje Ewangelię św. Jana 1:4 i twierdzi, że pokazuje to, iż Jezus wypełnił swoją misję jeszcze przed dokonaniem jakiegokolwiek zadośćuczynienia krwią, co stanowi niezbity dowód na to, że ukrzyżowanie nie było konieczne.
d) Jakub (*rozdział 2) nie zgadzał się z Pawłem w kwestii odkupienia i wiary oraz kładł nacisk na przestrzeganie prawa i uczynki. Badawi próbuje przeciwstawić List Jakuba 2:24 słowom Pawła z Listu do Galatów 2:16.
e) Paweł zakładał, że natura ludzka (Rzymian5:18 ) była zepsuta z powodu upadku Adama w grzech (zob. także Rzymian5:12 )
f) Badawi twierdzi, że nie jest sprawiedliwe potępianie ludzi z góry poprzez Adama.
a) Możemy zgodzić się z częścią tego, co mówi dr Badawi, że zadośćuczynienie krwią było wyraźnie nauczane w Nowym Testamencie w listach Pawła. Należy zauważyć, że dr Badawi wyraźnie przyznaje, iż nauczano o tym w Nowym Testamencie.
Jednak o odkupieniu krwią czytamy w Ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, w listach Piotra, a nawet w Księdze Izajasza i innych miejscach Starego Testamentu.
b) Zarówno Paweł, jak i Jan wyrażali się jednoznacznie, ponieważ obaj szczegółowo wyjaśniali te kwestie. Autor Listu do Hebrajczyków był jednak prawdopodobnie jeszcze bardziej jednoznaczny.
c) Ewangelia Jana 1:4 została rzeczywiście napisana przed opisem ukrzyżowania Jezusa. Jednak każdy powinien dostrzec, że Badawi nie może mieć tutaj racji: Ewangelia Jana 1:4 została napisana jeszcze przed opisem narodzin Jezusa.
d) Chociaż kładzie się tu różny nacisk, nie ma trudności z pogodzeniem tych nauk. Nic w Liście Jakuba nie zaprzecza, że jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę, a nie z nas samych. Paweł, który w Liście do Efezjan powiedział, że jesteśmy zbawieni, aby czynić dobre uczynki, nie zaprzecza Listowi Jakuba 2, w którym stwierdzono, że wiara bez uczynków jest martwa. Wiara jest wkładem w nasze zbawienie, a uczynki są jego niezbędnym rezultatem.
e) Pogląd Badawiego wydaje się tutaj sprzeczny ze standardową teologią sunnicką. Chociaż islam sunnicki nie kładzie tak dużego nacisku na grzeszność człowieka jak chrześcijaństwo, to jednak uznaje, że wszyscy (z wyjątkiem Jezusa) zostali dotknięci przez szatana już w łonie matki.
f) Badawi najwyraźniej nie rozumie tutaj istoty kluczowej doktryny chrześcijańskiej. Chociaż odziedziczyliśmy grzeszną naturę, każdy z nas sam popełnił wystarczająco dużo grzechów. Bóg postąpiłby sprawiedliwie, skazując każdego, kto zgrzeszył, na piekło. Chwała Bogu jednak za Jego miłosierdzie!
g) Jak Bóg może być sprawiedliwy, skoro stworzył człowieka niedoskonałego, a potem wymaga od nas doskonałości? Bóg wie, że nie jesteśmy doskonali.
h) Badawi twierdzi, że nie jest sprawiedliwe, aby niewinny człowiek, taki jak Jezus, umierał za niegodziwych i winnych. To samo w sobie jest okrutne i niesprawiedliwe.
i) Czyż nie byłoby bardziej sprawiedliwe przebaczyć szczerej, skruszonej osobie szukającej przebaczenia, niż wymagać ofiary z krwi?
j) Badawi twierdzi, że ta paulińska teoria pojednania, wprowadzona po zakończeniu służby Jezusa, jest niezgodna zarówno z boskimi cechami Boga, jak i ze sprawiedliwością czy miłosierdziem.
k) Twierdzi on, że odkupienie nie działa, ponieważ nie składa się ofiary z tego, co lepsze, za to, co gorsze. Zawsze jest odwrotnie.
l) Popełnienie samobójstwa jest moralnie złe, więc Jezus postąpiłby moralnie źle, gdyby był gotów umrzeć za nasze grzechy.
m) Badawi pyta: „Kto umarł na krzyżu?”. Czy był to Bóg, czy człowiek? Badawi twierdzi, że Bóg nie może umrzeć, więc musiał to być tylko człowiek – Jezus – którego śmierć nie mogła odpokutować za grzechy.
g) Być może pomocna będzie tutaj analogia. Gdyby ludzie zostali przymusowo umieszczeni na tonącym statku, mogliby nie ponosić odpowiedzialności za własną śmierć, gdyby utonęli. Jeśli jednak powiedziano by im, by opuścili statek i wsiedli do czekającej łodzi ratunkowej, a oni odrzuciliby tę ofertę, wówczas ich śmierć byłaby wyłącznie ich własną winą.
h) Śmierć Jezusa była niesprawiedliwa, ale Badawi zupełnie nie rozumie sedna sprawy.
Jezus nie zasługiwał na śmierć, ale świadomie wybrał gwoździe; celowo postanowił stać się ofiarą niesprawiedliwości dla naszego dobra.
i) Badawi ma raczej „powierzchowne” pojęcie o powadze grzechu i sprawiedliwości Bożej. Bóg karze każdy grzech, a nie tylko ten, który chce ukarać. Bóg, sprawiedliwy sędzia, sprawiedliwie ukarał nasz grzech, nakładając karę za grzech na Jezusa. Jezus na to nie zasługiwał, ale dobrowolnie to wybrał. I chwała Bogu, że tak uczynił!
j) Po pierwsze, należy zauważyć, że Badawi przyznaje, iż doktryna odkupienia jest jasno nauczana w Nowym Testamencie, przynajmniej w listach Pawła. Jednak Badawi przypisuje Pawłowi większą zasługę, niż mu się należy. Nie jest to bowiem wyłącznie nauka Pawła, ale także „Jana”, „Łukasza”, „Mateusza”, „Piotra”, „Jezusa”, „Jana Chrzciciela” i „Izajasza”, ponieważ znajduje się to w słowach i pismach wszystkich tych osób. Musimy jednak zgodzić się z Badawim, że spójne przesłanie Jezusa, jego apostołów i proroków Starego Testamentu jest niezgodne z naturą Allaha przedstawioną w Koranie.
k) Człowiek, który zawsze szuka okazji, nigdy świadomie nie poświęca czegoś wyższego na rzecz czegoś innego, co jest wyższe. Jednak drogi Boga nie są drogami człowieka. Bóg poświęcił Jezusa dla naszego dobra, a Jezus był wyższy. Jednak Badawi, dostrzegając w biblijnej doktrynie ukrzyżowania jedynie okropną, głupią tragedię, nie dostrzega cudownego, triumfalnego potwierdzenia zmartwychwstania.
l) Jezus nie popełnił samobójstwa, ponieważ decyzja o pozostaniu i poniesieniu śmierci męczeńskiej nie jest samobójstwem. Muzułmańskie hadisy nauczają, że ten, kto popełnia samobójstwo, trafia do piekła. Jeśli Badawi uważa, że decyzja o pozostaniu w miejscu pewnej śmierci jest samobójstwem i skazuje kogoś na piekło, to czy Badawi byłby skłonny stwierdzić, że Husajn, syn Alego, znalazł się w piekle za to, że odmówił poddania się w obliczu niemożliwych do pokonania przeciwności?
m) Dla Badawiego, jeśli ktoś odmawia wiary w wcielenie, jak naucza Biblia, musi to być albo Bóg, albo człowiek. Jednak Biblia (w tym Paweł) jasno naucza, że Jezus był w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem. Jeśli Badawi chce krytykować chrześcijaństwo, to jedna sprawa. Nie powinien jednak krytykować czegoś, co nie jest chrześcijaństwem, jednocześnie stwarzając mylne wrażenie, że jest to chrześcijaństwo.
a) W swoich powtórkach Badawi po prostu nie chce uwierzyć w to, co Paweł i inni autorzy biblijni mówią o zadośćuczynieniu Chrystusa za grzechy.
b) Badawi nieustannie odwołuje się do „nowatorstwa” Pawła, przytaczając w szczególności List do Filipian 2. Atakuje boskość Chrystusa, o której naucza List do Filipian 2:6.
c) Aby podważyć odkupienie Jezusa, Badawi sugeruje, że Jezus był grzesznikiem na tym samym poziomie co inni zwykli ludzie. Wspomina o książce Donniego Moinham, w której autor twierdzi, że Jezus był grzesznikiem.
d) Twierdzi, że Jezus był „bezgrzeszny” w pewnym sensie, tak jak wszyscy prorocy, w tym Mahomet, byli bezgrzeszni, ale Jezus nadal musiał zmagać się z ludzkimi słabościami. Dlatego Jezus nie był bezgrzesznie doskonały jak Bóg.
e) Badawi twierdzi, że każdy z proroków mógłby zrobić to, co Jezus uczynił podczas pokusy na pustyni z diabłem (Łukasz 4 i Mateusz 4).
f) Badawi twierdzi, że Jezus i Mahomet nie byli tak dobrzy jak Bóg.
g) Skoro Mahomet był większym prorokiem i ostatnim apostołem, a jego ofiara z krwi nie była konieczna, to ofiara Jezusa również nie była konieczna.
a) Badawi może albo próbować podważyć wiarygodność zachowanych pism świętych (a tę kwestię już omówiliśmy), albo twierdzić, że oryginalne Ewangelie były fałszywe. Jest to bardzo bliskie zaprzeczeniu temu, co Mahomet powiedział o chrześcijanach posiadających pisma święte, ponieważ ortodoksyjna nauka islamu głosi, że chrześcijanie zafałszowali swoje pisma święte, a nie że nigdy ich w ogóle nie mieli.
b) Ponownie, jeśli Paweł, Piotr, Jan, Jezus i Izajasz wszyscy mają bardzo podobną „nowość”, to „twórcą tej nowości” było wspólne źródło dla wszystkich z nich: Bóg.
c) Przeciwko Badawemu przemawia sam Mahomet. Mahomet powiedział, że w przeciwieństwie do wszystkich innych ludzi, Jezus nie został dotknięty przez szatana w łonie matki.
d) Badawi nie ma na poparcie tej tezy żadnych dowodów, poza niektórymi muzułmańskimi hadisami. Muzułmanie powinni być bardziej ostrożni w odwoływaniu się do hadisów, ponieważ cytują oni sury, o których twierdzą, że kiedyś znajdowały się w Koranie, ale zostały z niego usunięte.
e) Źródła muzułmańskie są między sobą sprzeczne. Przyznają one, że „prorok” Adam zgrzeszył, a prorok Jonasz sprzeciwił się Bogu.
Nie chodzi o to, że Jezus dokonał cudu, który nie jest odnotowany w Koranie, a Mahomet – tak. Badawi próbuje umniejszyć szacunek dla Jezusa, ponieważ po prostu odrzuca dawno udowodnioną starożytną naukę biblijną, że Jezus jest Bogiem.
f) Jezus bardzo ostrożnie posługiwał się pojęciem „dobro”, mówiąc: „Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg”. Jednak w Ewangelii św. Jana10:11 Jezus wyraźnie nazwał siebie „dobrym pasterzem”.
g) Przyjrzyjmy się bliżej argumentowi „albo-albo” Badawiego. Badawi zakłada prawdziwość pierwszej tezy i wnioskuje, że druga jest fałszywa. W tym przypadku jednak, jeśli założymy, że druga teza jest prawdziwa, to pierwsza jest fałszywa. Jeśli 1500 lat historii Żydów i Nowy Testament nauczają, że ofiara z krwi była konieczna, a Mahomet błędnie twierdził, że tak nie jest, to Mahomet był fałszywym prorokiem Boga. Zgadzamy się z Badawim, że jedna z tych dwóch części jest prawdziwa, a druga musi być bardzo, bardzo fałszywa.
a) Jezus nie był całkowicie bezgrzeszny – twierdzi Badawi. Twierdzi on, że Jezus jest taki sam jak inni prorocy.
b) Badawi twierdzi, że wykluczające sformułowania zawarte w Biblii, zwłaszcza u Jana (np. J 14,6; 1 i 2 List Jana), nie są sprawiedliwe ani słuszne z różnych powodów, takich jak:
b1) Ci, którzy nigdy nie słyszeli
b2) Niemowlęta, które umierają
b3) ci, którzy żyli przed Jezusem
b4) Inni pobożni i szczerzy wyznawcy religii itp.
c) Badawi twierdzi, że boska prawda nie podlega żadnym „gdyby” ani „ale”, lecz ma charakter imperatywny. Oczywiście, jeśli Badawi zdecyduje się w to wierzyć.
a) Koran mówi, że Jezus jest bezgrzeszny; a Badawi próbuje na nowo zdefiniować te słowa. Wielu współczesnych muzułmanów nie zgodziłoby się z Badawim. Powiedzieliby, że Jezus jest całkowicie bezgrzeszny, podobnie jak Mahomet.
b1) Badawi powinien zapoznać się z Listem do Rzymian 4:15 oraz5:12 l, gdzie jest mowa o tym, że grzech nie jest zaliczany tam, gdzie nie ma prawa. Bóg osądza każdego sprawiedliwie, choć wszyscy zawiedliśmy nawet według naszych własnych standardów (List do Rzymian 2). Jednak tak jak Bóg mógł zbawić Henocha, Abrahama i innych poprzez Jezusa, a to jeszcze przed nadejściem Jezusa, tak samo Bóg jest wystarczająco potężny i mądry, by poprzez Jezusa zbawić wszystkich, którzy byli przeznaczeni do nieba.
b2) Biblia mówi, że Bóg jest sprawiedliwy i miłosierny. Jeśli chodzi o niemowlęta, Biblia w 2 Księdze Samuela sugeruje, że niemowlęta, które umierają, pójdą do nieba.
b3) Czyżby Badawi naprawdę sądził, że Nowy Testament lub jakikolwiek chrześcijanin wierzy, iż Abraham, Mojżesz, Dawid i inni znajdują się w piekle, ponieważ żyli przed Jezusem? Nie możemy uwierzyć, że Badawi miałby takie zdanie o chrześcijanach.
b4) Bóg jest sprawiedliwy wobec wszystkich, ale nawet pobożnym faryzeuszom Jezus powiedział, że jeśli nie uwierzą, iż jest tym, za kogo się podaje, umrą w swoich grzechach.
J 8,24;12:47 –48;6:45 . Zob. także Dz3:23 .
c) Nie jestem pewien, czy Badawi zdaje sobie sprawę z tego, co mówi na ten temat teologia muzułmańska, zgodnie z którą również niemowlęta, które nie mają wystarczającej wiedzy, by uwierzyć w cokolwiek na temat Mahometa, Allaha czy Koranu, idą do nieba.
d) Badawi twierdzi, że skoro Jezus się modlił, nie może być Bogiem, ponieważ świadczy to o Jego niższości, a wola Jezusa różniła się od woli Ojca, co oznacza, że Jezus nie mógł być Bogiem, ponieważ istniałyby wtedy dwie boskie wole. Dlatego musi istnieć dwóch bogów.
e) Badawi odwołuje się do Ewangelii Barnaby, która, jak twierdzi, została odkryta w Austrii i która głosi, że Jezus nie został ukrzyżowany, lecz ktoś inny zginął w jego miejsce. Ewangelia Barnaby mówi, że aniołowie zabrali Jezusa przed ukrzyżowaniem. Zamiast niego ukrzyżowano Judasza. Jednak, co jest niespójne, rozdział 193 Ewangelii Barnaby mówi, że Jezus również umrze i zostanie szybko wskrzeszony.
f) Badawi odrzuca mesjańskie proroctwa Starego Testamentu jako odnoszące się do Chrystusa, Jego odkupienia lub ukrzyżowania. Twierdzi, że psalmista w wielu przypadkach modlił się o wybawienie od gwałtownej śmierci, co jest przeciwieństwem ukrzyżowania. Badawi twierdzi, że Bóg uratowałby Jezusa.
g) Badawi przytacza fragmenty z Ewangelii Marka 15, Mateusza 6:27; Łukasza 23; Jana 14; Listu do Hebrajczyków 2,5 jako nawiązujące do Psalmu 22, ale twierdzi, że autorzy Nowego Testamentu mylą się w tej kwestii, ponieważ Psalm 22 mówi o Dawidzie i jego próbach związanych z Saulem, a nie o przyszłym wydarzeniu.
d) Badawi powtarza to, co powiedział wcześniej w pakiecie 8, taśmie 8, punkcie i. Ponownie powtórzymy, że nie do pomyślenia jest, by Jezus odmówił komunikowania się z Bogiem Ojcem. W rzeczywistości możemy częściowo zgodzić się z dr. Badawim, że Jezus nie modliłby się do Boga Ojca w sposób, w jaki ortodoksyjni muzułmanie zazwyczaj rozumieją modlitwę. Modlitwa chrześcijańska nie przypomina rytualnej recytacji muzułmańskiej. Jest to komunikacja.
e) Badawi musi naprawdę lubić to udowodnione fałszerstwo, ponieważ powtarza to, co powiedział wcześniej w pakiecie 8, taśmie 3, punkcie d. Po śmierci Mahometa wielu muzułmanów stworzyło setki tysięcy fałszywych hadisów o Mahomecie, w tym ten, że Mahomet powiedział, iż Ali płonie w piekle. Ewangelia Barnaby należałaby do kategorii fałszywych hadisów, a nawet fałszywej sury. Co ciekawe, zaprzecza ona naukom zawartym zarówno w Koranie, jak i w Biblii.
f) Większość muzułmanów bez zastrzeżeń wierzy w to, co głosi Koran, a mianowicie, że Jezus jest Mesjaszem. Jednak Badawi chce bagatelizować fakt, że Jezus jest Mesjaszem. Jest to niezwykle interesujące, ponieważ Ewangelia Barnaby zaprzecza Koranowi, twierdząc, że to NIE Jezus był Mesjaszem, lecz Mahomet. W rzeczywistości nie ma ani jednej sury w Koranie, ani hadisu w zbiorach Buchariego czy Sahih Muslim, w których Mahomet twierdziłby, że jest Mesjaszem.
g) Chociaż Psalm 22 mógł zostać napisany w trudnych okolicznościach, opis zawarty w Psalmie 22 wykracza daleko poza to, co znosił Dawid.
a) Badawi twierdzi, że autorzy Nowego Testamentu mieli „obsesję na punkcie proroctw”
b) Badawi twierdzi, że autorzy Nowego Testamentu nieustannie błędnie cytowali fragmenty Starego Testamentu, aby poprzeć swoje bezpodstawne twierdzenia dotyczące ukrzyżowania oraz tego, że Jezus jest Bogiem. Badawi przytacza Psalm 9, Psalm 10 i Psalm 21, aby wykazać, że „sługa Boży” zostanie wybawiony, a nie ukrzyżowany, natomiast niegodziwi zostaną przeklęci (Księga Powtórzonego Prawa 21:23) – a to oznacza, że to Judasz zostanie ukrzyżowany, a nie Jezus.
c) Badawi twierdzi, że Jezus był bardzo kochany przez wielu ludzi, więc Psalm 69:21 nie mógł być proroctwem o nim ze względu na werset 4. Badawi wspomina również o grzechach osoby, o której mowa w Psalmie 69, więc Jan popełnił błąd w Ewangelii Jana 19:28-29, odnosząc się do Jezusa. Badawi twierdzi, że Psalm 69 dotyczy bardziej Judasza niż Jezusa.
d) Badawi twierdzi, że Mateusz popełnia błąd merytoryczny w Ewangelii Mateusza 27:3-10, cytując Jeremiasza, podczas gdy w rzeczywistości cytował Księgę Zachariasza 11:12-13, a zatem Ewangelia Mateusza zawiera błędy i nie można jej ufać.
a) Chociaż byli oni jedynie „zaabsorbowani” prawdą, przypuszczam, że pogląd Badawiego, iż byli oni zaabsorbowani biblijnymi proroctwami dotyczącymi Jezusa, jest podobny do obsesji niektórych muzułmanów na punkcie poszukiwania biblijnych proroctw, które „potwierdzają” istnienie Mahometa. Na przykład w tej serii, na kasecie 7, część d, Badawi próbuje wyjaśnić, w jaki sposób Biblia przepowiadała nadejście Mahometa.
b) Psalmy 9, 10 i 21 nie są zazwyczaj przytaczane przez chrześcijan jako dowód, że Jezus został przepowiedziany w Starym Testamencie. Jako takie podaje się natomiast: Izajasz 53; Izajasz 7:14; Izajasz 9:6; Psalm 22; Micheasz 5:2; Księga Rodzaju 49:10 oraz Księga Daniela 9.
c) Fakt, że Jezus był bardzo kochany przez swoich wyznawców, nie stoi w sprzeczności z tym, że był również intensywnie nienawidzony przez wielu innych. Nawet dr Badawi potrafi to lepiej wyjaśnić!
Poza tym Psalm 69 i tak nie ma przede wszystkim charakteru mesjańskiego.
d) Kiedy Mateusz przedstawia proroczą przepowiednię dotyczącą Judasza zawartą w Starym Testamencie, w rzeczywistości cytuje fragmenty z Księgi Jeremiasza 32:6-9 oraz Księgi Zachariasza 11:12-13. Jeremiasz wspomina również o polu garncarza w Księdze Jeremiasza 18:2, 19:2,11, z których Mateusz nie przytacza dokładnego cytatu z żadnego z tych fragmentów. Mateusz po prostu cytuje bardziej popularnych proroków, co było powszechną praktyką w tamtych czasach. Mateusz postąpił tak samo wcześniej w Ewangelii Mateusza 5:2, gdzie zacytował Księgę Micheasza 5:2 i 2 Księgę Samuela 5:2. To Badawi się myli i nie można mu ufać.
a) Ponownie Badawi twierdzi, że Mateusz ma „obsesję na punkcie proroctw”
b) Badawi próbuje odrzucić wiele proroctw dotyczących Jezusa zawartych w Starym Testamencie jako nieprawdziwe.
c) Badawi mówi o tym, jak w Biblii przepowiedziano nadejście Mahometa.
a) Mateusz faktycznie cytuje wiele proroctw dotyczących Jezusa (a żadnego dotyczącego Mahometa, ponieważ takich nie ma). Badawi zaczyna opowiadać nam o tym, jak autorzy Biblii mają obsesję na punkcie proroctw, począwszy od taśmy nr 5, punkt f, aż do samego końca tej taśmy. Musi to być dla niego ważna kwestia.
b) Badawi nie informuje swoich słuchaczy, że:
b1) Stary Testament przepowiadał, że Chrystus umrze (Izajasz 53:5-10, Psalm22:16 ; Daniel9:26 ; Zachariasz12:10 ), a Jezus wypełnił wszystkie proroctwa Starego Testamentu dotyczące pierwszego przyjścia Mesjasza. (por. Mateusz 4:14-16;5:17 -18;8:17 , Jan5:25 -26;5:39 )
b2) Jezus wielokrotnie przepowiadał i otwarcie ogłaszał swoją zbliżającą się śmierć (J2:19 –21;10:10 –11; Mt12:40 ; Mk 8:31; Mt 17:22–23).
b3) Wszystkie przepowiednie dotyczące Jego zmartwychwstania, zarówno w Starym Testamencie (por. Psalm16:10 ; Izajasz 26:18; Daniel 12:2), jak i w Nowym Testamencie (por. Ewangelia Jana2:19 -21; Ewangelia Mateusza12:40 ;17:22 -23), opierają się na fakcie, że On umrze. Tylko ten, kto umiera, może zmartwychwstać.
c) Wydaje się, że Badawi chce nas przekonać, iż dowody na to, że Stary Testament prorokuje o Jezusie, są bardzo słabe, a dowody na to, że Stary Testament i Ewangelie prorokują o Mahomecie, są bardzo mocne. Nawet większość innych muzułmanów nie próbuje na siłę interpretować Biblii tak, by przewidywała nadejście Mahometa.
a) Badawi twierdzi, że jeśli coś pochodzi od Boga, to nie może zawierać sprzeczności.
b) Badawi twierdzi, że Nowy Testament został napisany około roku 50 n.e.
c) Badawi zgadza się, że cztery kanoniczne ewangelie mówią o ukrzyżowaniu, ale twierdzi, że opisy ewangeliczne nie są spójne ani autentyczne.
d) Badawi cytuje „wielu biblistów” (takich jak Dennis Meinham i John Fenton), którzy odrzucają autentyczność Biblii. Twierdzi, że Marek i Łukasz nie byli naocznymi świadkami, a Ewangelie Mateusza i Jana w rzeczywistości nie zostały napisane przez prawdziwych uczniów.
e) Atakując Biblię, Badawi nieustannie nazywa chrześcijan „braćmi”.
a) Zgadzamy się z Badawim, że prawda nie jest sprzeczna. Jak jednak dr Badawi ma interpretować liczne wersety w Koranie, które zostały unieważnione? Różni muzułmanie uznają za unieważnione około 200 wersetów. Hadisy zawarte w „Sahih Muslim” odnotowują sury, które zostały usunięte z Koranu. Nawet te części, które nie zostały unieważnione, zawierają wiele sprzeczności i niespójności. Na przykład Zul-Karnaim nie odkrył „prawdy”, że słońce zachodzi w błotnistym źródle, o czym mowa w surze 18:85–86. Koran mówi, że ziemia została stworzona w ciągu 6 dni w surze 7:54; 10:3; 11:7; 25:29. Jednak w surze 41:9-12 zajęło to 8 dni. O uchyleniu wersetów mowa jest w surze 2:106, a także w Sahih Muslim, tom 1:1433, str. 330.
Moglibyśmy przyjrzeć się surze 17:1 i innym fragmentom, ale wystarczy powiedzieć, że Badawi powinien zastosować swój test do Koranu.
b) Nie znamy dokładnie lat, w których powstały poszczególne części, ale Badawi ma rację w odniesieniu do listów Pawła, przy czym Ewangelie powstały prawdopodobnie nieco później.
c) Wydaje się więc, że te cztery relacje, wraz z relacjami świeckich historyków, potwierdzają przynajmniej to, że Jezus przeszedł proces i został ukrzyżowany.
d) Badawi wydaje się lubić cytowanie osób niebędących chrześcijanami jako chrześcijan lub biblistów, co robi w pakiecie 8, taśmie 1, punkcie d, taśmie 6, punkcie c, taśmie 7, punkcie c, taśmie 10, punkcie c oraz taśmie 11, punkcie h.
Uznajemy, że osoby niebędące chrześcijanami mogą być biblistami, ale dr Badawi powinien zaznaczyć, że nie są oni chrześcijanami, zamiast pozwalać słuchaczowi zakładać, że nimi są.
e) Dlaczego Badawi nazywa nas braćmi, nie potępiając jednocześnie wojowniczych muzułmanów jako niebędących prawdziwymi muzułmanami? Z drugiej strony, szczerze pragniemy, aby dr Badawi i my byliśmy rzeczywiście braćmi, aby dr Badawi poznał radość płynącą z prawdziwego Jezusa i zyskał życie wieczne.
f) Badawi twierdzi, że opowieść o ukrzyżowaniu zawarta w Ewangeliach jest niespójna. Badawi twierdzi, że Ewangelie nie są autentyczne ze względu na rozbieżne „wersje” lub relacje w Ewangeliach dotyczące:
f1) namaszczenia Jezusa
f2) Wydarzeń związanych z Ostatnią Wieczerzą
f3) Ostatniej nocy i aresztowania Jezusa
f4) Procesu Jezusa
f5) ukrzyżowania
f6) Pogrzeb
f7) Co stało się z Judaszem?
f8) Zmartwychwstanie
f) Jeśli chce on powiedzieć, że przedstawianie różnych szczegółów jest niespójne, to taka jest jego definicja. Przedstawianie różnych szczegółów nie oznacza jednak sprzeczności. Oczywiście, jeśli twierdzimy, że wszystko jest spójne, to sprawiedliwe jest, by poproszono nas o wykazanie tej spójności.
Oto całkowicie zharmonizowana relacja z ukrzyżowania. Pozycje oznaczone numerami muszą następować po sobie, natomiast pozycje oznaczone literami mogą występować w dowolnej kolejności.
P24. W Betanii, sześć dni przed Paschą, Jezus uczestniczy w uczcie zorganizowanej na jego cześć w domu Szymona Trędowatego, gdzie Maria pełniła służbę. Jezus zostaje po raz drugi namaszczony przez Marię pół litrem nardu, wartego roczną pensję, z alabastrowego naczynia. (Należy zauważyć, że chodzi o miasto, w którym mieszkał Łazarz, a nie o dom.) Judasz Iskariota i uczniowie narzekają. Mt 26,6-13; Mk 14,3-9; J 12,1-11
P25. Judasz rozmawia z kapłanami. Mt 26,14-16; Mk 14,10-11; Łk 22,3-6
P26. Pierwszego dnia Święta Przaśników (czwartek) przygotowują Ostatnią Wieczerzę Mt 26,17-19; Mk 14,12-16; Łk 22,7-13
P27. Jezus myje stopy swoim uczniom. J 13,1-18
P28. W dużej sali na piętrze (Mk14:15 ) spożywają Wieczerzę Pańską. Mt 26:20-29; Mk 14:17-25; Łk 22:14-23; 1 Kor11:23 -26
P29. Jezus mówi, że Judasz Go zdradzi J 13:18-28a
P30. Nowe przykazanie Jezusa, byśmy się wzajemnie miłowali J 13:31-35
P31. W trakcie Ostatniej Wieczerzy Judasz opuszcza grono. J 13, 28b–30
P32. Albo podczas Ostatniej Wieczerzy, albo wkrótce po niej dochodzi do kolejnej kłótni o to, kto jest największy. Łk 22,24-30
P33a1. Po odejściu Judasza, w drodze na Górę Oliwną, Jezus przepowiada, że Piotr trzykrotnie się Go wyrzeknie. Mt 26,30-35; Mk 14,26-31; Łk 22,31-38; J 13,36-38
P33a2. W Ogrodzie Getsemani na Górze Oliwnej. Mt 26,36-46; Mk 14,32-43a; Łk 22,39-46
P33b. Od Ostatniej Wieczerzy do Góry Oliwnej – przemowa Jezusa. J 14,1–16,33
P34. Modlitwa Jezusa przed aresztowaniem. J 17,1-26
P35. Gdy Jezus kończy modlitwę, przechodzą przez dolinę Kidron i wchodzą do ogrodu oliwnego. J 18,1
P36. Aresztowanie. Mt 26,47-56; Mk 14,43b-52; Łk 22,47-53; J 18,2-11
P37a1. Na dziedzińcu arcykapłana lub w jego pobliżu Jezus jest sądzony przez Sanhedryn. Mt 26,57-68; Mk 14,53-65; Łk 22,66-71; J 18,12-14; J 18,19-23
P37b. Na dziedzińcu Piotr trzykrotnie zapiera się Chrystusa. Mt 26,69-75; Mk 14,66-72; Łk 22,54-62; J 18,15-18; J 18,25-27
P37c. W Akeldamie Judasz powiesił się. (lina pękła albo przed, albo po jego śmierci) Mt 27:1-10; Dz 1:18-19
P37a2. Żołnierze szydzą z Jezusa, biją Go i zakrywają Mu oczy. Łk 22:63-65
P38. Proces Jezusa przed Piłatem. Mt 27:11-14; Mk 15:1-15; Łk 23:1-6; J 18:28-37
P39. Jezus zostaje wysłany do Heroda. Łk 23,7-11a
P40. Jezus odesłany z powrotem do Piłata. Łk 23,11b-12
P41. Piłat zwraca się do tłumu i uwalnia Barabasza. Mt 27,15-26; Łk 23,13-25; J 18,38-40
P42. Rzymscy żołnierze biczują Jezusa i zakładają Mu purpurowo-szkarłatną szatę oraz koronę cierniową. Mt 27,27-31a; Mk 15,16-20a; J 19,1-3
P43. Piłat ponownie wychodzi do Żydów. J 19,4-15
P44. Jezusa odprowadzono na ukrzyżowanie. Mt 27,31b; Mk 15,20b; Łk 23,26a; J 19:16
P45. Jezus [początkowo] niósł swój krzyż. J 19,17a
P46. [Następnie] Szymon zostaje zmuszony do niesienia krzyża Jezusa. Mt 27:32; Mk 15:21; Łk 23:26b
P47. Jezus mówi: „Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną, ale płaczcie nad sobą i nad waszymi dziećmi…” Łk 23:28-31
P48a. Na Golgocie o trzeciej godzinie [9:00am ] Jezus zostaje ukrzyżowany. Mt 27,33; Mk 15,22.25; Łk 23,33; J 19,16b-22
P48b. Napisano trójjęzyczny napis nad głową Jezusa. Mt 27,37; Mk 15,26; Łk 23,38
P48c. Obok Jezusa ukrzyżowano dwóch przestępców. Mt 27,38; Mk 15,27; Łk 23,32-33
P49a. Jezus mówi: „Ojcze, przebacz im…”. Łk 23,34a
P49b. Niektórzy oferują Jezusowi napój, ale On odmawia. Mt 27,34; Mk 15,23
P49c. Losują ubrania. Mt 27,35-36; Mk 15,24; Łk 23,34b; J10:23 -24
P50a. Jezus rzekł: „Niewiasto, oto syn twój”; „Oto matka twoja”. J 19,25-27
P50b. Inni mówią: „Innych ratował; niech teraz ratuje siebie…”. Mt 27:40-43; Mk 15:29-30; Łk 23:35a
P50c. Kapłani również szydzą z Jezusa. Mk 15,31-32; Łk 23,35b
P50d. Żołnierze szydzą z Jezusa na krzyżu. Łk 23, 36-37
P50e. Złodziej po lewej stronie obraża Jezusa. Mt 27,44; Łk 23,39
P51. Złodziej po prawej stronie broni Jezusa. Łk 23,40-43a
P52. Jezus mówi: „…dziś będziesz ze Mną w raju”. Łk 23,43b
P53a. Jezus mówi: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”. Mt 27,45-47; Mk 34-36
P53b. Jezus mówi: „Pragnę” i po raz drugi podaje mu się napój z gąbki. Mt 27,48; J 19,28-29
P53c. Niektórzy czekają, czy przyjdzie Eliasz. Mt 27,49
P53d. Od około szóstej do dziewiątej godziny słońce przestaje świecić. Mk 15,33; Łk 23,44-45
P54. Jezus mówi: „Wykonało się”. J 19,30
P55. Tuż przed śmiercią Jezus mówi: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Łk 23:46a
P56. Jezus umiera. Mt 27:50; Mk 15:37; Łk 23:46b
P57a. W tym momencie zasłona w świątyni rozdarła się na dwoje. Mt 51a; Mk 15:38-39 (także Tales, 52 r. n.e.)
P57b. Nastąpiło trzęsienie ziemi, groby się otworzyły i pojawili się zmarli. Mt 51b-53.
P58a. Żołnierze łamią nogi złoczyńcom, ale nie Jezusowi. J 19,31-37
P58b. Setnik mówi, że z pewnością był to człowiek sprawiedliwy. Łk 23:47-49
P58c. Setnik mówi: „To był Syn Boży!” Mt 27:54
P58d. Obserwowało to wiele kobiet. Mt 27,55-56
P59. Gdy zapadł wieczór, Józef z Arymatei poprosił Piłata o ciało Jezusa. Mt 27,57-58; J 19,38
P60a. W grobie Józefa z Arymatei Józef i Nikodem pochowali ciało Chrystusa, a grobowiec zamknięto kamieniem. Mt 27,59-61; Mk 15,42-47; Łk 23,50-54; J 19,39-42
P60b. Przed nadejściem szabatu kobiety zaopatrzyły się w wonności. Łk 23,55-56
P60c. Piłat zgadza się na wystawienie straży żołnierskiej przy grobie. Mt 27:62-65
P61. Zapieczętowali grób i wystawili straż. Mt 27,66
R1a. Gdy minął szabat, Maria Magdalena, druga Maria [matka Jakuba], Salome i inne kobiety wyruszyły do grobu. Mt 281b; Mk 16:1-3; Łk 24:1; J 20:1
R2a. Nastąpiło trzęsienie ziemi, gdy anioł odrzucił kamień. Strażnicy stali się jak martwi. Mt 28:2-4
R2b. Anioł odsunął kamień. Mk 16:4; Łk 24:2
R1b. Nie znaleziono ciała, a do kobiet przemówiło dwóch „mężczyzn”. Łk 24,3-8; J 20,2
R3. Rankiem w dniu zmartwychwstania Jezusa anioł ukazał się kobietom i polecił im, by przekazały uczniom, aby udali się do Galilei. Mt 28,5-7; Mk 16,5-8
R4a. Gdy kobiety spieszyły się z powrotem, Jezus również ukazał się im i polecił, by przekazały uczniom, aby udali się do Galilei. Mt 28:8-10
R4b1. Kiedy kobiety wróciły z grobu, uczniowie nie uwierzyli im. Łk 24,9-11
R4b2. Piotr i Jan pobiegli do grobu, a Jan dotarł tam pierwszy. Łk 24,12; J 20,3-9
R4b3. Następnie uczniowie wracają do swoich domów [w Jerozolimie]. J 20,10
R4c. Strażnicy informują kapłanów; kapłani przekupują ich. Mt 28,11-15
R4d. Gdy Maria płakała, dwaj mężczyźni, a następnie Jezus, ukazują się Marii Magdalenie. Mk 16,9-11; J 20,11-18
R5. Tego samego dnia na drodze do Emaus Jezus ukazuje się dwóm uczniom (nie należącym do grona jedenastu). Pozostaje z nimi aż do wieczora. Mk 16:12; Łk 24:13-29
R6. Natychmiast obaj uczniowie pobiegli z powrotem do Jerozolimy (oddalonej o 7 mil) i opowiedzieli o tym jedenastu uczniom. Mk 16,13; Łk 24,33-35
R7. W Jerozolimie, wieczorem tego samego dnia, w którym Jezus zmartwychwstał, podczas gdy ta dwójka rozmawiała z uczniami, Jezus ukazał się po raz pierwszy dziesięciu uczniom. J 20,19-23
R8. Pozostali uczniowie powiedzieli Tomaszowi, że widzieli Jezusa. J 20,25
a) Badawi twierdzi, że Jezus nie może jednocześnie modlić się do Boga i umierać za grzechy świata – twierdzi, że obie te rzeczy nie mogą być prawdziwe w tym samym czasie.
b) Badawi twierdzi, że uczniowie Jezusa nigdy by nie uciekli, jak opisują to Ewangelie. Badawi pyta: jeśli Piotr użył miecza, dlaczego nie został aresztowany? Gdyby uczniowie uciekli, nie byliby świadkami ukrzyżowania i zmartwychwstania.
c) Badawi twierdzi, że ewangelie Nowego Testamentu nie są autentyczne i nie zostały napisane przez osoby najbliższe Jezusowi.
d) Badawi nie podoba się fakt, że Ewangelie mówią o zmartwychwstaniu Jezusa.
e) Badawi nie podoba się to, że między poszczególnymi Ewangeliami występują „rozbieżności”, i twierdzi, że to sprawia, iż są one nieprawdziwe i fałszywe.
a) Brak komunikacji Jezusa z Bogiem stanowi dla Badawiego poważny problem. Wspomina o tym również w pakiecie 8, taśmie 8, punkcie i, oraz w niniejszym pakiecie (9), taśmie 5, punkcie d. Możemy zgodzić się, że Jezus, będąc Bogiem, nie wykonywał żadnych muzułmańskich rak’ah.
Ale czy naprawdę jest prawdopodobne, że Jezus nigdy nie próbował komunikować się z Ojcem?
b) Biorąc pod uwagę ich strach, dlaczego uczniowie w chwili słabości nie mieliby uciec? Trudno byłoby aresztować Piotra, gdyby nie było już dowodu w postaci ucha niewolnika, a Piotr i tak uciekł. Byli oni świadkami ukrzyżowania, ponieważ nie uciekli zbyt daleko. Wielu widziało ukrzyżowanie, a oni mogli łatwo wtopić się w tłum.
c) Badawi nie przedstawia jednak żadnych dowodów w postaci wczesnych rękopisów tzw. uczniów Jezusa, które potwierdzałyby jego twierdzenia, że Jezus nie został ukrzyżowany ani nie zmartwychwstał. Najlepszym, na co stać Badawiego, jest odwołanie się do średniowiecznego fałszerstwa, i to w języku włoskim. (Język włoski nie istniał w czasach Jezusa.) Badawi po prostu stwierdza: „naocznych świadków tam nie było” (ale skoro tak – to gdzie oni byli?).
d) Badawi nie ma żadnych podstaw do odrzucenia zmartwychwstania, poza słowem człowieka, za którym chce podążać aż do grobu: Mahometa.
e) Jeśli jednak weźmiemy dziesięciu inteligentnych muzułmańskich studentów i poprosimy każdego z nich o napisanie dwustronicowej historii Mahometa, czy ich opisy będą idealnie zgodne? Jeśli nie, czy to oznacza, że to, co wszyscy mówią o Mahomecie, jest nieprawdziwe? W sądzie bierze się pod uwagę zasady dowodowe.
a) Badawi po prostu nie wierzy w nic, co Nowy Testament mówi o wydarzeniach, doktrynie itp., co nie zgadza się z jego z góry przyjętymi przekonaniami.
b) Badawi podważa ewangeliczne relacje o zmartwychwstaniu:
b1) Dlaczego Maria Magdalena miałaby chcieć zabrać ciało Jezusa?
b2) Dlaczego Maria pomyślała, że Jezus to ogrodnik? Badawi twierdzi, że Jezus się przebrał.
b3) Kiedy Jezus mówi, że jeszcze nie wstąpił do Ojca, oznacza to, że jeszcze nie umarł.
b4) Jezus powiedział, że zamierza wstąpić do „twojego Boga i mojego Boga”. Badawi twierdzi, że to dowodzi, iż Jezus nie mógł być Bogiem.
b5) Badawi twierdzi, że Jezus nie mógł ponownie stać się ciałem po swojej śmierci, ponieważ oznaczałoby to, że być może hinduizm i jego doktryna reinkarnacji są prawdziwe.
b6) Badawi twierdzi, że Ewangelie są zgodne co do tego, iż Jezus przepowiedział swoją śmierć i zmartwychwstanie, a uczniowie wówczas w to nie wierzyli, jednak Badawi uważa, że jest mało prawdopodobne, by uczniowie nie wierzyli, i twierdzi, że prawdopodobnie nie jest to prawdziwa relacja.
a) Chciałoby się zapytać Badawiego: czy gdyby na każdy z tych zarzutów – zarówno tutaj, jak i w jego innych nagraniach – udzielono zadowalającej odpowiedzi, uwierzyłby wówczas?
b1) Prosta lektura relacji ewangelicznych pokazuje, że Maria przyszła, aby odpowiednio owinąć ciało w zapachowe zioła. Nie planowała nigdzie ciągnąć tego ciała.
b2) Była tak zaskoczona, że nie mogła pomyśleć, iż ten mężczyzna to Jezus. To, że nie rozpoznała go od razu, prawdopodobnie nie było cudem. Raczej w słabym świetle świtu mężczyzna przykryty płótnem mógł nie być tak łatwo rozpoznany jako Jezus, o którym w Księdze Izajasza 53 jest mowa, że wyglądał jak zwykły człowiek.
b3) Badawi myli się w tej kwestii. Gdyby miał rację, Jezus powiedziałby: „nie trzymaj mnie, bo wciąż żyję”. «Wstąpił» oznacza właśnie «wstąpił». Aby Badawi mógł udowodnić swoją spekulację, musi znaleźć przykłady, w których «wstąpił» oznacza po prostu «zmarł». W przeciwnym razie każdy może zdefiniować dowolne słowo tak, by oznaczało cokolwiek zechce.
b4) Nie, ponieważ słowo „Bóg” ma w Biblii różne zakresy znaczeniowe: czasami odnosi się do Boga Ojca, tak jak w tym przypadku, czasami do Jezusa, czasami do Ducha Świętego, a czasami do Trójcy Świętej. W Liście do Hebrajczyków 1:8-9 odnosi się ono do Ojca przy drugim użyciu słowa „Bóg”, a do Jezusa przy pierwszym użyciu tego słowa. Podobnie w Ewangelii św. Jana 1:1 odnosi się do Ojca przy pierwszym użyciu tego słowa, a do Jezusa przy drugim użyciu.
b5) Jest to interesujące, ponieważ islam i sam Koran głoszą, że ludzie zostaną fizycznie wskrzeszeni. Być może Badawi nieco tutaj odbiega od islamu. Sura 2:243 mówi: „…Allah rzekł do nich: «Umrzyjcie!», a potem przywrócił ich do życia”.
b6) Przyznaje on, że Ewangelie są spójne w następujących kwestiach:
a) Przewidywaniu śmierci Jezusa
b) Proroctwo o zmartwychwstaniu Jezusa
c) Przewidywanie, że uczniowie uciekną
Jednak twierdzi on, że jest to błędne, wyłącznie na tej podstawie, że jego zdaniem uczniowie nie uciekną.
Badawi odrzuca coś tylko dlatego, że nie pasuje to do jego uprzedzeń.
c) Badawi twierdzi, że chrześcijanie dodali te fragmenty później, po fakcie, do dzieł historycznych Józefa Flawiusza.
d) Badawi cytuje Ewangelię Nikodema, zgodnie z którą Jezus po swojej śmierci udał się do piekła, zabrał stamtąd Adama, Abrahama i innych proroków, a następnie zaprowadził ich do raju. Badawi twierdzi, że jest to równie sprzeczne z relacjami ewangelicznymi.
e) Opowieść o zmartwychwstaniu Jezusa jest jedynie legendą lub mitem i nie jest prawdziwa.
c) Przynajmniej niektóre frazy zostały prawdopodobnie dodane w syryjskim tłumaczeniu Józefa Flawiusza. Jednak wiemy o tym, ponieważ możemy to zweryfikować, porównując je z innym, arabskim tłumaczeniem Józefa Flawiusza.
d) Ktoś mógłby również przytoczyć fałszywe hadisy, ale nie powiedziałyby one nic więcej o autentycznym Mahomecie niż Ewangelia Nikodema mówi o autentycznym Jezusie.
e) Zmartwychwstanie Jezusa jest dobrze udokumentowanym faktem historii starożytnej. Oprócz autorów Biblii wspominają o nim:
Klemens Rzymski, 97/98 r. n.e.
Papias 110–130 r. n.e.
Ignacy zmarł w 107 lub 116 r. n.e.
Polikarp zmarł ok. 163 r. n.e.
Ireneusz 120/140–202 r. n.e.
Didache 120–150 r. n.e.
Justyn Męczennik 138–165 r. n.e.
Teofil z Antiochii – 168–181/188 r. n.e.
Inni
Badawi musi przedstawić źródła, które zaprzeczały zmartwychwstaniu, inne niż średniowieczne fałszerstwa.
Czy alternatywna teoria Badawiego jest bardziej rozsądna??? Można by błędnie sądzić, że odrzucenie zmartwychwstania przez Badawiego wynika z ogólnego sceptycyzmu. Jednak tak nie jest, ponieważ Badawi (podobnie jak większość muzułmanów) uważa, że Jezus rzeczywiście wydawał się być ukrzyżowany, ale Allah w cudowny sposób zastąpił go kimś innym (zwykle uważa się, że był to Judasz) i w cudowny sposób nadał tej osobie fizyczny wygląd Jezusa, oszukując nie tylko wrogów Jezusa, ale także jego lojalnych wyznawców.
a) Badawi cytuje liberałów i niewierzących, którzy atakują Biblię.
b) Badawi twierdzi, że idea Jezusa jako „Boga Wcielonego” opiera się na starożytnych mitach plemiennych, legendach, pogańskich wyznaniach wiary i filozofii.
c) Badawi wymienia wiele opowieści, takich jak historie o Baalu i bogach słońca, opowieści buddyjskie, i twierdzi, że mity nie mają podstaw historycznych. Oczywiście niegdyś uważano Hetytów za mit biblijny, ale obecnie są oni dobrze udokumentowani.
d) Badawi wydaje się nie zdawać sobie sprawy z błędu logicznego polegającego na myleniu podobieństw.
a) Nie mamy nic przeciwko temu, że Badawi cytuje osoby o odmiennych przekonaniach, ale mamy problem, gdy Badawi fałszywie nazywa ich chrześcijanami lub sugeruje, że są chrześcijanami.
b) Jeśli ktoś chce mówić o plemiennych mitach i legendach, może przedstawić znacznie mocniejsze argumenty na rzecz okrążania Ka’aby, pielgrzymek i kultu Allaha (w tym jego córek) jeszcze przed Mahometem. Jeśli Stary Testament pochodzi z czasów Abrahama i Jezusa (a tak właśnie jest), to problem Badawiego dotyczy nie tylko tej doktryny, ale także przekonania, że Bóg nie zdołał zachować całej Biblii.
c) Jeśli dobrze się rozejrzeć, z pewnością można znaleźć podobieństwa i podróbki niemal wszystkiego. Nie wiemy, czy Badawi jest świadomy istnienia bogatej współczesnej literatury naukowej łączącej nauki islamu z wcześniejszym zaratusztrianizmem i heretyckimi sektami chrześcijańskimi.
d) Jeśli odległe podobieństwa niczego nie dowodzą, to jego argumentacja nie ma sensu. Jeśli umiarkowane podobieństwa dowodzą zapożyczeń ze źródeł pogańskich, to dr Badawi właśnie obalił autentyczność Koranu!
a) Badawi przyznaje, że Ewangelie nauczają tego, czego nauczają, ale twierdzi, że te biblijne nauki wywodzą się z mitów.
b) Badawi przedstawia teorię samarytańską, zgodnie z którą Samarytanie nie wierzyli w nic z Biblii poza Księgą Jozuego i znajdowali się pod wpływem różnych wierzeń pogańskich. Tak zwani autorzy Ewangelii znajdowali się pod tym samarytańskim wpływem, który miał również powiązania z systemami wierzeń związanymi z okultystą Szymonem Magiem (Dz 8,9-25).
c) Badawi wyraźnie przyznaje, czego Nowy Testament naucza w wielu kwestiach – ukrzyżowaniu, zmartwychwstaniu, tym, że Jezus jest „Synem Bożym”, tym, że Jezus jest Bogiem itp. – ale nie wierzy w żadną z tych rzeczy.
d) Badawi przyznaje, że musi założyć, iż Biblia jest fałszywa, jeśli Koran ma być uznany za prawdziwy.
a) Podobne mity odnaleziono w odniesieniu do niektórych opowieści zawartych w Koranie, takich jak ta o Jezusie przemawiającym jako niemowlę. Badawi musi znaleźć przykłady nie byle jakich mitów, ale mitów, które istniały przed spisaniem podobnych fragmentów Nowego lub Starego Testamentu. Nawet w przypadku mitów wykazujących podobieństwa, takich jak potop o zasięgu globalnym, należałoby oczekiwać, że ludzie będą wymyślać opowieści, próbując wyjaśnić kataklizmy.
b) Samarytanie i saduceusze (liberalni religijnie) nie akceptowali pism proroków, takich jak Izajasz, Dawid, Salomon itp. Badawi nie zdołał wykazać, w jaki sposób autorzy Ewangelii byli w jakikolwiek sposób pod wpływem Samarytan. Wspomina o Szymonie Magu, prawdopodobnie dlatego, że jest on Samarytaninem, ale nie wiąże tego z niczym, co powiedzieli autorzy Ewangelii (ani, jeśli o to chodzi, Mahomet).
c) Nie wierzy w to z powodu „wcześniejszego teologicznego zaangażowania” wobec Koranu, ale przynajmniej wszyscy widzimy, że Nowy Testament naucza tych rzeczy.
d) Jest to w rzeczywistości ważna kwestia, do której przyznaje się Badawi. Po przeczytaniu Biblii w takim zakresie, w jakim najwyraźniej to uczynił, zgadza się, że jeśli Biblia pochodzi od Boga, a jej przesłanie zostało zachowane bez znaczących zniekształceń, to Koran musi być fałszywy. Biblia musi być zniekształcona, aby istniała jakakolwiek możliwość, że Koran jest prawdziwy.
a) Badawi twierdzi, że historyczne doktryny chrześcijańskie były wiarygodne w starożytności, ale nie są już takie obecnie.
b) Badawi twierdzi, że Szymon Mag z Dziejów Apostolskich 8 (Samarytanin) wprowadził do chrześcijaństwa teologię wcielenia.
c) Badawi przedstawia więcej teorii na temat korzeni chrześcijaństwa, takich jak „ludzie boscy” i „kult władców”, które miały miejsce mniej więcej w tym samym czasie, co początki chrześcijaństwa, a autorzy Nowego Testamentu po prostu przyjęli tę ideę Jezusa jako „człowieka-Boga”. „Logika” Badawiego podpowiada mu – winę przez powiązania lub ramy czasowe.
a) W języku angielskim istnieje slangowe wyrażenie opisujące opinię dr. Badawiego: to tak, jakby garnek wytykał czajnikowi, że jest czarny. Badawi uznaje hadisy za autorytatywne. Hadisy mówią o tym, że Mahomet rozłupał księżyc na dwie części, że Gabriel fizycznie skrzywdził Mahometa, że Mahomet został zaczarowany oraz że w Koranie znajdują się sury uchylone. Liberałowie, którzy zaprzeczają historycznym doktrynom chrześcijańskim, zazwyczaj odrzucają niepokalane poczęcie i bezgrzeszność Chrystusa, jednak Badawi akceptuje te kwestie, a także fakt, że Jezus dokonał wielu cudów. W rzeczywistości nie sprzeciwia się on tak bardzo cudom Jezusa, ile raczej ukrzyżowaniu, zmartwychwstaniu, Trójcy Świętej oraz nazywaniu Jezusa Bogiem.
b) Jest to równie absurdalne, jak twierdzenie, że „dr Badawi podpowiedział Mahometowi, co ma umieścić w Koranie”. Większość apostołów nigdy nie spotkała Szymona Magusa, a Jezus przyjmował cześć jako Bóg i był nazywany Bogiem na długo przed pojawieniem się Szymona Magusa. Dr Badawi powinien postarać się o coś więcej niż tylko „łowić” zarzuty przy całkowitym braku dowodów.
c) Manicheizm, kult słońca i niektóre religie misteryjne mogły powstać w wiekach przed i po Jezusie Chrystusie. Oczywiście po Mahomecie pojawiły się również dziwne odgałęzienia islamu, nie do rozpoznania dla wielu muzułmanów. Nie dowodzi to jednak niczego na temat islamu ani Mahometa i trudno zrozumieć, dlaczego dr Badawi uważa, że dowodzi to czegokolwiek na temat wczesnego chrześcijaństwa.
Bóg jako władca występuje zarówno w Starym Testamencie, jak i w Koranie, więc „kult władcy” powstały po chrześcijaństwie i przed islamem byłby czymś, o co można by oskarżyć islam o zapożyczenie, a nie chrześcijaństwo. Nie będziemy jednak oskarżać islamu o zapożyczanie z mało znanych kultów władców, ponieważ nie mamy na to dowodów. Byłoby prościej, a dr Badawi mógłby nagrać mniej kaset, gdyby oskarżał chrześcijaństwo wyłącznie o te rzeczy, na które ma jakieś dowody.
a) Badawi uwielbia mówić: „niektórzy uczeni twierdzą”, a następnie próbuje na tej podstawie wywnioskować, że chrześcijaństwo opiera się na źródłach greckich i hellenistycznych, od Filona po Pawła, zwłaszcza w odniesieniu do greckiego słowa „logos”.
b) Badawi próbuje powiązać heretyckie nauki z Księgi Henocha z pismami biblijnymi.
c) Badawi powraca do wzmianki o Herbercie W. Armstrongu z kasety nr 1 z zestawu 8, punkt d. Badawi nazywa Herberta W. Armstronga uczonym i twierdzi, że Jezus był tylko człowiekiem – sura 9:30.
d) Wspomina o pogańskich korzeniach Bożego Narodzenia i Wielkanocy.
a) Trzeba przyznać, że idea, iż Bóg posiadał słowo, występuje w filozofii greckiej. Oczywiście, na długo przed klasycznymi Grekami, Księga Rodzaju 1 mówi, że Bóg stworzył świat swoim słowem.
Nawiasem mówiąc, Badawi w swoim zapale do oskarżania chrześcijaństwa najwyraźniej zapomniał, że Koran również mówi, iż Jezus jest Słowem Allaha.
b) Księga Henocha prawdopodobnie zawiera pewną dozę prawdy, tak samo jak każdy może napisać książkę pełną fałszu i wpleść w nią kilka wersetów z Biblii.
Nawiasem mówiąc, Księga Henocha jest dziełem złożonym, składającym się z pięciu różnych części, prawdopodobnie autorstwa różnych osób.
c) Nazywając Herberta W. Armstronga chrześcijańskim uczonym, Badawi „zapomniał” wspomnieć, że Armstrong był heretykiem. Był on chrześcijaninem w takim samym stopniu, w jakim wyznawcy Mahometa są muzułmanami.
d) Wśród Greków, Rzymian i Germanów niemal każdego dnia w roku odbywało się jakieś święto. Wielkanoc zbiega się z żydowską Paschą, więc nie jest to święto pogańskie. Boże Narodzenie nigdy nie było świętem pogańskim. Zbiegło się ono w czasie z rzymskim świętem zwanym Saturnaliami, ale wynikało to prawdopodobnie z faktu, że w tym czasie niewolnikom przyznawano tymczasową wolność, a wielu wczesnych chrześcijan w Rzymie było niewolnikami. Wydaje się, że Badawi ponownie postrzega świat „jednym okiem”, ponieważ nie wspomina, że mieszkańcy Mekki przed pojawieniem się Mahometa obchodzili święta nazywane obecnie „muzułmańskimi” i wypełniali cztery z pięciu filarów islamu.
a) Badawi twierdzi, że Biblia się myli, a dla muzułmanów prawda jest następująca:
a1) Nie można wiedzieć, czy jest się zbawionym, aż do samego końca
a2) Według Badawiego zbawienie u Allaha trzeba osiągnąć poprzez dobre uczynki, a nie tylko wiarę w Jezusa i zbawienie z łaski, jak naucza Biblia.
a3) Allah nie przebacza tym, którzy mają „współtowarzyszy” Boga (tj. wierzą w Trójcę Świętą)
a4) Badawi twierdzi, że istnieją dwa warunki zbawienia:
a4a) Trzeba mieć właściwą wiarę w Boga (bez „współtowarzyszy Boga”)
a4b Należy wykonywać dobre uczynki
b) Badawi mówi: „Muzułmanie nie mają takiej obsesji na punkcie grzechu i pokuty jak chrześcijanie”.
c) Badawi twierdzi, że Trójca opiera się na bezpodstawnym „doświadczeniu”.
a1) Według „Sahih Muslim”, tom 1, hadys 1214, str. 290, nawet Mahomet drżał na myśl o mękach w grobie. W pewnym sensie Badawi ma rację, jeśli chodzi o religie wymyślone przez ludzi, aby dostać się do nieba.
Jednak dzieci Boże mają Boże obietnice, że On je zachowa w swojej mocy.
a2) Dla muzułmanów i wyznawców innych religii wykonywanie dobrych uczynków ma na celu zbawienie dzięki własnym wysiłkom. Wyznawcy różnych religii mają nadzieję, że będą mogli powiedzieć Bogu: „Zasługuję na to, by pójść do Twojego nieba”. Chrześcijanie wykonują dobre uczynki nie po to, by zostać zbawionymi, ale z wdzięczności za Boży wysiłek zbawienia ich. Nie żądamy od Boga, by nas zbawił, ale jesteśmy wdzięczni za Jego łaskę i miłosierdzie, z jakimi to czyni.
a3) Gdyby sam Jezus ukazał się im i powiedział, że Bóg jest Ojcem, samym Synem i Duchem Świętym, czy nawet wtedy odrzuciliby Jezusa?
a4a) Musisz wierzyć prawidłowo w kwestiach zasadniczych. Nie wolno ci zaprzeczać ani odrzucać Trójcy Świętej, ponieważ Trójca Święta jest prawdą.
a4b) Ponownie, Badawi uważa, że to wasze własne dobre uczynki zapewniają wam zbawienie. Nie, żadne dobre uczynki nie są wystarczająco dobre, by zapewnić zbawienie. Tak, Bóg chce, byście czynili dobro, ale to Boża łaska i miłosierdzie was zbawiają, a nie wasze własne zasługi.
b) Biorąc pod uwagę legitymizację gwałtu na terenach muzułmańskich oraz przemoc, nawet wobec współwyznawców, można śmiało stwierdzić, że Badawi ma rację – wielu muzułmanów nie przejmuje się zbytnio grzechem i pokutą.
c) Doktryna Trójcy Świętej opiera się na Słowie Bożym. Jeśli nie zgadza się z nią, mógłby przynajmniej okazać chrześcijanom szacunek i rzetelnie przedstawić powody, dla których chrześcijanie wierzyli w Trójcę Świętą i cierpieli za tę wiarę.
a) Badawi zgadza się, że nasza Biblia i jego Koran nie mogą być jednocześnie prawdziwe.
b) Biblia rzekomo jest pełna sprzeczności, a Koran rzekomo nie.
c) Badawi twierdzi, że Biblia jest dziełem człowieka, ponieważ nie zawsze zawiera sformułowanie „Bóg rzekł”.
d) Badawi dyskredytuje Nowy Testament i cytuje publikację Świadków Jehowy „Przebudźcie się!”, aby wykorzystać dodatkowe argumenty przeciwko chrześcijaństwu.
e) Badawi porusza kwestię błędów kopistów w Biblii oraz genealogii Jezusa wspomnianej zarówno w Ewangelii Łukasza, jak i Mateusza.
a) Zgadzamy się, że Badawi ma rację w tej kwestii; jedno z tych twierdzeń musi być fałszywe.
b) Wszystkie rzekome sprzeczności, o których słyszeliśmy, zostały wyjaśnione na stronie www.BibleQuery.org. Natomiast muzułmanie nie potrafią wyjaśnić, w jaki sposób Mahomet odbył nocną podróż do meczetu w Jerozolimie (który został zbudowany dopiero po jego śmierci), jak Zul Qarnain odkrył, że słońce zachodzi w błotnistym źródle, jak ziemia została stworzona w ciągu 6 dni – nie, to było 8 dni – w sposób, którego nie da się pogodzić. Haman, który żył w czasach Estery, nie cofnął się w czasie do epoki Mojżesza itp.
c) Badawi próbuje uniemożliwić Bogu wykorzystanie elementu ludzkiego w Biblii. W rzeczywistości jednak Koran wyraźnie zawiera pewne wersety, których Allah nie mógł wypowiedzieć bezpośrednio. Chociaż nie podważa to autentyczności Koranu, to unieważnia argument dr. Badawiego.
d) Moglibyśmy również przytoczyć to, co hinduiści mówią o islamie, ale nie podważyłoby to islamu bardziej, niż cytowanie przez dr. Badawiego publikacji Świadków Jehowy podważyłoby chrześcijaństwo.
e) Jezus miał nie jedną, ale dwie genealogie. Jego genealogia biologiczna poprzez Marię znajduje się w Ewangelii Łukasza, a jego prawo dziedziczenia poprzez ojczyma Józefa – w Ewangelii Mateusza. W Koranie występują błędy kopistów, a także brakujące sury.
To koniec tego tomu: Pakiet 9
„Seria K. Jezus – ukochany posłaniec islamu – część 2 autorstwa Jamala A. Badawiego
Fundacja Informacji Islamskiej. Halifax, Nowa Szkocja, Kanada
Części przepisane na maszynie
Sura „2:36 ” „Wtedy szatan sprawił, że wypadli z (raju) i opuścili stan (błogości), w którym się znajdowali. Powiedzieliśmy: «Zstąpcie wszyscy (ludzie) z wrogością między sobą; o ziemio, będziesz waszym miejscem zamieszkania i źródłem utrzymania przez pewien czas»”.
W komentarzu Jalalayn napisano: „Powiedzieliśmy: «Zstąpcie» na ziemię; to znaczy wy i wasze potomstwo, które wciąż nosicie w sobie. «Między sobą» oznacza, że niektórzy z waszego potomstwa będą żywić wrogość wobec innych z powodu waszego wzajemnego ucisku”.
Tak, Bóg przyjął skruchę Adama i mu przebaczył (zgodnie z Koranem – zob. wers5:37 ), ale ani Adam, ani jego potomkowie nie byli w stanie powrócić do raju, ani nawet go ponownie odnaleźć. Od tamtej pory cierpienie, nędza i wrogość dominują w życiu człowieka.
'Abdullah Yusuf 'Ali komentuje ten werset następująco: „Najwyraźniej Adam jest symbolem całej ludzkości, a obie płcie stanowią jedność we wszystkich sprawach duchowych”.
Sura 7:172-173 mówi: „Kiedy Bóg wyciągnął z potomstwa Adama – z jego lędźwi – ich potomków i kazał im złożyć świadectwo dotyczące samych siebie (mówiąc): «Czyż nie jestem waszym Panem (który was kocha i utrzymuje?)», oni odpowiedzieli: «Tak! Świadczymy o tym! Abyście w Dniu Sądu Ostatecznego nie powiedzieli: «O tym nigdy nie pamiętaliśmy». Albo abyście nie powiedzieli: «Nasi przodkowie przed nami mogli czcić fałszywych bogów, ale my jesteśmy ich potomkami po nich: czyż więc zniszczysz nas z powodu czynów ludzi, którzy byli bezsensowni?»”
Komentarz Jalalayna interpretuje to następująco: „On [Bóg] wyciągnął każdego z nich z lędźwi drugiego, aż do Adama, pokolenie po pokoleniu, w postaci, jaką przybiorą po urodzeniu. Byli tak liczni jak mrówki na górze Nu’man w dniu 'Arafa. Postawił przed nimi dowody Swojej boskości i zaszczepił w nich
mózgi i sprawił, że świadczą one o samych sobie.
Komentarz Muhammada Farida Wagdiego do tych wersetów brzmi: „Pamiętajcie, że wasz Bóg wyciągnął z lędźwi dzieci Adama ich potomstwo w tej samej postaci, jaką przybiorą (po urodzeniu), stulecie po stuleciu, i postawił przed nimi dowody Swojej boskości oraz zaszczepił w ich mózgach zdolność do rozpoznawania tych dowodów. W ten sposób zostali wyniesieni do rangi tych, do których powiedziano: «Czyż nie jestem waszym Panem?». Odpowiedzieli: «Tak». Tak więc ich pełna świadomość tego faktu oraz głębokie zakorzenienie w nim uczyniły ich, że tak powiem, świadkami, aby w Dniu Sądu Ostatecznego nie powiedzieli: «O tym (to znaczy o ich wiedzy o Bogu) nigdy nie pamiętaliśmy». Albo powiedzieli: „Nasi ojcowie przyjęli fałszywych bogów, więc poszliśmy za nimi. Czy zniszczysz nas z powodu czynów ludzi bezsensownych?”
'Abdullah Yusuf 'Ali pisze w swoim komentarzu: „Słowa tego tekstu odnoszą się do potomków Adama, to znaczy do całej ludzkości, zarówno tej, która się już narodziła, jak i tej, która jeszcze się nie narodziła, bez żadnych ograniczeń czasowych. Potomstwo Adama kontynuuje istnienie Adama i przejmuje jego duchowe dziedzictwo. Ludzkość jako taka ma charakter zbiorowy”.
Ibn 'Abbas powiedział: „Bóg przyjął przysięgę od potomstwa Adama w Nu’man, tj. w 'Arafat. Wyciągnął całe swoje potomstwo, które stworzył, i rozproszył je przed Sobą niczym mrówki. Zwrócił się do nich i rzekł: «Czyż nie jestem waszym Panem?». Odpowiedzieli: «Tak, świadczymy o tym!» Aby w Dniu Sądu Ostatecznego nie powiedzieli: «O tym (tj. o wiedzy o Bogu) nigdy nie pamiętaliśmy»”.
Ibn 'Abbas powiedział również:
„Na początku, kiedy Bóg zrzucił Dama na ziemię, wysłał go na pustynię w krainie Indii. Następnie potarł swoje lędźwie i wyciągnął każdą duszę, którą postanowił stworzyć aż do Dnia Sądu Ostatecznego. Miało to miejsce w Nu’manie, które leży za górą 'Arafa. Następnie Bóg przemówił do nich i dał im zdolność mówienia. Wziął od nich przysięgę, że będą Go czcić i nigdy nie będą Mu nic przypisywać. (Uczynił to) po tym, jak obdarzył je rozumem, zapewnił im środki do życia oraz ustalił długość ich życia, cierpienia i tak dalej. Następnie umieścił je w lędźwiach Adama. Tak więc Dzień Sądu Ostatecznego nigdy nie nadejdzie, dopóki nie urodzi się każdy, kto złożył tę przysięgę. (Zob. również Al-Khazin II: 191.)
Abu Hurajra powiedział również:
„W ten sposób Adam okazał nieposłuszeństwo, a jego potomkowie uczynili to samo. Adam zapomniał i zjadł owoc z drzewa; podobnie jego potomstwo również zapomniało. Adam zgrzeszył, a jego potomstwo również zgrzeszyło!” (Cytowane przez Tirmidhi i innych.)
„Z tych wersetów, interpretacji i tradycji jasno wynika, że muzułmanie uznają Adama za przedstawiciela swojego potomstwa i że Koran na to nawiązuje.” (str. 6)
W Sahih al-Bukhari (tom 3:1213 nr 3156) znajduje się dalszy dowód na prawdziwość tej interpretacji.
„Powiedziano nam na podstawie relacji Qaysa ibn Hafasy… na podstawie relacji Muhammada, że Bóg mówi do tego, kto cierpi najmniej spośród mieszkańców piekła: »Gdybyś posiadał całe bogactwo świata, za pomocą którego mógłbyś się wykupić, czy uczyniłbyś to?« On odpowiedział: »Tak.« Wtedy Bóg rzekł: „Poprosiłem cię o coś znacznie łatwiejszego niż to, kiedy jeszcze byłeś w łonie Adama: abyś nie dodawał Mi innych bogów. A jednak odmówiłeś i czcisz fałszywych bogów”.
Co stało się z tym potomstwem, które zobowiązało się czcić Boga i nie dodawać Mu innych, a jednak nie dotrzymało swojej obietnicy i złamało swoją przysięgę?
Czyż wszyscy ludzie nie powtarzają grzechu buntu Adama przeciwko znanej woli Boga?
Istnieje inna tradycja przypisywana Mahometowi, oparta na autorytecie Abdullaha, która mówi:
„Ilekroć dusza zostaje niesprawiedliwie zabita, pierwszy syn Adama (Kain) ponosi część odpowiedzialności za jej krew, ponieważ to on jako pierwszy zarządził zabójstwa (al-Bukhari, tom 3:3157. Zob. również tom 3:6473 i tom 3:6890).
Skoro więc, według Mahometa, Kain ponosił moralną odpowiedzialność za każdą niesprawiedliwie zabitą duszę, dlaczego Adam nie miałby ponosić odpowiedzialności za przekazanie upadłej natury człowieka swoim potomkom?
Sura 5:32 „Z tego powodu nakazaliśmy synom Izraela, że jeśli ktoś zabije człowieka – o ile nie będzie to w wyniku morderstwa lub szerzenia zła na ziemi – będzie to tak, jakby zabił cały lud; a jeśli ktoś ocali życie, będzie to tak, jakby ocalił życie całego ludu”.
Ali wyjaśnia: „Zabicie lub próba zabicia jednostki, ponieważ reprezentuje ona ideał, oznacza zabicie wszystkich, którzy ten ideał wyznają. Z drugiej strony, ocalenie życia jednostki w tych samych okolicznościach oznacza ocalenie całej społeczności”.
„Bóg uczynił Tego, który nie znał grzechu, grzechem za nas, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą” (2 List do Koryntian 5:21)
„On sam poniósł nasze grzechy w swoim ciele na drzewie, abyśmy umarli dla grzechu, a żyli dla sprawiedliwości” (1 List Piotra 2:24)
„Wiesz jednak, że Chrystus pojawił się, aby zgładzić grzechy, a w Nim nie ma grzechu.” (1 List św. Jana 3:5)
„… bez rozlania krwi nie ma przebaczenia.” (List do Hebrajczyków 9:22)
Sam Chrystus powiedział publicznie: „Oto powód, dla którego Ojciec Mnie miłuje: że oddaję swoje życie, aby je znowu przyjąć” (J 10,17-18).
Jana3:16 „Albowiem tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.”
- - - - -
Dlaczego nie jestem muzułmaninem autorstwa Ibn Warraqa. str. 39-40
Społeczeństwo w przedislamskiej Arabii Środkowej było zorganizowane wokół plemion, a każde plemię miało swoje główne bóstwo, które czczono w stałym sanktuarium, nawet przez wędrownych nomadów. Bóstwo to mieszkało w kamieniu i niekoniecznie miało ludzką postać. Czasami świętym kamieniem była statua, a czasami po prostu duży blok skalny, którego kształt przypominał postać człowieka. Pogańscy Arabowie najwyraźniej wyobrażali sobie, że blok kamienia, który służył jako fetysz, był przepełniony boską mocą i z kolei wywierał boski wpływ.
Nazwy dwóch wzgórz, As-Safa i al-Marwa, oznaczają kamień, czyli bożka. Poganie biegali między tymi dwoma wzgórzami, aby dotknąć i ucałować bożki Isaf i Naila, umieszczone tam w celu zdobycia szczęścia i pomyślności.
ŚWIĘTY CZARNY KAMIEŃ I HUBAL
Mamy dowody na to, że czarne kamienie były czczone w różnych częściach świata arabskiego; na przykład Klemens Aleksandryjski, pisząc około 190 roku, wspomniał, że „Arabowie czczą kamień”, nawiązując do czarnego kamienia z Dusares w Petrze. Maksymus z Tyru, pisząc w II wieku, stwierdza: „Arabowie oddają cześć nie wiem jakiemu bogu, którego przedstawiają za pomocą czworokątnego kamienia” – nawiązuje on do Kaaby, w której znajduje się Czarny Kamień. O jego wielkiej starożytności świadczy również fakt, że starożytni Persowie twierdzą, iż Mahabad i jego następca pozostawili Czarny Kamień w Kaabie wraz z innymi relikwiami i wizerunkami, a kamień ten był symbolem Saturna.
W okolicach Mekki znajdują się różne inne święte kamienie, które pierwotnie były fetyszami, „ale nabrały powierzchownego charakteru muzułmańskiego poprzez powiązanie ich z pewnymi świętymi postaciami” [Noldeke, Ancient Arabs, tom 1, str. 659].
Sam Czarny Kamień jest ewidentnie meteorytem i bez wątpienia swoją sławę zawdzięcza temu, że spadł z „niebios”. Podwójną ironią jest to, że muzułmanie czczą ten kawałek skały jako ten, który anioł Gabriel podarował Izmaelowi do budowy Kaaby, podczas gdy – cytując Margolioutha – „jego autentyczność budzi wątpliwości, ponieważ Czarny Kamień został usunięty przez… karmatów w czwartym wieku [muzułmańskim], a po wielu latach przez nich przywrócony: można wątpić, czy kamień, który zwrócili, był tym samym kamieniem, który usunęli”.” [Margoliouth, *Ideas and Idols of Modern Islam*, s. 241]
Hubal był czczony w Mekce, a jego posąg z czerwonego karneolu wzniesiono wewnątrz Kaaby nad suchą studnią, do której wrzucano ofiary wotywne. Jest bardzo prawdopodobne, że Hubal miał ludzką postać. Położenie Hubala obok Czarnego Kamienia sugeruje, że istnieje między nimi jakiś związek. Wellhausen uważa, że Hubal pierwotnie był Czarnym Kamieniem, który – jak już zauważyliśmy – jest starszy od posągu. Wellhausen zwraca również uwagę, że w Koranie Bóg nazywany jest Panem Kaaby oraz Panem terytorium Mekki. Prorok ostro potępiał oddawanie czci w Kaabie boginiom al-Lat, Manat i al-Uzza, które pogańscy Arabowie nazywali córkami Boga, jednak Mahomet powstrzymał się od atakowania kultu Hubala. Na tej podstawie Wellhausen wnioskuje, że Hubal to nikt inny jak Allah, „bóg” mieszkańców Mekki. Kiedy mieszkańcy Mekki pokonali Proroka w pobliżu Medyny, ich przywódca miał podobno krzyknąć: „Niech żyje Hubal!”.
Obchodzenie świątyni było bardzo powszechnym obrzędem praktykowanym w wielu miejscowościach. Podczas obchodu pielgrzym często całował lub pieścił bożka. Sir William Muir uważa, że siedem obwodów wokół Kaaby „było prawdopodobnie symbolem obrotów ciał niebieskich”. [Muir, Życie Mahometa.] Natomiast Zwemer posuwa się nawet do sugestii, że siedem okrążeń wokół Kaaby – trzy razy szybko i cztery razy powoli – stanowiło „naśladowanie planet wewnętrznych i zewnętrznych”. [Zwemer, Wpływ animizmu na islam, s. 158]
Nie ulega wątpliwości, że Arabowie „w stosunkowo późnym okresie czcili słońce i inne ciała niebieskie” [Noldeke, Ancient Arabs, tom 1, s. 660]. Konstelacja Plejad, która miała sprowadzać deszcz, jawi się jako bóstwo. Istniał kult ny planety Wenus, czczonej jako wielka bogini pod imieniem al-Uzza. …
Muzułmańskie obrzędy biegania między Arafatem a Muzdalifą oraz między Muzdalifą a Miną musiały być wykonywane po zachodzie słońca i przed wschodem słońca. Była to celowa zmiana wprowadzona przez Mahometa w celu stłumienia skojarzeń z pogańskim obrzędem słonecznym… O kulcie księżyca świadczą również imiona własne osób, takie jak Hilal (półksiężyc), Qamar (księżyc) i tak dalej.
Houtsma [Zwemer, s. 160] zasugerował, że kamienowanie, które miało miejsce w Minie, pierwotnie było skierowane przeciwko demonowi słońca. Pogląd ten zyskuje na wiarygodności dzięki faktowi, że pogańska pielgrzymka pierwotnie zbiegała się z równonocą jesienną. Demon słońca zostaje wygnany, a jego surowe rządy dobiegają końca wraz z latem, po którym w Muzdalifie następuje kult boga piorunów, który przynosi płodność.
Muzdalifa była miejscem kultu ognia. Historycy muzułmańscy nazywają to wzgórze wzgórzem świętego ognia. Bogiem Muzdalify był Quzah, bóg piorunów. Jak pisze Wensinck: „Na świętym wzgórzu, zwanym również Quzah, rozpalano ogień. Tutaj zatrzymywano się, a ten wukuf wykazuje jeszcze większe podobieństwo do tego na Synaju, ponieważ w obu przypadkach bóg piorunów objawia się w ogniu. Można ponadto przypuszczać, że tradycyjny zwyczaj robienia jak największego hałasu i krzyczenia był pierwotnie rytuałem mającym na celu wywołanie pioruna. [Zwemer, s. 159]
- - - - -
„Dlaczego nie jestem muzułmaninem” autorstwa Ibn Warraqa, str. 35
„Prace Ignaza Goldzihera i Henriego Corbina dotyczące wpływu zoroastryzmu na islam; prace Geigera, Torreya i Katscha dotyczące wpływu judaizmu; pionierskie dzieło Richarda Bella na temat wpływu chrześcijaństwa; prace Wellhausena, Noldeke’a, Hurgronje’a i Robertsona Smitha dotyczące wpływu sabianizmu i przedislamskiej Arabii; oraz praca Arthura Jeffery’ego na temat obcych słów w Koranie – wszystko to razem sprawia, że zgadzamy się z wnioskami Zwemera, iż islam „nie jest wynalazkiem, lecz mieszanką; nie ma w nim nic nowatorskiego poza geniuszem Mahometa, który połączył stare składniki w nowe panaceum na ludzkie bolączki i narzucił je za pomocą miecza”. [Islam: A Challenge to Faith, Samuel Zwemer, Nowy Jork 1908]
„Na przykład w surze 113: »W imię Boga Miłosiernego i Litościwego, powiedz: «Szukam schronienia u Pana Świtu przed złem tego, co On stworzył; i przed złem nocy, gdy nadchodzi; i przed złem czarownic, które dmuchają na węzły, i przed złem zazdrośnika, gdy zazdrości»”.
Islam zawdzięcza wiele ze swoich najbardziej przesądnych elementów dawnemu arabskiemu pogaństwu, zwłaszcza w obrzędach i rytuałach pielgrzymki do Mekki (zob. sury 2.153; 22.28–30; 5.1–4; 22.37). Ślady pogaństwa można również odnaleźć w imionach niektórych dawnych bóstw (sury 53.19,20; 71.22,23); w przesądach związanych z dżinami; oraz w starych podaniach ludowych, takich jak opowieści o Ad i Thamud.
- - - - -
„Dlaczego nie jestem muzułmaninem” autorstwa Ibn Warraqa. str. 36–37
PIĘĆ PIERWSZYCH DNI [Pielgrzymka hadżdż]
Kiedy pielgrzym po raz pierwszy dociera do miejsca położonego kilka mil od Mekki, przygotowuje się, aby osiągnąć stan rytualnej czystości lub stanu poświęcenia. Po założeniu prostego stroju pielgrzyma oraz wykonaniu niezbędnych ablucji i modlitw pielgrzym wkracza na święte tereny Mekki, gdzie oczekuje się od niego powstrzymania się od zabijania zwierząt, wyrywania roślin, stosowania przemocy oraz odbywania stosunków seksualnych. W świętej meczecie w Mekce, al-Masjid al-Haram, pielgrzym dokonuje kolejnych ablucji i modlitw; następnie całuje święty Czarny Kamień, który znajduje się we wschodnim narożniku Kaaby – sześciennej budowli pośrodku pozbawionego dachu dziedzińca Świętej Meczetu.
Następnie pielgrzym skręca w prawo i okrąża Kaabę siedem razy: trzy razy szybkim krokiem, a cztery razy powolnym. Za każdym razem, gdy okrąża Kaabę, dotyka narożnika Yamani, w którym osadzony jest kolejny pomyślny kamień, a także całuje święty Czarny Kamień.
Następnie pielgrzym udaje się do Maqam Ibrahim (miejsca Abrahama), gdzie, jak się uważa, Abraham modlił się w kierunku Kaaby. Odmawia tam dwie kolejne modlitwy, po czym wraca do Czarnego Kamienia i całuje go. W pobliżu znajduje się święta studnia Zem Zem, z której zgodnie z tradycją muzułmańską Hagar i Izmael pili wodę na pustyni. Pielgrzymi udają się następnie do ogrodzonego miejsca znanego jako al-Hijr, gdzie według wierzeń muzułmańskich pochowani są Hagar i Izmael, a także gdzie sam Mahomet miał podobno spać w noc swojej cudownej podróży z Mekki do Jerozolimy.”
- - - - -
„Dlaczego nie jestem muzułmaninem” autorstwa Ibn Warraqa. str. 36–37
DZIEŃ SZÓSTY DO DZIESIĄTEGO
Pielgrzym opuszcza świętą meczet przez jedną z jej dwudziestu czterech bram. Na zewnątrz wspina się na łagodne wzgórze znane jako góra As-Safa, recytując przy tym wersety z Koranu. Następnie siedem razy biegnie ze szczytu As-Safa na szczyt al-Marwah, powtarzając różne modlitwy. Ten… rytuał upamiętnia domniemane poszukiwanie wody przez Hagar na pustyni.
Jest to szósty dzień pielgrzymki; wieczór pielgrzym spędza w Mekce, gdzie po raz kolejny okrąża Kaabę. Siódmego dnia pielgrzym wysłuchuje kazania w Wielkim Meczecie , a następnie, ósmego dnia, udaje się do Miny, gdzie odprawia zwyczajowe obrzędy muzułmańskie i pozostaje na noc. Dziewiątego dnia, po porannych modlitwach, pielgrzym udaje się na górę Arafat, gdzie odbywa się obrzęd „stania” (wuquf, po arabsku). Zgodnie z tradycją muzułmańską Adam i Ewa spotkali się tutaj po wygnaniu z Raju. W tym miejscu pielgrzym odmawia zwyczajowe modlitwy i wysłuchuje kolejnego kazania na temat skruchy. Następnie spieszy się (arabskie słowo oznacza „pęd”) do Muzdalifah, miejsca położonego między Miną a Arafatem, gdzie musi dotrzeć na modlitwę o zachodzie słońca.
Następnego dnia, dziesiątego, przypada Dzień Ofiary, obchodzony w całym świecie muzułmańskim jako Id al-Adha. Wczesnym rankiem w Muzdalifah wierni odmawiają modlitwy, a następnie udają się do trzech filarów w Minie. Pielgrzym rzuca siedem kamieni w każdy z tych filarów; ceremonia ta nazywa się ramyu’l-rijam, czyli rzucanie kamieni. „Trzymając kamyk między kciukiem a palcem wskazującym prawej ręki, pielgrzym rzuca go na odległość nie mniejszą niż piętnaście stóp i mówi: »W imię Boga, Wszechmogącego, czynię to z nienawiści do szatana i jego hańby«”. Pozostałe kamyki rzuca się w ten sam sposób. Następnie powraca i składa ofiarę z kozy lub baranka. Po uczcie pielgrzymi odprawiają obrzęd odświęcenia, podczas którego wielu z nich goli głowę lub po prostu obcina kilka kosmyków włosów.
Muzułmanie tłumaczą ten konkretny przesąd jako symbol odrzucenia przez Abrahama szatana, który próbował powstrzymać wielkiego patriarchę przed wypełnieniem nakazanego przez Boga obowiązku złożenia w ofierze swojego ukochanego syna Ismaela. Ofiara z baranka lub kozy jest po prostu upamiętnieniem boskiego zastąpienia ofiary Abrahama baranem”.
Pogańskie korzenie pielgrzymki hadżdż
W ciągu dziesięciu dni
1) Odwiedź i ucałuj święty czarny kamień
2) Dotknięcie narożnika Yamani, w którym znajduje się kolejny kamień
3) Powrót i ponowne ucałowanie czarnego kamienia
4) Wejście na kamieniste wzgórze znane jako Góra As-Safa, aż do skalistego szczytu Al-Marway
5) Powróć ponownie do kamiennej Kaaby, aby okrążyć ją w miejscu, gdzie znajduje się święty kamień
6) Dziewiątego dnia muzułmanie wspinają się na kamienistą i skalistą górę Arafat, aby odprawić rytuały.
7) Dziesiątego dnia, „Dnia Ofiary”, muzułmanie udają się do trzech kamiennych filarów w Minie i zbierają 21 kamieni, aby rzucać nimi w filary – po siedem kamieni na każdy filar.
Cześć oddawana martwej religii („martwa jak kamień”)
1) Krajobraz jest suchy i jałowy
2) Kaaba jest zbudowana z kamienia
3) Całowanie „świętego” czarnego kamienia
4) Rzucanie „kamieniami” w diabła.
5) W Jerozolimie znajduje się muzułmańska świątynia „Skała Kopuły”
6) W Medynie muzułmanie odwiedzają grób Fatimy (córki Mahometa), grób Mahometa, grób wuja Mahometa, a także inne groby.
7) Muzułmanie nieustannie oddają cześć zmarłym i martwym przedmiotom, takim jak kamienie i groby. Symbolicznie zdradza to martwy charakter tej religii. Islam jest religią martwą i pozbawioną życia, jeśli chodzi o prawdziwą i żywą relację z żywym Bogiem Wszechświata.”
autor: dr Steven M. Morrison