< A’isha: dziewięcioletnia żona Mahometa

Wiele osób twierdziło, że Mahomet uprawiał seks ze swoją najmłodszą żoną, Aiszą, córką Abu Bakra, kiedy miał około 53 lat, a ona miała zaledwie dziewięć lat. Niektórzy muzułmanie zaprzeczają tym doniesieniom. Gdyby ktoś twierdził, że Mahomet i A’isha odbyli stosunek płciowy, gdy miała dziewięć lat, a twierdzenie to okazałoby się nieprawdziwe, byłoby to poważnym oszczerstwem wobec Mahometa. Z drugiej strony, gdyby to była prawda, ukazałoby to zupełnie inną stronę Mahometa, która zaszokowałaby wielu. Czy zatem ten zarzut wobec Mahometa jest prawdziwy, czy fałszywy?

W niniejszym artykule najpierw przedstawię dowody na to, że Aisza miała dziewięć lat w momencie skonsumowania małżeństwa, następnie przedstawię 11 argumentów przeciwko tej tezie, a na koniec zadam pytanie, co by było, gdyby każdy z tych poglądów był słuszny.

Ma to znaczenie dla powszechnie stosowanej, ale dziś pomijanej praktyki: małżeństw z nieletnimi dziewczynkami w krajach muzułmańskich, wynikających z przykładu Mahometa.

W Iranie od czerwca 2002 r. 9-letnia dziewczynka może legalnie wyjść za mąż za zgodą rodziców. Voices Behind the Veil, str. 136–137

W książce tej opisano również przypadek 12-letniej dziewczynki z Wybrzeża Kości Słoniowej, która wychodziła z domu na wiele godzin, zanim wracała do domu. Po tym, jak jej ojciec ją związał, przypalił jej plecy kawałkiem żelaza i zamknął na trzy dni bez jedzenia, ostatecznie wydał ją za mąż za 40-letniego mężczyznę. Nigdy nie posłał jej do szkoły, ponieważ twierdził, że to odciągnęłoby je od tradycji, zaczęłyby zadawać pytania i nie chciałyby wyjść za mąż, dopóki nie osiągną wieku 19 lub 20 lat.

Talibowie zachęcali rodziny do wydawania za mąż swoich córek już w wieku ośmiu lat. (Voices Behind the Veil, str. 110)

W gazecie „The Dallas Morning News” (Sep 28, 2003 , str. 1, 10S) ukazał się artykuł o smutnym losie muzułmańskich dziewcząt z Nigerii, które wyszły za mąż w bardzo młodym wieku, zaszły w ciążę i rodziły, zanim ich młode ciała były na to gotowe. Była to w rzeczywistości dość makabryczna historia, opowiadająca zasadniczo o wielu dziewczętach, które potrzebowały cesarskiego cięcia, ale go nie otrzymały. Wiele z nich przeżyło, ale nie mogło mieć dzieci z powodu perforacji macicy.

Aby zrozumieć autorytatywny charakter przykładu Mahometa, musimy zapoznać się z muzułmańskimi hadisami. W islamie sunnickim zajmują one wyższą pozycję niż tradycja kościelna w Kościele katolickim i prawosławnym. Muzułmanie sunniccy uznają sześć zbiorów hadisów za pisma o największym autorytecie w islamie po Koranie. W dalszej części niniejszego artykułu wykazano, że oskarżenie to jest całkowicie prawdziwe, zgodnie z licznymi potwierdzającymi je wczesnymi źródłami muzułmańskimi. Oprócz tych cytatów z sześciu autorytatywnych hadisów znajduje się odniesienie do wysoce szanowanych wczesnych historyków muzułmańskich – ibn Ishaqa i al-Tabariego.

1. Sahih al-Bukhari 810–870 r. n.e. 256 r. H.

1a. „Jak przekazał ojciec Hishama: Chadidża zmarła trzy lata przed wyjazdem Proroka do Medyny. Przebywał tam przez około dwa lata, a następnie poślubił Aiszę, gdy była dziewczynką w wieku sześciu lat, i skonsumował to małżeństwo, gdy miała dziewięć lat”. Buchari, tom 5, księga 58, rozdział 43, nr 236, str. 153.

1b. Te same informacje znajdują się w Buchari, tom 5, księga 58, rozdział 43, nr 234, str. 152.

1c. „Opowiadał Urwa: Prorok sporządził (umowę małżeńską) z Aiszą, gdy miała sześć lat, i skonsumował z nią małżeństwo, gdy miała dziewięć lat, a ona pozostała z nim przez dziewięć lat (tj. aż do jego śmierci). Bukhari, tom 7, księga 62, rozdział 60, nr 88, str. 65

1d. Opowiadała 'Aisha: Prorok zasłaniał mnie swoją ridą (szatem zakrywającym górną część ciała), podczas gdy ja patrzyłam na Etiopczyków bawiących się na dziedzińcu meczetu. (Patrzyłam dalej), aż się nasyciłam. Z tego wydarzenia można więc wywnioskować, jak należy traktować w tej kwestii małą dziewczynkę (która nie osiągnęła jeszcze wieku dojrzałości płciowej), pragnącą czerpać radość z zabawy. Buchari, tom 7, księga 62, rozdział 115, nr 163, str. 119

1e. „Opowiadała Aisza (żona Proroka): Nigdy nie pamiętam, by moi rodzice wyznawali jakąkolwiek inną religię niż prawdziwą religię (tj. islam), i (nie pamiętam) ani jednego dnia, który minąłby bez wizyty Posłańca Allaha u nas rano i wieczorem”. Buchari, tom 5, księga 58, rozdział 44, nr 245, str. 158. Zatem Aisza albo jeszcze się nie urodziła, albo była bardzo mała, albo jeszcze się nie urodziła, kiedy jej rodzice stali się muzułmanami. Jest to zgodne z tym, że była dzieckiem, kiedy doszło do konsumpcji jej małżeństwa z Mahometem.

2. Sahih Muslim 817–875 r. n.e., 261 r. H.

Zbiór ten jest powszechnie uważany za drugi najbardziej wiarygodny zbiór hadisów.

2a. „(3309) Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) opowiadała: Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił mnie, gdy miałam sześć lat, a do jego domu wprowadziłam się w wieku dziewięciu lat. Dodała: Udaliśmy się do Medyny i przez miesiąc cierpiałam na gorączkę, a moje włosy sięgały już do płatków uszu. Umm Ruman (moja matka) przyszła do mnie, a ja bawiłam się w tym czasie na huśtawce wraz z moimi koleżankami. Zawołała mnie głośno, a ja podeszłam do niej, nie wiedząc, czego ode mnie chciała. Chwyciła mnie za rękę i zaprowadziła do drzwi, a ja mówiłam: „Ha, ha” (jakbym łapała oddech), aż uspokoiło się moje serce. Zabrała mnie do domu, w którym zgromadziły się kobiety z Ansar. Wszystkie pobłogosławiły mnie, życzyły mi powodzenia i mówiły: „Obyś miała udział w dobru”. Ona (moja matka) powierzyła mnie im. Umyły mi głowę i upiększyły mnie, a nic mnie nie przerażało. Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z n ) przybył tam rano, a ja zostałam mu powierzona”. Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 548, nr 3309, str. 715–716

2b. „(3310) Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) przekazała: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z n) poślubił mnie, gdy miałam sześć lat, a do jego domu wprowadziłam się, gdy miałam dziewięć lat.”

(3311) Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) przekazała, że Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił ją, gdy miała siedem lat, a do jego domu została zabrana jako panna młoda, gdy miała dziewięć lat, mając przy sobie swoje lalki; a gdy on (Święty Prorok) zmarł, miała osiemnaście lat.” Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 548, nr 3310, 3311, str. 716.

2c. „(5981) A’isha przekazała, że zwykła bawić się lalkami w obecności Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim), a kiedy przychodziły do niej jej koleżanki, opuszczały (dom), ponieważ czuły się nieśmiałe w obecności Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim), podczas gdy to właśnie Posłaniec Allaha (niech pokój będzie z nim) wysyłał je do niej.

2d. (5982) Ten hadis został przekazany na podstawie relacji Hishama, z tym samym łańcuchem przekazicieli, z niewielką zmianą sformułowania.” Sahih Muslim, tom 4, księga 29, rozdział 1005, nr 5981–5982, str. 1299

3. Sunan Abu Dawud 817–888/9 n.e., 275 r. H.

3a. „(2116) Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił mnie, gdy miałam siedem lat. Narrator Sulaiman dodał: Albo sześć lat. Stosunek z mną odbył, gdy miałam dziewięć lat.” Sunan Abu Dawud, tom 2, księga 5, rozdział 700, nr 2116, str. 569

3b. „(4913) Aisza powiedziała: Bawiłam się lalkami. Czasami Wysłannik Allaha (niech pokój będzie z nim) wchodził do mnie, gdy dziewczynki były ze mną. Kiedy wchodził, one wychodziły, a kiedy wychodził, one wchodziły”. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1769, nr 4913, str. 1373

Zwróćcie uwagę, że NIE oznacza to, iż Mahomet odbywał stosunek z Aiszą, podczas gdy jej koleżanki patrzyły. Chodzi raczej o to, że koleżanki bawiły się z nią, wychodziły, gdy Mahomet przychodził, i mogły wrócić, gdy już z nią skończył.

3c. „(4915) Aisza powiedziała: Apostoł Allaha (niech pokój będzie z nim) poślubił mnie, gdy miałam siedem lub sześć lat. Kiedy przybyliśmy do Medyny, przyszły pewne kobiety. Według wersji Bishr: Umm Ruman przyszła do mnie, gdy huśtałam się na huśtawce. Zabrały mnie, przygotowały i przystroiły. Następnie zaprowadzono mnie do Apostoła Allaha (niech spoczywa w pokoju ), a on rozpoczął ze mną współżycie, gdy miałam dziewięć lat. Zatrzymała mnie przy drzwiach, a ja wybuchnęłam śmiechem.

Abu Dawud powiedział: To znaczy: dostałam miesiączkę i zaprowadzono mnie do domu, w którym przebywały kobiety z plemienia Ansar (Pomocników). Powiedziały: „Z powodzeniem i błogosławieństwem”. Relacja jednej z nich została włączona do relacji drugiej. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1770, nr 4915, str. 1374

3d. (5916) [błąd drukarski, w rzeczywistości 4916] Wspomniana powyżej tradycja została również przekazana przez Abu Usamę w podobny sposób poprzez inny łańcuch przekazicieli. W tej wersji brzmi ona: „Oby ci się powiodło”. Ona (Umm Ruman) powierzyła mnie im. Umyły mi głowę i ubrały mnie na nowo. Nikt nie przyszedł do mnie niespodziewanie, z wyjątkiem Posłańca Allaha (niech pokój będzie z nim) przed południem. Powierzyli mnie więc jemu. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1770, nr 4916, str. 1374

3e. (4917) Aisza powiedziała: Kiedy przybyliśmy do Medyny, kobiety przyszły do mnie, gdy bawiłam się na huśtawce, a moje włosy sięgały mi do uszu. Przyprowadziły mnie, przygotowały i upiększyły. Następnie zaprowadziły mnie do Wysłannika Allaha (niech pokój będzie z nim), a on rozpoczął ze mną współżycie, gdy miałam dziewięć lat. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1770, nr 4917, str. 1374

3f. (4918) Wspomniana powyżej tradycja została również przekazana przez Hishama ibn 'Urwę poprzez inny łańcuch narratorów. Wersja ta dodaje: Huśtałam się i byłam z moimi przyjaciółkami. Zaprowadziły mnie do domu; były tam kobiety z Ansar (Pomocników). Powiedziały: „Z powodzeniem i błogosławieństwem”. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1770, nr 4918, str. 1374

3g. (4919) Aisza powiedziała: „Przybyliśmy do Medyny i zatrzymaliśmy się u Banu al-Harith ibn al-Khazraj. Powiedziała: «Przysięgam na Allaha, huśtałam się między dwiema palmami daktylowymi. Wtedy przyszła moja matka i kazała mi zejść; a włosy sięgały mi aż do uszu. Następnie przekaziciel przytoczył pozostałą część przekazu”. Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1770, nr 4915–4919, str. 1374.

Wniosek dotyczący Abu Dawuda: 7 źródeł i brak źródeł przeciwnych potwierdza, że Aisza miała dziewięć lat.

4. Tirmidhi 825–892 n.e. 209–279 A.H.

„… Ahmad i Is’haq stwierdzili, że jeśli osierocona dziewczynka osiągnie wiek dziewięciu lat i zostanie wydana za mąż za jej zgodą, wówczas małżeństwo jest dopuszczalne, a ona sama nie będzie miała wyboru, gdy osiągnie dojrzałość. Obaj oparli się na hadisie Aiszy, w którym stwierdza ona, że Prorok, niech spoczywa w pokoju, utrzymywał z nią stosunki seksualne, gdy miała dziewięć lat. Aisza powiedziała: „Jeśli mała dziewczynka osiągnie dziewiąty rok życia, staje się kobietą”. Tirmidhi stwierdził: „To dobry hadis”. (Tirmidhi, „Małżeństwo według Posłańca Allaha”, nr 1027)

Wniosek dotyczący Tirmidhiego: 1 źródło, przy braku źródeł przeciwnych, potwierdza, że Aisza miała dziewięć lat.

5. Sunan Nas’ai 830–915 n.e. 215–303 r. H.

5a. Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha, niech spoczywa w pokoju, poślubił ją, gdy miała sześć lat, a odbył z nią stosunek, gdy miała dziewięć lat. (Sunan Nas’ai, Księga małżeństwa, nr 3255)

5b. Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha, niech pokój będzie z nim, poślubił mnie, gdy miałam siedem lat, a odbył ze mną stosunek, gdy miałam dziewięć lat. (Sunan Nas’ai, Księga małżeństwa, nr 3256)

5c. Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha, niech spoczywa w pokoju, poślubił mnie, gdy miałam dziewięć lat, a towarzyszyłam mu przez dziewięć lat. (Sunan Nas’ai, Księga małżeństwa, nr 3257)

5d. Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha, niech pokój będzie z nim, poślubił ją, gdy miała dziewięć lat, a zmarła, gdy miała osiemnaście. (Sunan Nas’ai, Księga małżeństwa, nr 3258)

5e. Aisza powiedziała: Wysłannik Allaha, niech spoczywa w pokoju, poślubił mnie, gdy miałam sześć lat, i odbył ze mną stosunek, gdy miałam dziewięć lat, a ja bawiłam się lalkami. (Sunan Nas’ai, Księga małżeństwa, nr 3256)

Należy zauważyć, że powyższe fragmenty pochodzą z oryginalnego tekstu arabskiego, ale nie znalazły się w angielskim tłumaczeniu. Jednak angielski tłumacz na początku napisał pod nr 18, co następuje:

„Kiedy Hadrat Aisza przeżyła dziewięć lat małżeństwa, Święty Prorok Muhammad (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą z nim) zapadł na śmiertelną chorobę. 9 lub 12 dnia miesiąca Rabi-ul-Awwal 11 roku Hegiry opuścił ten śmiertelny świat… Hadrat Aisza miała osiemnaście lat w chwili, gdy Święty Prorok Muhammad (niech spoczywa w pokoju i niech Allah go błogosławi) odszedł, i pozostała wdową przez czterdzieści osiem lat, aż zmarła w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat”. Sunan Nasa’i, tom 1, nr 18, str. 108–109 (angielski tekst na początku)

Należy zauważyć, że przeżyła dziewięć lat w małżeństwie z Mahometem, a ponieważ zmarł on, gdy miała osiemnaście lat, miała dziewięć lat, gdy rozpoczęła życie małżeńskie z Mahometem.

Wniosek dotyczący Sunan Nasa’i: Nie licząc przypisów z angielskiego tłumaczenia, w tekście arabskim znajduje się 5 odniesień i brak jest żadnych przeciwnych odniesień potwierdzających, że Aisza miała dziewięć lat.

6. Ibn-i-Majah 824–886/887 r. n.e., 273 r. H.

6a. A’isha wyszła za mąż w wieku sześciu lat, a miała dziewięć lat, gdy zamieszkała w domu Mahometa. Ibn-i-Majah, tom 3, księga 9, rozdział 13, nr 1876, str. 133

6b. Aisza wyszła za mąż w wieku siedmiu lat, udała się do domu Mahometa w wieku dziewięciu lat, a miała 18 lat, gdy Mahomet zmarł. Według al-Zawa’id jej isnad jest sahih zgodnie z kryteriami Buchariego. Jednak Abu 'Ubaida nie usłyszał tego od swojego ojca, więc jest to munqata (ma lukę). Ibn-i-Majah, tom 3, księga 9, rozdział 13, nr 1877, str. 134.

7. Historyk ibn Ishaq – zmarł w 767/773 r. n.e. (145/151 r. H.)

7a. „Jahja ibn Abbad ibn Abdullah ibn al-Zubajr, powołując się na swojego ojca, powiedział mi, że słyszał, jak Aisza mówiła: »Wysłannik zmarł w moich ramionach, gdy przyszła moja kolej: nikogo nie skrzywdziłam w związku z nim. To z powodu mojej niewiedzy i skrajnej młodości Wysłannik zmarł w moich ramionach.«”
(Guillaume, A., „Życie Mahometa”, tłumaczenie dzieła Ibn Ishaqa „Sirat Rasul Allah”, Oxford University Press, Karaczi, Pakistan, strona 682). Aisza powiedziała, że była bardzo młoda, gdy zmarł Mahomet.

8. Historyk al-Tabari – zmarł w 923 r. n.e.

8a. Aisza miała 6 (lub 7) lat, gdy wyszła za mąż, a małżeństwo zostało skonsumowane, gdy miała dziewięć lat. al-Tabari, tom 9 (rok 10 AH), str. 129–131. Jednym z przekazicieli jest Muhammad ibn Amr.

8b. Aisza miała 6–7 lat, gdy wyszła za mąż, a małżeństwo zostało skonsumowane, gdy miała 9–10 lat, trzy miesiące po przybyciu do Mekki. al-Tabari, tom 7 (rok 1 H.), str. 7. Łańcuch przekazów obejmuje nieznanego z imienia mężczyznę z plemienia Kurajszytów.

8c. Aisha zmarła w czerwcu–lipcu 678 r. n.e. (58 r. H.) w wieku 66 lat. Oznaczałoby to, że urodziła się w 610 r. n.e. Al-Tabari podaje, że skonsumowała małżeństwo z Prorokiem, gdy miała dziewięć lat. Al-Tabari, tom 39, s. 171, 173. (Al-Tabari napisał 38 tomów dzieła historycznego oraz 39. tom zatytułowany „Biografie towarzyszy Proroka i ich następców”.)

X 8d. Z drugiej strony al-Tabari napisał również, że „wszystkie czworo jego [Abu Bakra] dzieci urodziło się z jego dwóch żon – których imiona już wymieniliśmy – w okresie przedislamskim”. (Tarikhu'l-umam wa'l-mamlu'k, Al-Tabari, tom 4, (Relacja z Luhrasb) str. 50, arabski, Dara'l-fikr, Bejrut, 1979. Wspomina o tym również al-Tabari, tom 11 (13 roku hidżry), str. 141, przy czym w przypisie 766 zaznaczono, że al-Tabari ma tu sprzeczność. Przypis ten wskazuje również, że dzieło al-Baladhuriego „Ansab” I, str. 409–411, oraz dzieło Ibn Hajara „Isabah” IV, str. 359–360, potwierdzają, że wyszła za mąż w wieku 9 lat.

Wyjaśnienia większości muzułmanów

Istnieją dwie podstawowe kategorie odpowiedzi, jakie muzułmanie udzielają w tej sprawie: większość zgadza się, że hadisy te są w tym przypadku wiarygodne, a mniejszość się z tym nie zgadza.

Pogląd większości potwierdza wiarygodność tych hadisów. Jeśli wierzyć hadisom i historykom, to Mahomet, mając około 53 lat, rzeczywiście odbył stosunek seksualny z dziewięcioletnią dziewczynką. Jak powiedział mi pewien muzułmanin: „… i założę się, że Aisza była najszczęśliwszą dziewięciolatką na świecie”.

W 2005 roku podobną treść zawierała również następująca, obecnie nieaktywna strona internetowa, która oskarżała ponadto liberalnych muzułmanów o dostosowywanie się do zachodniej moralności i zaprzeczanie prawdzie. http://admin.muslimsonline.com/~islamawe/Polemics/aishah.html

Przypis nr 1958 w tłumaczeniu Sahih Muslim na stronie 715 brzmi między innymi: „Według imama Szafi’iego małżeństwo w dzieciństwie nie jest czymś godnym uznania. To właśnie w wyjątkowych okolicznościach Hadrat A’isza została poślubiona Prorokowi (niech spoczywa w pokoju)”. Drugą kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, jest to, że islam nie określił granicy wiekowej dojrzałości płciowej, ponieważ różni się ona w zależności od kraju i rasy ze względu na klimat, uwarunkowania dziedziczne, fizyczne i społeczne. Osoby mieszkające w zimnych regionach osiągają dojrzałość płciową w znacznie późniejszym wieku w porównaniu z tymi mieszkającymi w gorących regionach, gdzie zarówno mężczyźni, jak i kobiety osiągają ją w dość wczesnym wieku. „Średnia temperatura kraju lub prowincji” – piszą znani autorzy książki *Woman* – „jest tutaj uważana za główny czynnik, nie tylko w odniesieniu do menstruacji, ale także w odniesieniu do całego rozwoju seksualnego w okresie dojrzewania. … Podobnie autor *Raportu Kinseya* stwierdza: »Częstotliwość przednastoletnich zabaw seksualnych w określonych grupach wiekowych (aktywna częstość występowania) wydaje się być najwyższa w młodszych grupach wiekowych. Około osiem procent kobiet z badanej próby przypominało sobie przednastoletnie zabawy heteroseksualne w wieku pięciu i siedmiu lat” (Alfred C. Kinsey i in., *Sexual Behaviour in the Human Female*, s. 110)” — Wszystko to zostało zacytowane z *Sahih Muslim*, tom 2, przypis 1958, s. 715.

[Jednak wbrew twierdzeniom, że dziewczynki dojrzewają szybciej w tym środowisku, oto co napisał asyryjski pisarz o imieniu Bardaisan/Bardesan (224–232 r. n.e.): „Mężczyzna nie zostaje ojcem przed ukończeniem piętnastego roku życia, a kobieta nie zostaje matką przed ukończeniem trzynastego roku życia”. Księga praw różnych krajów.]

Tłumacz „Sahih Muslim”, tom 2, podaje wyjaśnienie w przypisie nr 1960 na str. 716: „Małżeństwo Świętego Proroka (niech spoczywa w pokoju) z Aiszą było przedmiotem krytyki ze strony zachodnich krytyków. Dziwne jest jednak, że współcześni krytycy Mahometa (niech spoczywa w pokoju), którzy wysuwali pod jego adresem najróżniejsze zarzuty, nie wspomnieli ani słowem o tym małżeństwie. Należy pamiętać, że podobnie jak wszystkie czyny Świętego Proroka (niech spoczywa w pokoju), również to małżeństwo miało swój boski cel. Hadrat Aisza była dziewczynką o przedwczesnej dojrzałości i rozwijała się zarówno umysłowo, jak i fizycznie z szybkością charakterystyczną dla tak rzadkich osobowości. Została przyjęta do domu Świętego Proroka (niech spoczywa w pokoju) właśnie u progu okresu dojrzewania, najbardziej wrażliwego i kształtującego okresu jej życia. … Nawet z psychoseksualnego punktu widzenia było to szczęśliwe połączenie, co wynika z zapisów hadisów. „Gdy różnica (wiekowa)”, mówi Von De Velde, dyrektor Kliniki Ginekologicznej w Harlemie [Nowy Jork?], „jest duża, np. przekracza piętnaście lub dwadzieścia lat, wyniki mogą być szczęśliwsze. Małżeństwo starszego (w podeszłym wieku) – oczywiście nie starego (zniedołężniałego) – mężczyzny z dość młodą dziewczyną często okazuje się bardzo udane i harmonijne. Panna młoda zostaje natychmiast wprowadzona w życie małżeńskie i przyzwyczaja się do umiarkowanych stosunków seksualnych” (Ideal Marriage, Its Psychology and Technique, Londyn, 1962, s. 243)”. Sahih Muslim, tom 2, s. 716.

Oś czasu życia Mahometa i Aiszy

Wydarzenie (+/- 2 lata) n.e. H.
Narodziny Mahometa 570 -53
Wyprawa do Etiopii 617 -5
A’isha wyszła za mąż w wieku 6–7 lat 622 0
Przeprowadzka do Medyny 623 1
Konsumpcja małżeństwa w wieku 8–9 lat 623 1
Bitwy pod Badr i Uhud 625 3
W wieku 63 lat zmarł Mahomet. A’isha 19 633 11
A’isha buntuje się przeciwko 'Aliemu 656 35

Należy zauważyć, że interpretacje i wyjaśnienia oficjalnych uczonych hadisowych, próbujących uzasadnić jej młody wiek w momencie skonsumowania małżeństwa, potwierdzają ten fakt.

Przypis 2728 na tej samej stronie brzmi między innymi: „Zatem małżeństwo Proroka (niech spoczywa w pokoju) z Aiszą w wieku, w którym znajdowała się ona u progu dojrzałości płciowej, było wielką koniecznością, ponieważ to właśnie dzięki niej można było skutecznie przekazać wskazówki młodym kobietom, które niedawno przystąpiły do grona wyznawców islamu. Co więcej, małżeństwo to podważyło u podstaw błędne przekonanie, które mocno zakorzeniło się w umysłach ludzi, że poślubienie córki mężczyzny, którego uznawało się za swojego brata, jest sprzeczne z etyką religijną”. [Abu Bakr i Mahomet byli braćmi w wierze, ale nie byli braćmi biologicznymi.]

Po śmierci Mahometa, w późniejszym okresie życia Aisza wywołała muzułmańską wojnę domową, której kulminacją była bitwa pod Wielbłądem [Jamal].

Muzułmanie twierdzą, że albo w tamtych czasach ludzie zawierali małżeństwa w młodszym wieku, albo dziewczynki w krajach o cieplejszym klimacie dojrzewają wcześniej. Jednak wiek zawarcia małżeństwa nie ma tu znaczenia, ponieważ nawet jeśli dzieci są wydawane za mąż, gdy oboje mają mniej niż rok, nie mieszkają razem jako mąż i żona, dopóki żona nie osiągnie wieku pozwalającego na rodzenie dzieci. W wyniku przykładu Mahometa, o którym wspomniano wcześniej, nigeryjskie dziewczynki muzułmańskie często wychodziły za mąż wcześnie i zachodziły w ciążę, zanim ich młode ciała były w stanie rodzić dzieci. Nigeryjskie dziewczynki również wychowywały się w gorącym klimacie.

Jedenaście możliwych zastrzeżeń

Mniejszość zaprzecza, jakoby Mahomet odbył stosunek seksualny z dziewięciolatką, twierdząc zazwyczaj, że Aisza miała od 17 do 19 lat. Oto podawane argumenty oraz niektóre odpowiedzi.

Zarzut 1: Wątpliwości dotyczące trzech przekazicieli

1.1 Anonimowy mężczyzna z plemienia Kurajszytów jest przekazicielem w dziele al-Tabari, tom 7 (rok 1 H.), str. 7, co stanowi słabe źródło.

1.2 Hisham ibn 'Urwah jest przekazicielem w wielu cytatach. Gdyby się mylił, to wszyscy, którzy dokładnie go cytowali, również mieliby błędne informacje. Mizanu'l-ai`tidal, książka poświęcona [biografiom] narratorów tradycji Proroka (pzn), podaje, że gdy Hisham był już w podeszłym wieku, jego pamięć znacznie osłabła. (tom 4, str. 301–302)

„Tehzibu’l-tehzib”, jedna z najbardziej znanych książek poświęconych życiu i wiarygodności przekazicieli hadisów Proroka (pokój niech będzie z nim), podaje, że według Jakub ibn Szaiba: „relacje przekazane przez Hishama są wiarygodne, z wyjątkiem tych, które pochodzą od mieszkańców Iraku”. Dalej stwierdza się, że Malik ibn Anas sprzeciwiał się tym przekazom Hishama, które pochodziły od mieszkańców Iraku. (tom 11, str. 48–51)

1.3 Muhammad ibn Amr został uznany przez Ibn Abu Hatima w dziele „Al-Jarah wa al-Ta’deel” za słabego: Yahya powiedział: „Nie należy on do grona tych, od których chciałoby się czerpać przekazy”. Abu Hatim zapytał Malika, który wyraził podobną opinię, a Yahya ibn Mu’een stwierdził: „Ludzie powstrzymują się od przyjmowania jego przekazów”.

Al-Dhahabiy w „Siyar Aa`laam al-Nubalaa” podaje, że Juzyanniy stwierdził, iż Muhammad ibn Amr nie jest wiarygodny. Al-Dhahabiy wspomina również, że Yahya ibn Qataan powiedział, iż Muhammad ibn Amr nie był zbyt staranny w przekazywaniu relacji.

Również 'Uqailiy w dziele „al-Du`afaa al-`uqailiy”, tom 4, str. 109, stwierdził, że Muhammad ibn Amr był słabym [mniej wiarygodnym] przekazicielem.

Odpowiedź na punkt 1: Nawet zakładając, że Hisham, ibn Amr i nieznany z imienia mężczyzna są słabymi przekazicielami, słabość niekoniecznie oznacza, że się mylą. Co więcej, a co z tymi, którzy nie są słabi? Oto zestawienie

Tabela podsumowująca źródła dotyczące wieku Aiszy

Narrator Wiarygodne źródła Słabsze źródła Odpowiedzi przeciwne
al-Bukhari 4 1 0
Sahih Muslim 3 1 0
Abu Dawud 6 1 0
Tirmidhi 1 0 0
Nasa’i 5 0 0
Ibn Majah 1 1 0
Ibn Ishaq 1 0 0
al-Tabari 0 3 1
RAZEM 21 7 1

7 Słabsze wzmianki nie podważają mocnych wzmianek; wręcz przeciwnie, zwiększają ich wiarygodność.

Zarzut 2: Brak innych przekazicieli z Medyny

Hisham ibn 'Urwah mieszkał w Medynie przez 70 lat, a następnie przeniósł się do Iraku. Dlaczego nikt inny z Medyny nie przekazał, że Aisza miała osiem lub dziewięć lat? Ponadto wszyscy pozostali narratorzy pochodzą z Iraku.

Odpowiedź na zarzut 2: Jest to argument oparty na milczeniu: wiele osób nie przekazało żadnych informacji na temat wieku Aiszy w momencie konsumpcji małżeństwa. Ponadto Irak byłby dobrym źródłem informacji, ponieważ zarówno Aisza, jak i wielu towarzyszy Proroka przeniosło się do Iraku za czasów Uthmana. Oczywiście możemy założyć, że Aisza pamiętała, kiedy wyszła za mąż, i opowiadała o tym innym.

Zarzut 3: Czy wśród Arabów praktykowano małżeństwa dzieci?

W historii Arabów [rzekomo] nie ma żadnych wzmianek o małżeństwach dzieci, więc gdyby Mahomet tak postąpił, należałoby się spodziewać, że o tym niezwykłym wydarzeniu poinformowałaby duża liczba osób. Nikt nie miałby nic przeciwko takiemu wczesnemu małżeństwu, gdyby w rzeczywistości nigdy do niego nie doszło.

Odpowiedź 3: Chociaż informację tę przekazało wiele osób, w rzeczywistości istnieje co najmniej jedna wzmianka o małżeństwie dzieci (i jego skonsumowaniu) w czasach Mahometa. Pewna kobieta [prawdopodobnie zamężna] została babcią w wieku 21 lat, zgodnie z Bukhari, tom 3, księga 48, rozdział 18, nr 831, str. 514. Wreszcie, nikt nie sprzeciwił się doniesieniom o tym wczesnym małżeństwie, ponieważ muzułmańscy uczeni zgodzili się, że rzeczywiście miało ono miejsce.

Zarzut 4: Młoda dziewczyna w momencie powstania sury 54:46

Aisza powiedziała, że była młodą dziewczyną, gdy powstała sura 54:46 [al-Qamar o rozpadzie księżyca], co miało miejsce [rzekomo] około 9 lat przed hidżrą. Nie użyła słowa „niemowlę” [sibyah], lecz „młoda dziewczyna” [jariya]. (zaczerpnięte z http://www.understanding-islam.com/ri/mi-004.htm)

Tak wynika z dzieła Buchariego, „Kitabu’l-tafsir”, wersja arabska, rozdział „Bab Qaulihi Bal al-sa`atu Maw`iduhum wa'l-sa`atu adha' wa amarr”.

Odpowiedź na punkt 4: Odpowiedź składa się z trzech części.

1a (użycie słowa): Argument ten opiera się na rzekomym braku możliwości użycia słowa „jariya” jako ogólnego określenia dla każdej dziewczynki w wieku przed nastoletnim. Jednak wiele przekazów wspomina, że A’isha nadal bawiła się lalkami, gdy była żoną Mahometa.

1b (błędna sura): Łatwiej jest, aby kilku narratorów zapomniało o właściwej surze, niż aby ogromna liczba narratorów zapomniała, że była ona dziecięcą żoną.

1c (błędny czas powstania sury): Być może jest to właściwa sura, ale tak naprawdę nie wiemy, kiedy powstała sura 54:46. Zarówno Ibn Hajar w „Fath al-Baariy”, jak i Maudid twierdzą, że miało to miejsce około 5 lat przed hidżrą, a nie 9 lat przed nią.

Zarzut 5: Aisza pod Badr i Uhud

Niektóre relacje podają, że Aisza towarzyszyła armii podczas bitew pod Badr i Uhud (obie miały miejsce w 3 roku po hidżrze). Hadisy wskazują również, że chłopcy poniżej 15 roku życia mogli brać udział w bitwie pod Uhud. Al-Tabari, tom 12 (14 roku hidżry), str. 75, podaje, że chłopiec wziął udział w bitwie pod al-Qadisijja dopiero po osiągnięciu dojrzałości płciowej. Relacje wspominające o Aiszy pod Uhud to: Buchari, Kitabu'l-dżihad wa'l-siyar, arabski, Bab Ghazwi'l-nisa' wa qitalihinna ma`a'lrijal. Źródła wskazujące, że chłopcy poniżej 15 roku życia nie mogli brać udziału w bitwie to: , Buchari, tom 3, księga 48, rozdział 18, nr 832, str. 514, Kitabu'l-maghazi, Bab ghazwati'l-khandaq wa hiya'l-ahza'b.

Odpowiedź na punkt 5: Aisza, będąc dziewczynką, nigdy nie brała udziału w żadnych bitwach. Wiek 15 lat „stanowi granicę między dzieciństwem a dorosłością”. Po co więc miałaby tam być dziewczynka?

Dziesięcio- lub jedenastoletnia dziewczynka, oprócz dotrzymywania towarzystwa Mahometowi w nocy, miała wiele innych zajęć. Kobiety i małe dzieci udawały się na pole bitwy po zakończeniu walk, podawały wodę rannym muzułmanom i dobijały rannych wrogów. Al-Tabari, tom 12 (rok 14 H.) str. 127, 146. W trakcie bitwy kobiety i dzieci były tam, aby kopać groby dla poległych. Al-Tabari, tom 12 (rok 14 H.) str. 107

Wreszcie młoda A’isha była uważana za osobę dorosłą, ponieważ muzułmanie uznawali dziewczynę za dorosłą, gdy po raz pierwszy dostała miesiączkę, zgodnie z przypisem angielskiego tłumacza w Bukhari, tom 3, księga 48, rozdział 18, przed nr 832, str. 513.

Zarzut 6: Starsza o dziesięć lat siostra Aiszy, Asma, zmarła w 73 r. n.e., mając 100 lat.

W dziełach „Taqri’bu’l-tehzi’b” i „Al-bidayah wa’l-nihayah” podano, że Asma zmarła w 73 roku H., mając 100 lat. Skoro Asma miałaby około 26/27 lat w 1 roku hidżry, oznaczałoby to, że Aisza miała 16/17 lat w 1 roku hidżry, a nie 8–9 lat. (Źródła dotyczące wieku Asmy w chwili śmierci to: ibn Hajar al-Asqalani w Taqri’bu’l-tehzi’b, str. 654 oraz ibn Kathir w Al-bidayah wa’l-nihayah, tom 8, str. 372, wersja arabska. Źródła wskazujące, że Asma była o dziesięć lat starsza to: Abd al-Rahman ibn Abi Zanna’d, „Siyar A’la’ma’l-nubala’”, Al-Zahabi, tom 2, str. 289, w języku arabskim, Mu'assasatu'l-risalah, Bejrut, 1992, ibn Kathir w „Al-Bidayah wa'l-nihayah”, Ibn Kathir, tom 8, str. 371, w języku arabskim, Dar al-fikr al-`arabi, Al-Jizah, 1933)

Odpowiedź na pkt 6: Zakładając, że książki te są wiarygodne w tej kwestii, ludzie mogą podawać nieprawidłowy wiek danej osoby po jej śmierci.

Na przykład, jeśli ufasz ibn Hajarowi w poprzednim slajdzie dotyczącym daty śmierci 'Asmy, powinieneś zaufać mu również w jego dziele „Isabah” IV, str. 359–360, gdzie wskazuje on, że A’isha wyszła za mąż, mając 9 lat. (przypis w al-Tabari, tom 11 (13 r. H.), str. 141, przypis 766)

A co z lalkami? W przeciwieństwie do zarzutu nr 6, pewien autor podał, że wiele źródeł muzułmańskich wspomina, iż Aisza nadal bawiła się lalkami, gdy była już mężatką. (Sahih Muslim, tom 2, księga 8, rozdział 548, nr 3310, 3311, str. 716; Sahih Muslim, tom 4, księga 29, rozdział 1005, nr 5981–5982, str. 1299; Sunan Abu Dawud, tom 3, księga 36, rozdział 1769, nr 4913, str. 1373, ibn Hanbal.

Zarzut 7: Al-Tabari stwierdził, że Abu Bakr miał czworo dzieci w okresie przedislamskim.

Skoro Aisza była jednym z tych dzieci, musiałaby mieć co najmniej 13 lub 14 lat w momencie skonsumowania małżeństwa.

Odpowiedź na zarzut 7: Al-Tabari, tom 11 (rok 13 H.) str. 141, przypis 766, wskazuje, że al-Tabari jest tu sprzeczny. Stwierdził on również, że Aisza miała 8–9 lat w momencie skonsumowania małżeństwa. Al-Tabari przekazał wiele informacji, a on sam lub jego źródła popełnili w czymś błąd. Jednak człowiek lepiej zapamiętuje rzeczy ważne niż te nieistotne. Al-Tabari podał trzy miejsca, w których Aisza miała mieć 8–10 lat w momencie skonsumowania małżeństwa, a tylko w jednym miejscu podano, że była nieco starsza.

Zarzut 8: Według Ibn Hishama w dziele „Sirah al-Nabawiyyah”, tom 1, str. 227–24 (wersja arabska), Aisza przyjęła islam przed Umarem ibn al-Chattabem. Była 20. lub 21. osobą, podczas gdy Umar był 41. (tamże, tom 1, str. 295). W związku z tym jeden z muzułmanów twierdzi, że dowodzi to, iż Aisza musiała przyjąć islam w pierwszym roku (ok. 610 r. n.e.).

Odpowiedź na punkt 8: Odpowiedź składa się z trzech części.

1. Nikt dzisiaj tak naprawdę nie zna tej kolejności. Ogólnie rzecz biorąc, od dawna trwają spory dotyczące kolejności osób, które przyjęły islam, jak omawiają to al-Tabari, tom 5 (Władcy po Ardashirze ibn Babaku), str. 80–87; tom 12 (14 roku hidżry), str. 38. Skoro nie potrafią się nawet zgodzić co do pierwszych pięciu mężczyzn, skąd mieliby znać kolejność 21. osoby?

2. A’isha nigdy nie przeszła na islam, ponieważ nigdy nie pamiętała czasu, kiedy Mahomet nie przychodziłby do niej dwa razy dziennie, a jej rodzice nie byli muzułmanami. Miało to miejsce przed pierwszą emigracją do Etiopii (617 r. n.e.) (Bukhari, tom 5, księga 58, rozdział 44, nr 245, str. 158).

3. Umar stał się muzułmaninem tuż po pierwszej migracji do Etiopii (617 r. n.e.), zgodnie z Ibn Ishaqiem, str. 155, 156. Zatem to, co Ibn Hisham uznaje za „nawrócenie” Aiszy, mogło mieć miejsce między jej narodzinami a ukończeniem trzeciego roku życia.

Zarzut 9: Według al-Tabari, osiem lat przed hidżrą, kiedy Abu Bakr planował emigrację do Habszah, A’isha była zaręczona z Mut’amem. Abu Bakr poprosił Mut’ama, by ten przyjął A’ishę do swojego domu, ale Mut’am odmówił, ponieważ Abu Bakr stał się muzułmaninem. A’isha musiała więc być na tyle dorosła, by zostać żoną, już osiem lat przed hidżrą. Innym źródłem jest: „Tehqiq e umar e Siddiqah e Ka'inat”, Habib ur Rahman Kandhalwi, urdu, str. 38, Anjuman Uswa e hasanah, Karaczi, Pakistan

Odpowiedź na punkt 9: Nawet jeśli ta relacja jest prawdziwa, Arabowie zarówno wówczas, jak i dzisiaj często zaręczali dziewczynki wkrótce po ich narodzinach. Abu Bakr miał inne córki i mogła to być jedna z nich.

Zarzut 10: Według islamskiego prawnika Ahmada ibn Hanbala, zanim A’isha wyszła za mąż, nazywano ją po arabsku „bikr”, co oznacza dziewicę lub niezamężną kobietę. (Musnad Ahmad ibn Hanbal, t. 6, s. 210, arabski, Dar Ihya al-turath al-`arabi, Bejrut.

Odpowiedź na zarzut 10: Słowo „bikr” oznacza dziewicę i nie odnosi się konkretnie do wieku. Gdyby była już młodą kobietą, dlaczego Mahomet miałby czekać trzy lata po ślubie, zanim skonsumował małżeństwo? Ponadto w uwadze tłumacza angielskiego w dziele Buchariego, tom 3, księga 48, rozdział 18, przed nr 832, str. 513, napisano, że dziewczynę uznawano za dorosłą, gdy po raz pierwszy dostała miesiączkę.

Zarzut 11: Ibn Hajar podał, że Fatima, córka Mahometa, urodziła się, gdy Mahomet miał 35 lat, co oznaczałoby, że była o pięć lat starsza od Aiszy. Oznaczałoby to, że Aisza miała 15/16 lat, gdy doszło do skonsumowania ich małżeństwa. (Al-isabah fi tamyizi'l-sahabah, Ibn Hajar al-Asqalani, tom 4, str. 377, arabski, Maktabatu'l-Riyadh al-haditha, Rijad, 1978)

Odpowiedź na pkt 11: Sunan Nasa’i, tom 1, nr 29, str. 115–116 (angielski tekst na początku) faktycznie podaje, że Fatima miała 29 lat, gdy zmarła (sześć miesięcy po Mahomecie), co oznacza, że była o dziesięć lat starsza od Aiszy. Zatem albo Ibn Hajar, albo wszyscy inni popełnili błąd. Większość sunnickich muzułmanów bardziej ufa autorytatywnym hadisom niż Ibn Hajarowi. Niezależnie od tego jednak Aisza była młodsza.

Zarzut 12: W kulturze zachodniej również zawierano małżeństwa z młodymi dziewczynami.

Odpowiedź 12: Istnieją trzy rodzaje małżeństw dziecięcych.

1) Istnieją wczesne zaręczyny, w których para nie bierze ślubu ani nie mieszka razem, dopóki nie osiągnie pełnoletności.

2) Istnieją nastoletnie panny młode w wieku od 13 lat,

3) ale nie ma zbyt wielu wzmianek o skonsumowaniu małżeństw z „dziecięcymi pannami młodymi” poniżej 13 roku życia.

Chociaż wszystkie trzy rodzaje są dziś źle postrzegane w kulturze zachodniej, wszyscy powinni zgodzić się, że dwie pierwsze sytuacje nie są tak złe jak trzecia.

Niektórzy muzułmanie przytaczają przykłady wczesnych małżeństw w dawnej kulturze zachodniej jako uzasadnienie postępowania Mahometa. Oto jeden z nich.

Agnieszka Francuska była najpierw żoną Aleksego II, ale źródła historyczne wskazują, że jest wysoce nieprawdopodobne, by małżeństwo to zostało skonsumowane. Po śmierci Aleksego II Agnieszka Francuska miała 12 lat, gdy w 1182 roku poślubiła Andronika I (Komnena), cesarza bizantyjskiego. Andronik był człowiekiem skrajnie nikczemnym, krytykowanym przez współczesnych za poślubienie tak młodej dziewczyny. Andronik I Komnen, który objął tron po zamordowaniu swojego brata, otwarcie utrzymywał stosunki z prostytutkami. Sypiał z Uedokią, córką swojego kuzyna. Nie byli jednak małżeństwem. Kiedy Andronik I został pozbawiony władzy, uciekł z dwiema kobietami: swoją żoną Agnieszą oraz ulubioną prostytutką Maraptike. Historyk nazywa Andronika po prostu „zgniłym starcem”.

http://www.roman-emperors.org/aggiefran.htm (5.06.2012)

Muzułmanie nie powinni próbować wykorzystywać czynów tak nikczemnego człowieka do usprawiedliwiania tego, że Mahomet skonsumował swoje małżeństwo z Aiszą, gdy była ona jeszcze młodsza niż Agnes.

A co, jeśli Mahomet wcale tego nie zrobił?

Załóżmy na chwilę, że niektórzy zachodni muzułmanie mają rację w tej kwestii; że wszystkie źródła hadisów i większość odniesień al-Tabari na ten temat są błędne, a A’isha nie miała 8 ani 9 lat, lecz była nastolatką, gdy Mahomet skonsumował z nią małżeństwo. Jeśli te liczne hadisy są błędne, to należy zadać muzułmanom cztery pytania.

1. Co oznacza termin „sunnita”, jeśli nie tradycję hadisów wyznawaną przez muzułmanów?

Co wyróżnia sunnickiego muzułmanina? Jest to osoba, która:
a) pod względem politycznym uważa, że Abu Bakr, Umar i Uthman byli prawowitymi kalifami
b) pod względem religijnym wierzy, że sunna, czyli tradycje zawarte w hadisach, są zazwyczaj wiarygodne, a przynajmniej, że Allah nie przekazał hadisów po to, by skłaniać ludzi do złych czynów, których Allah by nie aprobował.

2. Dlaczego Allah pozwoliłby, by hadisy wypaczały społeczeństwo islamskie przez ponad 1200 lat?

Weźmy pod uwagę wspomniane już powszechne zjawisko małżeństw z nieletnimi dziewczynkami w dzisiejszej Nigerii i innych regionach muzułmańskich, a także medyczne okropności, jakich doświadczają dziewczynki, które dopiero co zaczęły miesiączkować, ale są zbyt młode, by rodzić dzieci. Niezależnie od tego, czy rację mają niektórzy muzułmańscy modernistyczni myśliciele, czy też znacząca większość islamskich uczonych, wszyscy zgadzają się, że autorytatywne hadisy islamu sunnickiego podają przykład Mahometa, który skonsumował swoje małżeństwo z Aiszą, gdy miała zaledwie 8–9 lat i bawiła się lalkami.

Gdyby wszystkie te hadisy były błędne, czy zgadzasz się, że stanowią one zły przykład i wspierają tę okrutną praktykę?

„Allah jest najlepszym z intrygantów/oszustów”. Sura 3:54. Czy to oszustwo było jedną z intryg Allaha, intryg szatana, czy też ten stosunek seksualny z dziewięciolatką nie był intrygą?

3. Co się stanie, jeśli zgodnie z islamem przyłączysz się do niewłaściwej sekty?

Zgodnie z tymi samymi hadisami muzułmanie podzielą się na 72 lub 73 sekty, a hadisy wyraźnie mówią, że wszystkie trafią do piekła z wyjątkiem jednej. (Abu Dawud, tom 3, nr 4579–4580, str. 1290–1291; Ibn-i-Majah, tom 5, księga 36, rozdział 17, nr 3992, str. 312). Koran również potępia tych, którzy się rozdzielają i tworzą sekty, w surze 30:32. Jeśli hadisy mylą się w tej kwestii i są złe, popierając tę okropną praktykę, to jeśli jesteś sunnickim muzułmaninem, należysz do niewłaściwej sekty. Sama „sunnickość” islamu sunnickiego
spowodowała, że

a) straszliwie wprowadziła ludzi w błąd
b) potępia muzułmanów, którzy należą do wprowadzającej w błąd sekty. Jeśli ludzie znaleźli się w „niewłaściwej sekcie”, to czyżby, chcąc zadowolić Boga, nie powinni tego zmienić i opuścić tę sektę?

4. Czy właściwa droga może nosić nazwę, której się nie spodziewałeś?

Jeśli islam sunnicki byłby niewłaściwą sektą, a konsekwencje podążania za jego złymi przykładami są poważne, czy to możliwe, że właściwa droga nie nazywa się islamem?

Cztery pytania wyłącznie dla tradycyjnych muzułmanów

Wszyscy muszą zgodzić się, że hadisy oraz ogromna większość islamskiej nauki, zarówno w przeszłości, jak i obecnie, nauczają, że Mahomet uprawiał seks z młodą dziewczynką w wieku ośmiu lub dziewięciu lat.

Oto cztery pytania, ale są one skierowane wyłącznie do muzułmanów, którzy nauczają, że hadisy są wiarygodne.

1. Dlaczego wielu muzułmańskich nauczycieli twierdzi, że prawo szariatu jest dobre, a jednocześnie ukrywa tę część?

2. Kiedy mówicie, że Mahomet jest bezgrzeszny, czy oznacza to po prostu, że niczego, co zrobił lub na co przymknął oko, nie nazwiecie złym? Jeśli nie, to czy istnieje jakiś gwałt lub inna praktyka seksualna, którą potępilibyście, nawet gdyby Mahomet na to zezwolił lub sam to praktykował?

3. Dlaczego tak wielu zmusulmanizowanych ludzi z Zachodu nie przestrzega nauk hadisów? Co oni dostrzegają, czego wy być może nie widzicie?

4. Jeśli nakłaniasz ludzi do przestrzegania hadisów, a w swoim domu masz zdjęcia lub filmy przedstawiające ludzi (w tym telewizję), czy zapoznałeś się z licznymi fragmentami Koranu i hadisów dotyczącymi hipokrytów?

Dla porównania, hadisy zakazujące wszelkich wizerunków ludzi lub zwierząt (w tym fotografii i telewizji) to:

Bukhari, tom 3, księga 34, rozdział 41, nr 318, str. 180–181; tom 4, księga 54, rozdziały 45–46, nr 447–450, str. 297–299; tom 8, księga 73, rozdział 75, nr 130, str. 82–83; tom 9, księga 93, rozdział 56, nr 646, str. 487

Sahih Muslim, tom 3, księga 22, rozdział 5382, nr 5246–5252, s. 1157–1158; tom 3, przypisy 2519–2520, s. 1160–1161

Abu Dawud, tom 1, księga 1, rozdział 92, nr 227, s. 55–56; tom 3, księga 36, rozdział 1769, nr 4913–4914, przypis 4288, s. 1373.

Sunan Nasa’i, tom 1, księga 1, rozdział 169, nr 264, str. 240; tom 1, księga 9, rozdział 454, nr 764, str. 471

Ibn-i-Majah, tom 4, księga 29, rozdział 56, nr 3359, str. 481; tom 5, księga 32, rozdział 44, nr 3649–3651, str. 108–109. (Wspomina o tym również nr 3652, ale hadis ten uznaje się za słaby (da’if).

Pod koniec lat 60. XX wieku w Arabii Saudyjskiej doszło do aktów przemocy, gdy w telewizji pokazano zdjęcia ludzi.

Wniosek: Nie zwracaj uwagi na tradycjonalistę, chyba że znajdziesz tradycjonalistę konsekwentnego. Jeśli nie możesz znaleźć konsekwentnego tradycjonalisty, to… odrzuć tych, którzy mówią ci, byś postępował zgodnie z tym, czego sami nie przestrzegają.

Wniosek dla sunnickich muzułmanów, którzy chcieliby odrzucić sunnę

Dla zmodernizowanych sunnitów, którzy odrzucają hadisy, oto ponownie cztery pytania.

1. Co oznacza słowo „sunnita”?

2. Czy Allah przez wieki oszukiwał swoich wyznawców?

3. Co islam mówi o tych, którzy należą do niewłaściwej sekty?

4. Czy właściwa droga to ta, którą przeoczyłeś?

Wniosek: Często nawet erudyci popełniają drobne błędy, ale to nie jest drobny błąd. Jeśli wszyscy ci muzułmańscy historycy powiedzieli coś tak strasznego o Mahomecie, czemu można wierzyć w opisie Mahometa zawartym w historii muzułmańskiej? A jednak, skoro nawet Koran zezwala na stosunki seksualne z tymi, których posiadają wasze prawe ręce…

Alternatywa: Podążaj za Prawdziwym Bogiem

Porzuć złe tradycje. W rzeczywistości nie przywiązuj swojej miłości i lojalności do żadnej tradycji. Szukaj wyłącznie Boga. Nawet muzułmanie darzą szacunkiem Torę i Biblię, choć niewielu z nich je przeczytało. Dlaczego nie przeczytać Ewangelii i nie przekonać się, jak bardzo nauczanie Jezusa różniło się od tego, co głosi islam?

Dodatek: Różne kultury

Chrześcijański pisarz Tertulian, tworzący w latach 200–240 n.e., w dziele „O zasłanianiu twarzy dziewic” (rozdział 11, str. 34) wspomina, że nawet barbarzyńcy nie wysyłali dziewcząt do pracy, dopóki nie osiągnęły wieku 12 lat, a chłopców – dopóki nie osiągnęli wieku 14 lat. Kontekstem jest tu zaręczyny małżeńskie, choć można by argumentować, że chodzi o konsumpcję małżeństwa. Dwunastolatka i ośmio- czy dziewięciolatka to jednak zupełnie inne przypadki, a Mahomet skonsumował swoje małżeństwo z Aiszą znacznie wcześniej niż nawet barbarzyńcy.

Aby nikt nie pomyślał, że wszystkie kraje muzułmańskie mają takie samo podejście do tej kwestii, warto wspomnieć, że w Tunezji poligamia jest zakazana, a minimalny wiek zawarcia małżeństwa dla dziewcząt wynosi 17 lat, zgodnie z informacją podaną na stronie http://www.law.emory.edu/IFL/legal/tunisia.htm.

Źródła

www.Answering-Islam.org to bardzo obszerna strona internetowa, na której przedstawiane i omawiane są liczne aspekty islamu.

Arberry, A.J. The Koran Interpreted, Macmillan Publishing Co., 1955.

Ali, Maulawi Shr. „The Holy Qur’an: Arabic Text and English Translation”. Islam International Publications Limited, 1997 (wydawnictwo opublikowane pod auspicjami muzułmanów ahmadijskich)

Awde, Nicholas – tłumacz i redaktor. „Kobiety w islamie: antologia z Koranu i hadisów”. St. Martin’s Press, 2000 (207 stron). Autor cytuje wyłącznie z dzieła Buchariego i naiwnie zakłada, że zawiera ono wszystko, co znajduje się w pozostałych źródłach.

Badawi, Jamal, dr. Równouprawnienie płci w islamie: podstawowe zasady. American Trust Publications. 1995.

Caner, Ergun Mehmet. Głosy zza zasłony. Kregel Publications, 2003 (218 stron)

Hasan, prof. Ahmad. „Sunan Abu Dawud: angielskie tłumaczenie z komentarzami”. Sh. Muhammad Ashraf Publishers, Booksellers & Exporters, 1984 (trzy tomy)

Historia al-Tabari. Redakcja: Ihsan Abbas i in. Tomy 1–11. SUNY Press.

Święty Koran: angielskie tłumaczenie znaczeń i komentarz. Przekład: 'Abdullah Yusuf 'Ali. Poprawione i zredagowane przez Prezydium ds. Badań Islamskich, IFTA, Wezwania i Wskazówek. Kompleks Drukarski Świętego Koranu im. Króla Fahda. (bez daty)

Khan, dr Muhammad Muhsin (tłumacz). Tłumaczenie znaczeń Sahih Al-Bukhari z języka arabskiego na angielski. Uniwersytet Islamski, Al-Medina Al-Munawwara AL MAKTABAT AL SALAFIAT AL MADINATO AL MONAWART. Bez daty, bez informacji o prawach autorskich.

Malik, Muhammad Farooq-i-Azam. Angielskie tłumaczenie znaczeń Al-Koran: Przewodnik dla ludzkości. Instytut Wiedzy Islamskiej. 1997.

„Sahih Muslim” autorstwa imama Muslim. Przetłumaczone na język angielski przez 'Abdula Hamida Siddiqiego. Międzynarodowe Islamskie Wydawnictwo. (bez daty)

„Sunan Ibn-i-Majah” autorstwa imama Abu Abdullaha Muhammada b. Yazida ibn-i-Majaha al-Qazwiniego. Przetłumaczone przez Muhammada Tufaila Ansariego. Kazi Publications, 121-Zutgarnain Chambers, Ganpat Road, Lahore, Pakistan. Prawa autorskie na całym świecie 1993 r. Zaki Publications, Lahore, Pakistan.

„Sunan Nasa’i” w tłumaczeniu Muhammada Iqbala Siddiqiego. 1994 Kazi Publications.

Biblia studyjna NIV: New International Version, Zondervan Bible Publishers. 1985.

W celu uzyskania dodatkowych informacji prosimy o kontakt pod adresem www.MuslimHope.com

autor: dr Steven M. Morrison.